Mama / Kinderen
Kinderen

ZeMama: Droogneuken

Reageer 0
Als moderne, fatalistische moeder doe ik regelmatig aan doemdenken. Dan probeer ik me voor te stellen hoe het zou zijn als mijn kinderen iets ergs zou overkomen, als ze depressief zouden zijn of gehandicapt.

Het is een soort dwangneurose om mezelf met beide benen op de grond te houden. Gelukkig-zijn doet rare dingen met me. Mijn kinderen hebben heus weleens wat hoor: een snotneus, pseudo kroep of astma. Niet altijd fijn, maar ze kunnen er prima mee leven. Je kind kan veel ernstigere dingen hebben. Of iets minder ernstig, maar heel gênant. Zoals Gilles de la Tourette of zo.

Vloeken in de kerk
Als puber maakten we er grapjes over. Dat laat ik nu wel uit mijn hoofd. Je zult het hebben, een kind dat de hele dag loopt te schelden. Want dat is toch het heersende beeld: iemand die de hele dag "Kut!" roept. Overal en altijd. Steeds harder. En een kind dat "Neuken! N-n-neuken! NEUKEN!" fulmineert in een volle kerk tijdens een begrafenis is ook nooit grappig. Niet in het minst voor het kind zelf.


Nu moet ik zeggen dat ons jongste zoontje ook een rare tic heeft. Zolang we ons kunnen herinneren doet hij aan droogneuken. Je leest het goed: droogneuken. Ons zoontje daggert erop los. Het is niet zo dat hij als een hondje tegen het been van bezoek oprijdt, het is altijd zijn bedje dat eraan moet geloven. Hij zit op handen en knieën en beweegt zijn kontje van voren naar achteren, steeds wilder. "Aaa-haah-haah", zegt hij telkens. Soms houdt het uren aan.

Peace & love
"Volkomen onschuldig", zei de arts van het consultatiebureau tot mijn verbazing. Weet ik veel wat ik dan had verwacht. Dat ze direct de telefoon greep om Derek Ogilvie te bellen, een peuterpsychiater of een wichelroedeloper? "Dat doet hij om tot rust te komen", ging ze verder. "Je zult zien dat het op een dag ineens over is, zo rond zijn tweede verjaardag."

Dat mens had makkelijk praten, straks was het een voorbode van iets heel ernstigs, zo doemdacht ik. We hebben het hier wel over mijn kleine knulletje! En daarnaast was het ook een tikje gênant. Tijdens de eerste week van onze vakantie vroeg ik me nog af waarom medekampeerders zo afkeurend naar ons keken, alsof we zwervers waren die een gratis douchebeurt probeerden te versieren op hun camping. Totdat ik op een avond terugkeerde van de receptie. De caravan deinde heen en weer alsof er daarbinnen een peace & love party aan de gang was. Als je dichterbij kwam, kon je ons zoontje zelfs zijn 'Aaa-haah-haah's' horen opdreunen. Die klonken op een vreemde manier toch heel anders aan de buitenkant van de caravan.


1 + 1 ? 2
Onlangs werd hij twee. Nu zal het wel afgelopen zijn, dacht ik. Als bij toverslag. Dat had de arts immers beloofd. Nou ja, zo'n beetje. Het leek wel of ons zoontje dat had gehoord, want hij stopte helemaal? niet. Integendeel. Het werd alleen maar erger. Hele nachten hield hij ons wakker met zijn bunga bunga party's. Die arts kon me wat! Ik besloot te gaan googelen. Wat niet makkelijk was, want hoe omschrijf je zoiets? Als je droogneuken en peuter invult, kom je op digitale plekken waar je als moeder echt niet wezen wil.

Uiteindelijk gebruikte ik termen als repeterende bewegingen en tics. Tientallen hits verschenen er op mijn scherm. Het bleek vaak voor te komen bij kinderen met autisme. De overige symptomen herkende ik echter niet, dus dat viel af. Toen vond ik een website over een ziekte genaamd TS. Daar sprak men ook over het constant naar voren en achteren bewegen in de stoel en het 'hummen'. Dat deed ons zoontje ook! Het had een naam! Zie je wel, die stomme arts snapte er helemaal niets van!
Even was ik opgelucht, totdat ik zag waar de afkorting TS voor stond: Tourette Syndrome.
________________________________________________________________________________________

Iris is onze vaste ZeMama-columniste. Ze is getrouwd en heeft twee zoontjes van vier en twee jaar. Voordat Iris kinderen had, snapte ze nooit waarom ouders niet ingrepen als kinderen alles bij elkaar krijsten in de supermarkt; waarom alles aan je kind énig is: zelfs poepluiers verschonen. En van overbezorgde ouders kreeg ze helemaal de kriebels. Totdat ze zelf moeder werd.

