Stijl

Stijl: je hebt het, of je hebt het niet. Maar wat is het eigenlijk? Waarom vinden we iets stijlvol en iets anders totaal niet?
 

Hotter than my daughter, bijvoorbeeld, is niet stijlvol. Daar kunnen we het allemaal over eens zijn. Maar de mensen die in het programma figureren vinden dat wel van zichzelf, al noemen ze het dan een eigen stijl. Ja, heel eigen, ja. 

 

Niet stijlvol
Eigenlijk is dat best een goed voorbeeld om het begrip ‘stijl’ eens nader te bekijken. Want wat zien we nu zoal voorbijkomen in dat programma? Te strak, te jeugdig, te bloot, te veel van alles eigenlijk. Daaruit kun je sowieso al concluderen dat alles waar ‘te’ voor staat, zeker niet stijlvol is. Een aloud adagium dat blijft kloppen. Te bloot is per definitie níet sexy; er moet wat te raden overblijven. Dus een diep rugdecolleté? Dan de voorkant gesloten graag. 

 

 

En je stijl moet ook bij je leeftijd passen. Een megakort rokje, hoe prachtig je benen ook zijn, staat niet meer na je veertigste. Kan niet. Kennelijk registreren we bewust en onbewust welke dingen bij welke leeftijd horen. Anders krijg je nog zo’n aloud spreekwoord voor je kiezen: van achteren lyceum, van voren museum. Ikzelf had eerst lange haren tot onder aan mijn rug. En, al zeg ik het zelf, goed verzorgd en van goede kwaliteit. Maar op een gegeven moment paste het niet meer. Zeker niet met een skinny jeans. Toen een goede vriendin, waarvan ik op dat gebied alles aanneem, tegen me zei dat het hoog tijd werd voor de kapper, nam ik haar dat niet kwalijk. Ik was blij dat zij me er op opmerkzaam maakte voordat het Wieteke van Dort-effect optrad (ja, lieve jonge lezertjes, google maar eens); dat wil je niet. Helemaal niet als je al een keer nagefloten bent door een 18-jarige die, als je je omdraait, zich vervolgens  rot schrikt. Mega kappers-alert, meteen laten kortwieken dus tot een meer age-appropriate lengte, een keurig bobje.

 

Too much information
Maar het is niet alleen leeftijd, too much information is nooit goed. Je mindere kanten hoeven niet echt voor het voetlicht. Dat is iets wat ik nooit begrepen heb bij de dames uit HTMD, die hebben buiken als biertonnen, maar losse truitjes: ho maar. Lycra it is. Die biertonnen dansen dan voor de optocht uit, zeg maar. Van voor naar achter en van links naar rechts. Dus ben je wat voller, leg dan in godsnaam de nadruk op je goede kanten, je mooie hals, je mooie benen, whatever. En houd rekening met stoffen; als je huid niet geweldig is van je benen, trek dan geen dunne legging aan waarin je elke puist, put of muggenbult ziet zitten. Van achteren wonen ook mensen.
 

 

Stijlvolle mensen
Als ik nu eens rondkijk naar mensen die ik enórm stijlvol vind, dan zijn dat altijd mensen die er fantastisch uitzien voor hun leeftijd of met hun figuur. Ja, je hebt er natuurlijk altijd die er in een vuilniszak en een drol op hun kop ook nog top zouden uitzien (hallo Doutzen! Hallo Angelina!), maar die laat ik even buiten beschouwing. Dus een gevulder iemand die wel strakke elementen in de kleding heeft, maar op de goede plekken. Of een middelbare dame die geen gebruik heeft gemaakt van de Marijke Helwegen-methodiek, maar waarvan je wel zegt: ‘zo wil ik best oud worden’. Allemaal mensen waarbij je ziet dat hoe ze eruitzien, precies bij ze past.

 

En dat is wat ik bedoel. Die eigen stijl, ook al wijkt die nog zo af van wat gangbaar is, kan heel goed. Mits die helemaal van jezelf is, en je geen beeld probeert na te jagen, op wat voor manier dan ook. Voorbeeld? Iris Apfel. Isabella Blow, helaas niet meer onder ons. Bas Kosters. Model Kristen McMenamy, voor mij de enige 45-plusser die wegkomt met lang grijs haar. Omdat ze die stijl, die paradijsvogelstijl, helemaal weten te trekken met hun uitstraling en persoonlijkheid. Omdat je dan nieuwsgierig wordt naar wie ze zijn. Omdat die stijl zo apart is, dat het alles wát ze zijn, en waar ze voor staan, onderstreept. 
 

Iets waar de Sylvies van deze wereld alleen maar van kunnen dromen.