Mama / Kinderen
Kinderen

Psychopaten

Reageer 0
Ouders die zeggen dat hun kinderen nooit liegen, vertrouw ik niet. Die liegen zelf. Alle kinderen liegen. Punt uit. Het opwekken van schuldgevoel, manipulatie: bij het hebben van kinderen komt het allemaal voorbij.
 
Ik wou dat ik dat oprecht kon zeggen ?Mijn kinderen? Ze vertellen me alles! En het is allemaal waar.? Nou, niets is minder waar, helaas. Mijn kinderen kunnen, zonder zelfs ook maar met hun ogen te knipperen, liegen alsof het gedrukt staat.


Voorbeelden
Het is niet iets recentelijks, het dateert al vanaf hun prilste jeugd (?Heb jij die boterham en die banaan, voor de vakantie, achter de boekenkast verstopt? Ze kwamen ineens vanzelf naar me toe gelopen.? ?Nee hoor, dat was  Action Man.?), en gaat nu vrolijk verder (?Je bent te laat en je stinkt naar drank. En je ogen zijn ook helemaal klein en rood. Waar zit je mee te experimenteren verdorie?? ?Máháám! Ik moest huilen van de kou. En iemand morste bier over me heen. Kan ik toch niks aan doen.?).
 
Iedere ouder van een puber weet dat dit al een spraakwaterval is die er normaal gesproken nooit uitkomt, dus achterdocht is meteen gewekt. Pubers zijn ook meesters in het spelen met gevoelens van een ander. Als ik hier, in een radeloze bui, iets over opzoek, kom ik tot de schrikbarende ontdekking dat mijn kinderen, en met hen de gemiddelde puber, naadloos passen in een psychopathisch profiel. De kenmerken zijn in ieder geval hetzelfde.


Kenmerken
Het opwekken van schuldgevoel. ?Dat eeuwige wantrouwen van jou. Je vertrouwt me nóóit! Zo leer ik nooit te geloven in mezelf.? Nee, dat zal dan wel niet. Ik geloof ook niet dat jij jezelf gelooft. Of, ook een goede: ?Als ik zo vroeg thuis moet zijn, verpest jij het voor iedereen.?

Manipulatie. ?Als ik nu een uur later thuis mag zijn, fietst iedereen samen naar huis. Hoef jij je ook niet ongerust te maken, dat is toch fijn??
 
Het empatisch vermogen van een garnaal. Dat ongerust maken boeit ze helemaal niet. Als ik nagelkluivend zit te wachten omdat ik vrees dat 'ie ergens beroofd en berooid in een greppel ligt, wordt dat blijmoedig weggewuifd onder het motto dat ik overdrijf.
 
Parasitaire levensstijl. Spreekt voor zich.
 
Geen realistische doelen op lange termijn. ?Zie ik nu echt League of Legends op je computer? Ik dacht dat jij moest leren.? ?Pffff, tijd zat.? ?Maar je proefwerk is morgen!? ?Ja, dat bedoel ik.? Dus. Veel plezier met je carrière als vakkenvuller.
 
Het pathologische leugenaar-gedeelte was al duidelijk. Maar het komische hiervan is dat mijn kinderen hierbij áltijd denken dat ik pas gisteren uit een ei ben komen kruipen. Tuurlijk, ik geloof écht dat dat je ?hersenenergie pas goed loskomt na een spelletje op de computer.? Of dat die zesendertigduizend blikken Monster Energy die op je kamer staan van je vrienden zijn. En dat jij alleen op een glaasje melk zit, schat.

 
Het hoort erbij
Welnu, na vastgesteld te hebben dat ik een paar psychopaten huisvest, ga ik verder op onderzoek uit. Naar tips, ofzo. Ik wil niet op mijn conto hebben staan dat ik the next Ted Bundy of een ander soort mafketel heb opgevoed. Gelukkig kom ik in een artikel tegen dat dit alles toch echt een gezonde fase is, die nodig is om uit te groeien tot een gezonde, verstandige volwassene. Het flirten met onzinnig gedrag hoort er allemaal bij. Dat klinkt hoopgevend. Hoewel, hoopgevend. Was ik vroeger ook niet zo?

Ik weet nog steeds niet of het met mezelf wel helemaal goed gekomen is.

Lees ook de vorige columns van Daniëlle!



Daniëlle de Mol Moncourt (1969) geniet ervan met een knipoog naar dagelijkse dingen te kijken.

Ze is moeder van twee hevig puberende zonen - waarbij ze die knipoog meer dan hard nodig heeft -, schrijfster en journalist. Buiten dat houdt ze van sporten, heeft ze een hardnekkige chocoladeverslaving en wijst ze een lekker wijntje ook niet af.

In haar columns observeert ze mensen, de dingen die ze doen en waarom ze dat doen. Wat drijft ze? Een enorm gebied wat haar verbeelding steeds weer opnieuw prikkelt.

Over haar sportavonturen schrijft ze op haar blog serendipityddmm.blogspot.com.
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 5 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • inge

    hihi ik heb momenteel een vier jarige die is het ene moment goud eerlijk bijv: als mama zegt, nee je krijgt nu geen snoepje en ze snel naar papa toe trippelt die ze om haar vingertje wikkeld en dus toch dat snoepje krijgt,"maar wel niks tegen mama zeggen he" zegt papa dan en dan hoppa rent ze naar mama toe "kijk wat ik van papa heb gekregen" hihihi.
    En dan heb je nog het: "Heb je al je speelgoed opgeruimd?" "ja mama" en dan kom je boven en is het een zwijnenstal :P

  • Aefke

    @Meonly Dat liegen over de luier is volgens mij echt heel normaal. Het is niet liegen om het liegen, maar gewoon omdat ze geen zin hebben in een schone luier.

  • Claudia

    Eveline Crone - Het puberende brein.
    Over hoe het brein van pubers en adolescenten werkt, waarom, welke hersengebieden daarbij komen kijken en tot welk gedrag dat leidt.
    Ik lees het voor school, en ik vind het wel interessant. Zo ben ik erachter gekomen dat ik al bijna adolescent-af ben (tuurlijk heb ik nog van die trekjes, want niet alles ontwikkelt even snel, maar er zijn ook meerdere gebieden waarop ik al "officieel" volwassen ben. Adolescentie duurt gemiddeld tot het 25e jaar trouwens)

  • Belize

    Hahahaha inderdaad. Ouders die zeggen dat hun kind nooit liegt.... Sprookjes betaan blijkbaar wel.

  • meonly

    Er staat me nog een hoop te wachten zie ik ;) De grootste leugen nu is: "Heb je in je broek gepoept?" "Nee!" Terwijl ik hem aan de andere kant van de kamer kan ruiken...

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen