Lifestyle / Sport & gezondheid
Sport & gezondheid

Mijn fobie

Reageer 0
Nooit heb ik het geweten, maar sinds een kleine maand ben ik erachter. Ik heb een fobie. Een vreselijke fobie, welteverstaan. Nóóit meer in mijn leven hoop ik in een OK terecht te komen, want de operatie aan mijn amandelen is werkelijk het meest verschrikkelijke wat ik ooit heb meegemaakt.

Het zat er al een tijd aan te komen. Eigenlijk had ik al een vermoeden moeten hebben toen ik mijn doktersbezoek steeds maar uitstelde, maar in plaats daarvan lag ik drie keer per jaar te creperen van de keelpijn. Ook had ik een vermoeden moeten hebben toen mijn moeder m?n hand moest vasthouden, terwijl ik huilend een aantal inentingen ontving vanwege een reis naar Afrika. Ik was destijds 21. Mijn excuus? Ik was bang voor naalden. Oké, met zo?n dun prikding kan je nog steeds niet in mijn buurt komen zonder dat ik wegren, maar mijn werkelijke angst lag ergens anders, dat weet ik nu.


Gouden aanwinst voor mijn verzekering
Het hoe en waarom? Daarvoor moeten jullie weten dat ik werkelijk een gouden aanwinst ben voor mijn zorgverzekering. Altijd betaal ik stipt op tijd, maar nog nooit ? lees: nog nóóit ? hebben zij iets uit hoeven keren. Tot voor kort was ik een ziekenhuismaagd. Nooit heb ik een operatie hoeven ondergaan, een arm gebroken, werd er een tand getrokken of had ik een gaatje. Zelfs het fenomeen bloedneus is mij volslagen onbekend. Mijn enige ervaring met het ziekenhuis tot dan toe was mijn geboorte, die ik me trouwens niet zo goed herinner. Maar het moment dat ik mezelf kreupel in zo?n krakerig hemd zou moeten hijsen, zou er vást en zeker ooit komen. En zonder vergelijkingsmateriaal van een eerder ziekenhuisbezoek is dat een héél eng vooruitzicht.

Ik herinner me de woorden van mijn huisarts maar al te goed. ?Ja, je amandelen moeten eruit.?

Slik.

Onder het mes
Hoewel ik dapper tegen iedereen verkondigde dat ik binnenkort onder het mes zou moeten, begon het naarmate de dag dichterbij kwam, steeds erger te kriebelen. En da?s niet positief. De eerste reactie van iedereen met wie ik praatte bevestigde mijn angst. ?Oh, je amandelen, daar kun je heel erg last van hebben!? ?Ze zeggen toch, hoe ouder je bent, hoe pijnlijker het is?? ?Wist je dat je amandelen niet geknipt worden, maar geschraapt?? Ja, dat weet ik. Ik ben namelijk één van die slimmeriken die op internet gaat zitten zoeken naar eerdere ervaringen. Alle details over het schrapen van keelamandelen zijn mij inmiddels helemaal vertrouwd.


Zin in de operatie
Het weekend voor de operatie heb ik nog een fles wijn soldaat gemaakt. Dat ik vlak voor de operatie een pilletje kreeg die hetzelfde effect had, had ik even niet verwacht ? dat ik via WhatsApp een groepsgesprek zou openen met mijn lief, moeder en zus en dat ik daarin zou verkondigen dat ik erg veel zin had in de operatie overigens ook niet. Dit gesprek is niet opgeslagen in mijn geheugen, wel in mijn telefoon, achteraf tot grote hilariteit van mezelf. Lief, mams en zus vonden de 43 berichtjes van mijn kant wat minder grappig.

Na het pilletje volgde nog een ontmaagding ? die van het infuus ? en werd ik naar de OK gereden, waar ik me de grote, ronde Grey?s Anatomy-achtige lamp boven me nog goed herinner. Deze maakte namelijk dat ik in huilen uitbarstte. De zuster praatte heel lief tegen me, maar toen ik iets in het infuus voelde kon ik haar wel schieten. Ware het niet dat ik in slaap viel.


Pijn
Een uur later - voor mijn gevoel echter nog geen halve minuut - kwam het moment waar ik al weken bang voor was. Ik werd wakker en ik had pijn. Nee, dat zeg ik verkeerd. Ik had píjn. Helse pijn. Vreselijke pijn, ik wist niet waar ik was, hyperventileerde, kreeg een groen waterijsje waar ik amper aan kon sabbelen en ik had PIJN! De keelpijn was het enige waar ik aan kon denken. En het bloed dat ik ophoestte, waardoor ik nog meer pijn kreeg en nog harder ging hyperventileren. Wat een hel. En die zuster maar zeggen, ?word eens rustig?. Word zelf rustig, domme kut.

Ze zeggen weleens dat, hoe je de narcose ingaat, zo kom je er ook weer uit. Nou, ik huilde toen ik in slaap werd gebracht, maar was vréselijk overstuur toen ik wakker werd. Al snel mocht ik naar mijn kamer en kwamen mijn ouders bij me langs, maar het ergste kwam toen pas: ik kon niet praten. Ik kon eigenlijk helemaal niks meer. Ik lag als een dood vogeltje in bed. Waar de twee andere dames die hetzelfde hadden ondergaan ?s avonds alweer vrolijk rondliepen en honderduit kletsten, kreeg ik nog maar een morfineshot toegediend tegen de pijn. Waar ik dan weer misselijk van werd. Tijdens het bezoekuur 's avonds hebben m?n lief, mams en een vriendin maar met elkaar zitten kletsen.

Appelmoes & Perenijsjes
De nacht in het ziekenhuis ben ik doorgekomen en de week thuis in bed ook, maar vraag niet hoe. Ik verloor vier kilo in één week, ik heb bijna tien dagen lang gecommuniceerd via WhatsApp ? zelfs met m?n ouders ? en heb geleefd op appelmoes en perenijsjes. Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ik heb even genoeg van Festini. Bovendien heb ik in die week meer pijn gehad dan ooit. Ik dacht écht dat het nooit meer over zou gaan.


Inmiddels is de operatie een paar weekjes geleden en ben ik weer helemaal opgeknapt. Maar ik hoop oprecht dat ik nooit meer het plafond van een OK hoef te bekijken, nooit meer zo?n krakerig hemd aan hoef, nooit meer pijn hoef te lijden in zo?n ziekenhuisbed en nooit meer wakker hoef te worden van het gesnurk van die bejaarde naast me. Het enige positieve aan het hele verhaal is dat ik nu hoogstwaarschijnlijk ook van de eeuwige keelontstekingen af ben. Hoop ik toch.

Dankzij mijn voorliefde voor reizen moet er vast nog wel een keer een inenting komen, en ja, van die gedachte kan ik nog steeds spontaan in huilen uitbarsten. Maar gelukkig heb ik dan altijd mijn lieve mama nog die mijn hand komt vasthouden. Ook al ben ik 23.
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 13 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • QueenE

    mijn amandelen zijn er ook uitgehaald en ik ben wakker geworden zonder ook maar iets van pijn, en at 's avonds al kip met frietjes... Ik heb nergens last van gehad!

    ik denk dat dit dus een kwestie is van geluk hebben :)

  • Dromertje

    Heb 2 jaar geleden dezelfde operatie gehad, terwijl ik 7 weken daarvoor nog aan een bijschildklier geopereerd was. Dat deed al ontzettend veel pijn, ik kon toen niet eens omhoog komen om te zitten en kon alleen maar liggen in het begin. Maar moet toegeven dat die keelamandelen echt hels waren, wat een klote ervaring was dat en je WILT niet eens eten na zo'n operatie hoewel je gedwongen wordt om ijswater te drinken omdat dat beter is voor het herstelproces.. En kan echt begrijpen dat je geen festini ijsjes meer wilt eten want op een gegeven moment kwamen ze mijn neus ook zo'n beetje uit :P.

    Godzijdank kunnen keelamandelen niet terug groeien zoals neusamandelen! Het enige voordeel van deze operaties is dat je geen uitwendige littekens hebt.

    Deze operatie aan mijn keelamandelen staat toch echt wel op een gedeelde nummer 1 met de operatie aan mijn neustussenschot in combi met het breken van de neus zelf.. damn

    Bloed prikken geen enkel probleem mee, dat moet om de 3 maanden, beter wat uit je lichaam dan er wat in want dat doet verrekte zeer (lees griepprik, prikpil etc.)

  • -:+:-

    Hahaha ik ben een ziekenhuismaagd XD en nee, ik kan ook mijn geboorte niet meer herinneren hahahahaha. Maar verder heb ik geen fobie voor naalden.

  • GoldenDelicious

    Haha leuk verhaal! Ik denk dat ik als patiënt ook niet de makkelijkste zou zijn, maar als verpleegkundige in opleiding geef ik iedere patiënt maar al te graag injecties!

  • mickeyrion

    ik houd ook echt niet van dokters en tandartsen.
    toen ik zwanger was(bij allebei de kindjes) moest ik vanaf week 30 wel 3 of 4 keer per week naar het ziekenhuis. omdat ik een hoge bloeddruk had. en dan lag ik daar een uurtje of 2 en dan zakte het wel weer/ maar wel elke keer bloedprikken enzo

  • niesiiejj

    Ik heb PRECIES hetzelfde meegemaakt anderhalf jaar geleden..
    en het erge is.. binnenkort wss weer omdat ze niet alles weg hebben gehaald waardoor ik keelpijn blijf hebben

  • CurlyGirly

    Ik hou ook niet van prikjes en ziekenhuis bezoeken.
    Want dat betekent meestal pijn.
    En pijn houd ik niet van.
    Vroeger als baby kregen mijn broer en ik de mantsoen prik ofzoiets.
    Een hele gemene prik.
    Mijn broer krijsde het uit om er onder uit te komen.
    Mijn oma dacht dat ik het uit zat te schreeuwen.
    Maar ik gaf blijkbaar geen kick.
    Nu kan ik me dat niet voorstellen.

    Als ik geprikt ga worden, begin ik een beetje te hyperventileren en te huilen.
    Dat was ook zo toen mijn moedervlek op de knie weg gehaald ging worden.
    Ik kreeg een heel vervelende prik en de vloeistof zelf deed ook heel gemeen pijn.
    Ik heb nooit een enge ervaring gehad met prikjes en ziekenhuis bezoeken.
    Maar toch begin ik te hyperventileren en te huilen, zodra er een naald in mijn buurt komt.
    Gelukkig ben ik goed gezond, op mijn ogen na.
    Mijn rechteroog is maar 5% en ik wil over een paar jaar een oogoperatie ondergaan, waardoor ik een nieuwe lens in mijn oog krijg.
    Maar voor de rest hoop ik nooit in een ziekenhuis terecht te komen.
    Brrrr.

  • Bunnyhop

    Wow ik heb precies het zelfde mee gemaakt.
    Ik ben ook bang voor naalden en mijn operatie op mijn 18e liep ook niet al te soepel.
    Wordt je wakker met dat infuus je je arm waar je dat ding lekker duidelijk in je aders ziet zitten... ja aders nog zoiets waar ik echt niet tegen kan.
    Heb heel de week niet kunnen eten.. uiteindelijk zelfs naar de babyvoer gegrepen wat ik toch een beetje naar binnen kon duwen en ik kon 2 dagen niet drinken, gelukkig kwam me pa met wat bouillon wat ik wel naar binnen kreeg dus misschien hebben andere hier wat aan.
    Oh en dan heb ik ook nog een fobie voor overgeven... dat is ook geen pretje als je dat 20x op een dag moet doen.
    Ik heb nog steeds medelijden met mijn vriend des tijds dat hij dat allemaal maar aan moest zien xD

    Het lijkt trouwens of ik nu nog elke dag keelpijn heb maar dan heel licht ook heb ik nu elke dag last van een niet zo frisse adem terwijl ik daarvoor nooit last had van nare geurtjes... ik probeer er van alles aan te doen maar ik weet het niet meer, ach ik zal er wel mee moeten leven =/

  • Alet

    Hier nog één die maar al te graag het ziekenhuis uitrént ipv dat ze er heen gaat. En als ik eens een keer een prikkie moet halen? Dan val ik 'gewoon' flauw uit angst. Moet er ook niet aan dénken dat ik een keer op de tafel kom te liggen. Oh horror!

    (toen ik een keer onverwachts in het ziekenhuis moest wezen na een hondenbeet had ik na een tijdje wel behoorlijke praatjes. Maar er was ook wel afleiding van een wel érg knappe dokter. Zit je dan zelf met je mascara op je kin, flink verdoofd nog een flirtpoging te doen.... Fail!)

  • Madelon

    Ik ben blij dat ik niet de enige ben met dit soort angsten! Brrr, wordt er gewoon al panisch van als ik alleen al DENK aan een naald in mijn lichaam (of nog erger: in mijn mond) of een gebroken bot. En dan die pijn. En nog meer naalden. En infusen. En nog meer pijn die je moet doorstaan voordat het allemaal weer beter wordt. Bah bah bah, hopelijk NOOIT meer!

    @ Mloessepoess: en gelukkig is het inderdaad allemaal voorbij :-D

  • Karin

    'Word zelf rustig, domme kut.' LOL!

  • Snoessepoess

    Wauw, hier herken ik mij wel in. Ik ben echt doodsbenauwd voor doktoren, tandartsen en ziekenhuizen. Deze week moest ik wel naar de dokter omdat ik al een hele tijd een bijholte ontsteking had, bleek. Ik ben nu wel net zo ver dat ik alleen naar het ziekenhuis kan voor een spuit, maar dan ga ik altijd wel even liggen.

    Ik vind het knap van je dat het toch allemaal is gelukt! Het is nu allemaal achter de rug :) Positief blijven is heel belangrijk!

  • Maike

    Madelon ik begrijp je helemaal hoor! Mijn zorgverzekering is echter wat minder blij met me, aangezien ik dus juist wel altijd van alles heb maar wat blijf ik bang voor dat grote enge ziekenhuis! Inmiddels heb ik al zeven kiezen en twee verstandskiezen laten verwijderen, maar de derde en de vierde verstandskies zitten er aan te komen. Het doorkomen doet ontzettend veel pijn en ik ben bang dat ze gaan ontsteken, maar ik blijf mijn tandarts maar wijs maken dat ik toch echt nog wel een half jaartje kan wachten. Alles beter dan die enge kaakchirurg en het dagenlang niet kunnen eten van de pijn!
    Gelukkig ben ik wel van mijn naaldenfobie af, nadat ik een jaar lang iedere week bloed moest laten prikken. Alles went zullen we maar zeggen ;)

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen