Mama / Kinderwens
Kinderwens

Annelies: 'Mijn kindje stierf na 9 maanden zwangerschap'

Reageer 0

Bevallen van een gezond kindje is niet vanzelfsprekend. Annelies moest na negen maanden zwangerschap bevallen van haar overleden dochtertje. ?Iedere keer dacht ik weer: het is niet zo. Niemand kon mij op andere gedachten brengen.?

Joop en Annelies trouwden in 1980 en kwamen er twee jaar later achter dat Annelies in verwachting was. ?We waren dolblij, we wilden heel graag een kindje?, vertelt ze. ?Vanaf het begin was ik er al zeker van dat het een meisje zou worden, vraag me niet waarom. Het voelde gewoon zo.?

Raar gevoel
Annelies had vanaf moment één van haar zwangerschap een onbestemd gevoel. ?Wanneer ik terugkijk in mijn zwangerschapsdagboek, lees ik vaak dat ik me niet goed voelde, een ?raar? gevoel had en ik had vaak depressieve dagen?, zegt ze. ?Maar natuurlijk waren er ook heel veel mooie momenten, we hebben ook intens genoten. Ik weet nog dat we haar hartslag voor het eerst hoorden, wat was dat mooi! Ook haar eerste schopjes in mijn buik. Was dat onze baby??

?Met behulp van vrienden hadden we een mooie babykamer ingericht. Ik kon daar uren zitten, genietend van al die kleine kleertjes, speeltjes, en niet te vergeten mijn trots: het wiegje dat al jaren in de familie was. Straks zou ons kindje daarin liggen!?


Problemen
Maar helaas verloopt de zwangerschap niet zo voorspoedig als Annelies graag had gewild. ?In de 25e week kwam de verloskundige erachter dat ons kindje niet genoeg groeide?, zegt ze. ?We moesten een echo laten maken. In die tijd was dat nog heel bijzonder, het gebeurde alleen als er iets niet goed leek te zijn. Op die echo was inderdaad te zien dat het kindje veel te klein was voor het aantal weken zwangerschap. Ik moest het daarom heel rustig aan gaan doen. Rond de 30e week kregen we te horen dat mijn bloeddruk veel te hoog was én dat ik zwangerschapssuiker had, waardoor ik geen zout en suiker meer mocht. Ook moest ik in het ziekenhuis bevallen, om complicaties te voorkomen.?

?Het is dood?
De dag na Kerst moesten Joop en Annelies voor extra controle naar de verloskundige. ?Tijdens het onderzoek was het hartje niet te vinden, en dus werden we gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar werd een echo gemaakt. Hierop zagen we haar heel duidelijk levenloos in mijn buik liggen? We waren kapot.?

Het enige dat Annelies bijgebleven is, is dat de gynaecoloog heel grote handen had. ?Het was een botte, nare, oude man?, zegt ze. ?Hij zei alleen maar: ?Het is dood.' En daar zaten we. En nu? Wat ging er nu gebeuren? Moest ik in het ziekenhuis blijven of mocht ik naar huis? Kreeg ik een keizersnede? Allemaal vragen waarop hij nauwelijks antwoord gaf. We moesten naar huis en werden de volgende dag om 9 uur weer verwacht op de afdeling. Alsof het allemaal zo vanzelfsprekend was. Voor hem misschien wel, maar voor ons niet. Hij vertelde nog net dat ik via de natuurlijke weg moest bevallen, de weeën zouden opgewekt worden. Hij schreef wat op en liep weg??


Op dat moment vielen Joop en Annelies in een heel diep gat. ?Wat moesten we doen? We wisten niets. We zijn naar huis gegaan en hebben onze familie en vrienden verteld wat er aan de hand was. Niemand snapte het, het ging toch naar omstandigheden goed? Zelf kreeg ik steeds weer de gedachte dat het niet waar was. Het kon niet. Ik zou straks een gezonde baby in mijn handen hebben? Niemand kon mij op andere gedachten brengen.?