Iris is meer dan alleen moeder: secretaresse, wannabe schrijfster, 'francofille', chocoholic... En ook daarover schrijft ze, op Miss Moneypenny Blogs.
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 10 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • samarosi

    Ik heb iets soortgelijks gedaan als kind. Ik rolde voordat ik in slaap viel heel hard heen en weer vanaf mijn zij. Hierbij maakte ik een neuriend geluid. Mijn zusje deed het op ellebogen en knieen en wiegde keihard heen en weer met haar voorhoofd op het kussen. We hebben het allebei tot ongeveer ons 25e gedaan. Mijn ouders dachten dat er iets mis was met ons, maar we zijn verder altijd heel normaal geweest :-D
    Ik zie dat deze column al een jaar oud is. Ben wel benieuwd hoe het nu gaat met de kleine man.

  • Peachy

    Wat die arts zegt klopt wel. Ik ken meerdere kindjes die zoiets gedaan hebben. Vaak is dat voor hun een vorm van energie kwijtraken. Daardoor is het ook zeer waarschijnlijk dat dat ook voor jouw kindje geld. En dat het voor veel kinderen met 2 jaar over is betekend nog niet dat het bij ieder kind dan over is ;) Maar kan me goed voorstellen dat je je als ouder er toch zorgen om maakt en je ervoor schaamt als zulke genante momenten voorkomen.
    Even over autisme en Gilles de la Tourette. Dat is pas op latere leeftijd beter vast te stellen. Mensen met Tourette hebben last van dwanghandelingen en dit kan van alles zijn. Van op een bepaalde manier ademhalen, dingen aanraken. Dingen in bepaalde volgorde doen, bepaalde geluiden maken of trekjes met lichaam/handen/gezicht. Ongeveer 1/3 van de mensen met Tourette hebben vloeken als een van de vele dwanghandelingen. Wat je schrijft is idd een beeld dat veel mensen van Tourette hebben. Ook doordat veel informatie vaak alleen gefixeerd is op het vloeken omdat dat zo spraakmakend is en niet alles eromheen en dat het overgrootte deel van de mensen met Tourette niet vloekt blijft dat beeld bestaan.
    Bij de meeste mensen die Gilles de la Tourette hebben komt die ziekte trouwens pas rond de pubertijd naar boven ;)
    Ik wens je veel succes met je kleine man. Ieder kindje heeft denk ik wel zijn eigenaardigheden.

  • silly

    is volgens mij helemaal niet ernstig ofzo hoor. :-) laat hem mar lekker doen! zoalng het niks verontrustend is laat je hem lekker zen gangetje gaan lol

  • Rinskje

    Zo, mijn lachbui is over want lieve Iris, dit is dus de reden dat ik fan van je ben. Je pakt een taboe en schrijft er met zo,n heerlijk humor over, tegelijkertijd maak je een onderwerp bespreekbaar en dat is SUPER!!
    Zoek niet verder op internet, ik beloof je dat je zoon er mee stopt als de tijd daar is. Maar owow wat snap ik je goed!!

  • alexanouk

    En wederom blauw van het lachen want............. zo herkenbaar van dat daggeren,haha

  • Jet

    Super geschreven! Hoop dat jullie snel duidelijkheid krijgen...

  • Karin

    Whahaha wat schrijf je toch heerlijk, Iris!

  • Anoniem

    Mijn broertje deed het ook, maar ging pas over toen 'ie 4 was ofzo. En hij heeft niks ernstigs! Misschien gaat het bij jouw zoontje ook wel weer vanzelf over :)

  • Snoessepoess

    Zo, dat klinkt heftig. Heb je je zoontje al laten onderzoeken of hij TS heeft? Ik wens jullie in ieder geval veel sterkte!

  • Steffie

    Oeff heftig, Ik zou er echt over door blijven malen..

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen