Borsten

Te groot, te klein, te dik, te plat, te opgezwollen of te uitgezakt, er is wonderlijk genoeg bijna geen vrouw te vinden die blij is met haar borsten.

 

Maar wat is dan mooi? Wat wordt wél mooi gevonden? Volgens vrouwen heeft Jennifer Aniston de ideale borsten, volgens mannen Kim Kardashian. Dat laatste heb ik even her en der om me heen gevraagd. Mannen vinden de tieten van Kim inderdaad 'errug aantrekkelijk'. Maar, zo vermelden ze ook, als die in godsnaam maar niet vastzitten aan een vrouw die ook nog complexen heeft over de rest.
 

 

Niet-perfecte tieten, een buikje en een bloemkoolkont 
Want kennelijk hangen vrouwen aan elkaar van complexen, en daar kunnen mannen helemaal niet goed tegen. Ze hebben liever een vrouw met niet-perfecte tieten, een buikje of voor hun part een bloemkoolkont, dan iemand bestaand uit gestaalde perfectie die voortdurend vraagt of ze nog wel mooi wordt gevonden. “Ik wil een beetje lol met m’n vriendin kunnen hebben”, zei er een. “Als ik iets straks en slanks wil hebben met wie ik het nergens over kan hebben, pak ik wel een etalagepop”, want “perfect hoeft niet, alleen perfect voor mij”. Tuurlijk, ze gooien Megan Fox of Gisèle Bündchen echt hun bed niet uit mochten die daar toevallig in vallen, maar ze snappen ook wel dat die exemplaren in het wild niet zo veel rondlopen. Trouwens, zo zei een ander, daar zouden ze zelf maar onzeker van worden. Want naast zo’n vrouw tik je niet zo snel een hamburgertje naar binnen. Ze voelen zich bijna opzwellen bij de gedachte, alleen niet op de gewenste plek. 

 

Foutloze lichamen
Zou het dan toch écht komen door alles wat we zien in tijdschriften en in films? Is het dan écht zo dat, om jezelf mooi te vinden, je dat eerst moet meten aan een ander? Ja, we worden de hele dag praktisch doodgegooid met foutloze lichamen. We vergeten alleen dat heel veel borsten níét een heel leven lang recht voor zich uit blijven kijken, maar eerder kwartjes op de grond lijken te gaan zoeken. 

 

Waardering in alle facetten 
En vrouwen onderling dan? Ik vind de borsten van mijn vriendinnen zonder uitzondering mooi. En die hebben alle maten en vormen. Zij die van mij ook. Ik denk dat dit komt omdat we elkaars vrouwelijkheid waarderen, in alle facetten. En dan heb ik het met name over de power, de steun en de vriendschap die we elkaar bieden. We kijken eigenlijk helemaal niet naar de tieten van andere vrouwen, behalve als die wel erg in de aanbieding worden gegooid. 

 

Means to an end 
Kijk ik nu om me heen als ik door de stad loop, of luister ik goed als ik op een terras zit, dan reageren de meeste vrouwen op die manier. Waarom kunnen we, net zoals in de meeste andere gevallen, hierbij níét denken op een leven en laten leven-manier? Waarom kunnen we niet blij zijn voor een vrouw die overduidelijk trots is op haar lichaam? Is het de kift? Is het onzekerheid?

 

Nee. Ik denk het niet. Ik denk omdat dat onbewust wordt gezien als overschreeuwen. Graag zou ik willen zeggen van mezelf dat ik elke vrouw als een vriendin omarm, maar dat doe ik niet. Ik heb een bloedhekel aan vrouwen die bukkend en kirrend hun meiden bij mannen in het gezicht duwen of ze gebruiken als means to an end. Niet omdat ik jaloers word, maar omdat ik het bijna als verraad aan het eigen geslacht beschouw. Shoot me, maar zo denk ik. Als je het nodig vindt om op die manier de aandacht naar je toe te trekken, heb je blijkbaar volgens jezelf niet veel anders te bieden. En daarmee wordt gelijk elke man gereduceerd tot een konijn tussen twee koplampen, en elke vrouw tot concurrentie die verblind moet worden met die ver-stralers. 

 

Meer dan boobies
Vrouwen zijn meer dan borsten alleen. Dus ook als die boobies niet voldoen aan de heersende regels, en ook als ze wel volmaakt zijn. 

Maar soms lijkt het alsof vrouwen dat zelf eerder vergeten dan mannen.