De bevalling
?Met diezelfde gevoelens gingen we die ochtend naar het ziekenhuis. De bevalling moest opgewerkt worden en hiervoor kreeg ik om de twee uur een spuit in mijn been, waardoor meteen al heftige weeën ontstonden. Om even voor half 4 werd onze dochter geboren: Natasja. Een heel mooi, klein meisje met een wipneusje.?

Natasja werd in een groen operatiedoek gewikkeld en toen bij Annelies gelegd. ?Ze was zo perfect?, zegt ze. ?Een mooie kleur, kleine handjes en voetjes, een mooi gezichtje en blonde haartjes. Het viel ons op dat ze heel lange nageltjes had. Ik was heel stil, ik snapte het niet. Hoe kon dat nou, waarom was ze zo stil? We hebben haar heel goed bekeken, gekust en geaaid. Ons kindje. We hadden weinig woorden nodig en hebben heel lang met onze armen om elkaar heen gezeten, zonder woorden. Het was gebeurd, onze dochter was geboren en gestorven.?

?Het moment van afscheid doet nog steeds pijn?, vertelt Annelies. ?Natasja werd bij ons weggehaald en we weten niet wat er daarna met haar gebeurd is. We hadden een wit kistje voor haar, maar we hebben haar er nooit in zien liggen. We hebben haar ook niet zelf aangekleed. Ik vraag me nog steeds af of ze misschien in dat groene doek is gecremeerd. Wij waren er niet bij.?


En nu?
?We zijn nu 28 jaar verder en hebben, na heel moeilijke en zware zwangerschappen, twee fantastische dochters?, vertelt Annelies. ?De oorzaak van de dood van Natasja hebben we pas zes jaar geleden bij toeval ontdekt. Door een val belandde ik in het ziekenhuis en na controles bleek dat ik Factor V Leiden heb, een bloedstollingziekte. Deze ziekte is in de jaren ?90 pas ontdekt. Natasja is overleden aan bloedstolsels in mijn baarmoeder, waardoor ze te weinig voedingsstoffen heeft gekregen. We beseffen ons nu ook pas hoeveel geluk we eigenlijk hebben gehad met de twee dochters die wél gezond geboren zijn. Het had heel anders af kunnen lopen.?

Joop en Annelies zijn een jaar geleden naar het crematorium gegaan, om te kijken waar hun dochtertje gebleven is. ?We wilden weten waar ze lag, waar ze uitgestrooid is. Op die plek stond één paars bloemetje: een teken van haar.?

Lees ook onze andere real life verhalen.
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 13 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • InkyWinky

    Afschuwelijk... Zo zie je maar weer eens dat het krijgen van een gezond kindje niet vanzelfsprekend is. Vreselijk dat jullie de kans niet gekregen hebben om afscheid te nemen van Natasja zoals jullie dat hadden willen doen. Met tranen in mijn ogen kijken ik naar mijn eigen mooie meisje van 15 maanden en realiseer me eens te meer wat een wonder het is.

  • Sylvia Kuijsten

    Jemig wat heftig, maar mooi geschreven. Wat een verschrikkelijke man is die gynaecoloog, hoe kun je zo met mensen omgaan? En wat raar dat jullie niet wisten wat er met Natasja gebeurde, lijkt me dat jullie daar wel recht op hadden..

  • trax

    Wat een verschrikkelijk verhaal zeg. Dit soort dingen komen toch vaker voor dan je denkt. Met mijn eigen bedrijf Laatste Vlucht (www.laatstevlucht.nl) verzorg ik ballonverstrooiingen. Hierbij wordt de as van het kindje in een grote heliumballon opgelaten en verspreid. Ook hierbij krijgen wij erg vaak aanvragen van mensen die een kindje in de zwangerschap hebben verloren. Een goede manier van afscheid nemen is in dit soort gevallen heel belangrijk voor het rouwproces. Helaas krijg je hier als moeder van een doodgeboren kindje niet altijd goed de kans voor. Dit gaat helaas vaak mis, waardoor mensen later emotioneel in de problemen kunnen komen. Een ballonverstrooiing is een hele mooie manier van afscheid nemen, die ook kan helpen het verlies een plekje te geven. Je sterrenkindje verdient een prachtig afscheid! Mooi dat er op het plekje van de verstrooiing een bloempje groeide. Toch een teken van jullie kleine meisje!

  • marilyn

    Wat een heftig verhaal. Zelf heb niet het geluk gehad moeder te mogen worden... maar desondanks, of misschien wel juist daarom, kreeg ik tranen in mijn ogen toen ik jou verhaal las, Annelies! En wat betreft die; oude gynaecoloog meid... Ik had hem, in gedachten althans, naar de strot gegrepen. Wat een enge, gevoelloze man moet dat geweest zijn! Je mooie dochter verliezen en dan door zo'n creep behandeld worden... Ik hoop dat het leven jou en je man verder wel toegelacht heeft!!!

  • inge

    Poeh de grootste angst tijdens je zwangerschap die werkelijkheid wordt. Krijg het er gewoon koud van dat jullie geen crematie/begrafenis konden houden en geen idee ervan hadden waar ze was...

  • Anoniem

    Zelf heb ik 4 kinderen. Een van mijn dochters kreeg een aantal jaren leukemie en op een gegeven moment had ze nog zo'n 5 à 10 kans. Ze heeft het gered en woont nu naast me. Een collega ging naar het ziekenhuis voor een bevalling en kwam met een kistje terug. Zelfs het diepste kun je te boven komen.

  • bumbelbee

    mijn hart breekt als ik het verhaal lees, ik heb zelf een dochtertje van 14 maanden. de gedachte alleen al.. m'n gevoel zegt me dat ik dat niet aan zou kunnen. helaas moet je wel en heb je geen andere keus dan verder te gaan.

  • summerflower

    Mooi, maar heftig verhaal. Krijg er kriebels van.

  • klijntjuh

    Wat vreselijk om zo ineens afscheid te moeten nemen, en dan ook nog eens niet weten waar ze haar 'gelaten' hadden! brrr..

  • Anoniem

    Echt heftig en helaas herken ik er wat van. bij mijn (mannelijke) collega is ook zoiets gebeurt. Het kindje stond opgebaart in de babykamer. Wij gingen langs bij hen. En als je binnekomt zo naar. Je ziet een box staan en je weet dat er geen kindje in zal liggen... We zijn naar boven gegaan waar mama op het kraambed zat en hebben alles aangehoord. En we wilden weer gaan, zegt papa. Kom even kijken, hier is ze. En voordat ik het wist stond ik in die babykamer. Zo heftig. Je ziet een superklein kistje met een mooi baby'tje (je zag al wel wat blauwe kleuringen optreden). Dat beeld dat vergeet je nooit mee! En papa was er nog zo trots over. Ik moest echt weggaan anders zou ik in huilen uitbarsten waar de vader bij stond. Toen gingen we naar beneden en zaten we daar nog ff op collegas te wachten. Komt de kraamverzorgster eraan, we mochten echt wel langer kijken, want hij vond dat we zo kort hadden gekeken. Het is zo bijzonder hoe trots die ouders waren maar ook zo verscheurd door verdriet. Gelukkig is er nu in hun leven nieuw leven gekomen.

  • Anoniem

    Wat moeilijk moet dat zijn geweest... Die laatste zin over dat paarse bloemetje raakt me echt!

  • Karin

    Heftig!

  • Maike

    Wow heftig zeg, wat lijkt het me moeilijk om na al die maanden afscheid te nemen van zo'n klein mensje dat je al die tijd bij je gedragen hebt. Mooi verhaal!

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen