Lifestyle / Vrije tijd
Vrije tijd

25 x speelgoed van vroeger

Vroeger vermaakten we ons heel anders. Niks Fortnite, vlogs kijken of urenlang whatsappen met vrienden. Gewoon met je luie kont van die bank af en écht spelen maar! Waarmee? Nou, met deze 25 dingen, bijvoorbeeld!

speelgoed van vroeger

Lees ook: 7 x Dit oude speelgoed is nu een fortuin waard

“Vandaag de dag zie je geen kind meer dat géén vierkante ogen heeft.” Je hoort het je oma zó zeggen. En weet je? Ze heeft gelijk. Spelletje doen op de iPad? Laat ons jaren 80- of 90-kind niet lachen. Nee, wij doken lekker de speelgoedkist in. En onder andere deze spullen haalden wij eruit voor urenlang plezier!

 


Polly Pocket! Wie kent de mini-huisjes niet? Elke pocket had zo zijn eigen coole features. Zoals een wiegje of draaimolen die echt kon bewegen. 

 


We beginnen met een gouwe ouwe: de tol. Wat een frustratie als het niet lukte dat ding echt te laten draaien. En wat gaaf als-ie opeens toch een hele minuut bleef tollen!
 

Wilde je écht stukgaan van ergernis? Dan pakte je de Rubiks-kubus. Niemand, behalve ome Theo, wist hoe je alle vlakken in één kleur kon draaien. En mooi niet dat-ie zijn truc verklapte!

 

Net wat minder moeilijk, maar toch ook goed voor een hoog ik-gooi-dit-uit-het-raam-gehalte: ringsteken onder water. Zie de ringetjes maar eens zó door het water te laten dwarrelen dat ze op het stokje terechtkomen.

 

Was je even klaar met moeilijke spelletjes? Dan ging je knikkeren en vooral: je knikkers ruilen. "Mag ik jouw bonk? Krijg jij deze met galaxy-print."
 
 

Met trollen kon je niks, behalve hun haren kammen en tevergeefs op hun piercing drukken. Maar toch.

 


Deze 'knuffelpoppetjes' zag je overal. Gewoon in de speelgoedkist, maar ook in minivarianten aan sleutelhangers. Wat je ermee deed? Tja. Aan hun elastieke, lekker zachte haar voelen en trekken. 

 


Het idee? Je windt het vliegende feetje op, drukt op een knop en het elfje schiet de lucht in. Supertof, maar het grote gevaar was dat ze op het dak vloog.
 
 

Als kleine uk was dit je eerste paar rolschaatsen. Je kwam er maar moeilijk mee vooruit, maar hé: je hoorde erbij. Heel handig aan deze dingen was dat je de maat kon verstellen.

 
Waan-zinnig veel liefde voor de 'Etch A Sketch': je draaide aan de knoppen en op die manier maakte je een mooie tekening op het scherm. Zo kon iedereen kunstwerken maken!

 

Voor de échte creatievelingen onder ons was er Ministeck, waarbij je met minuscule plastic stukjes hele schilderijen maakte. 

 

Spirograaf! Wat kon je er niet mee? Vierkanten met vijftig dimensies, moeilijke cirkels, bloemen met tweehonderd bladeren... Je noemt het, en je kon het tekenen met de spirograaf. Hele woensdagen hebben we ermee verslonden – en soms nog steeds, als onze Furby moet worden opgeladen.
 

'Spin Art'! Naast vingerverven het leukste wat je met verf kon doen. De combinatie verf en een ronddraaiende machine zorgde voor ware kunstwerkjes. Het enige nadeel was dat je van tevoren compleet in het plastic gehuld werd om verfspetters op je tuinbroek te voorkomen.

 

Alle meisjes van de jaren 80 en 90 waren op een gegeven moment Miss Chanel. Deze modedoos bestond uit overtrekplaatjes waarop allerlei kledingstukken stonden. Op die manier kon je verschillende outfits maken en overtrekken en zo maakte je de mooiste ontwerpen zonder ook maar één gram tekentalent te hebben. Wat een koningin voelde je je als je er weer een Dior uit had gekrast. 

 

Maar leuker dan armbanden tekenen, was het dragen van die dingen. Helemaal als het om een klaparmband ging. 
 
 

Ah, View-Master. Lekker honderden plaatjes kiek'n door een verrekijker-achtig apparaatje.

 

Vroeger op feestjes konden we al niet zonder, en vandaag de dag trekken we het nog steeds tevoorschijn op partijen: Twister. Om te gieren als je weer eens met je neusgat in de oksel van degene naast je zat.
 

De trapveer! Wat een irritant stuk vreten was dat, af en toe! Had je 'm op de trap gezet, hield-ie er halverwege mee op! Maar een lekker Hans Kazan-effect had-ie wel: welke veer kan er nou zélf de trap aflopen?

 

Dit spelletje was simpel, maar leuk: op een ronddraaiende schijf kwamen visjes voorbij die af en aan hun mond open- en dichtdeden. Aan jou de taak om op tijd je hengel erin te doen. Spannund!



We deden het op zondagmiddag, na schooltijd en op de overblijf: Wie is het? Fluitje van een cent om te spelen, maar iedere keer hoopte je toch dat het zo lang mogelijk zou duren voordat je tegenstander doorhad dat je Frans had. Of Kurt. Kurt was ook een koning.
 
 

Standaard als je een nachtje bij je beste vriendin mocht slapen: Droomtelefoon. Met een telefoon zo groot als de Eiffeltoren belde je de jongen van je dromen op en moest je gênante vragen beantwoorden. En we waren als de dood dat die jongens écht bestonden.

 

Oh men, we moesten al vroeg onze management skills ontwikkelen. Dus liepen we op ons negende rond met een zakagenda met 55 knoppen. We konden er spelletjes mee doen, er dingen in opslaan en de kans van slagen van een relatie mee berekenen... Geen grappen over deze pocket diary, dus. Serieuze shit. 



De enige boy in ons leven als 8-jarige was de Gameboy. Jongens jongens, hele oorlogen hebben we erop gevoerd. Nog steeds weten we niet hoe we Mario in level 3 langs de leeuwen hebben gekregen, maar we did it! Sneller dan ons buurjongetje. Dat soms trouwens zo jaloers was op je gametalent, dat hij halverwege het level je Gameboy uitdrukte. Nimmer heb je hem aangekeken. 



Het Kwaad onder het speelgoed: de Furby. Je kon 'm aaien, tegen hem praten, met hem knuffelen en... je kreeg er een shitload aan onverstaanbare woorden en zinnen voor terug. Daar werd je zo radeloos van, dat je op je tenen liep als-ie eindelijk sliep. Of de batterijen eruithaalde en hem ver, ver weg stopte, bang dat hij toch nog tot leven kwam. Inmiddels is er een nieuwe Furby op de markt, die mensen massaal terug naar de winkel sturen. Hij heeft namelijk nogal wat eh... spelagressie.



Já, de Tamagotchi! Ah koetsjie koetsjie! Een superlief beestje kwam uit een ei en daarna mocht jij hem opvoeden. Dat betekende dat je hem op tijd te eten gaf, ermee speelde, hem een beetje op een normale tijd naar zijn mandje liet gaan... Echt heel gaaf, vonden ook de juffen en meesters van groep 7 ("Kevin, ik zeg het nog één keer: uit. dat. ding.").

 

Lees ook: