Mama / Zwanger
Zwanger

ZeMama: Als het maar gezond is

Reageer 0
Deze week was er in De Wereld Draait Door een item over de NIPT. Een test waarmee zwangere vrouwen heel eenvoudig en zonder risico afwijkingen kunnen laten opsporen bij hun ongeboren vrucht. De ethische discussie laait op.
 
NIPT is een nieuwe test, die nu als proef in Nederland vanaf 1 april 2014 beschikbaar is. Onze gynaecoloog wees ons erop voordat we de traditionele combinatietest deden. De nekplooi van de baby wordt gemeten en gecombineerd met het bloed dat de moeder afgeeft. Dan wordt er een kans berekend op aangeboren afwijkingen. Mocht ons ongeboren kindje een verhoogd risico op bijvoorbeeld Down hebben, konden we ervoor kiezen om zonder risico de NIPT te doen. Er zou dan een ‘ja’ of een ‘nee’ komen op de vraag: ‘Heeft ons kindje een aangeboren afwijking zoals Down?’ 

Ik moet u bekennen dat wij de combinatietest ‘voor de zekerheid’ deden. Ik vind het prettig om te weten als er iets is met ons kind. We zouden ons er dan veel beter op voor kunnen bereiden. Ik wist al wel dat ik onder geen beding een vruchtwaterpunctie zou willen omdat ik dat gepruts niet wilde in mijn baarmoeder. Ik zou er een miskraam door kunnen krijgen en dat risico wilde ik niet lopen: zonder ook maar één moment te oordelen over mensen die daar wel voor kiezen. 
 

Makkelijk te onderzoeken. En dan?
Het voordeel van deze nieuwe test is dat het zonder risico is. Je geeft een buisje bloed af en de laborant onderzoekt of jouw kind ernstige afwijkingen heeft. Maar wat als de uitslag niet goed is? Dat de gynaecoloog je voor het weekend belt met de mededeling: “Mevrouw, u bent zwanger van een Down-kindje.” 
 
Zoals ik er nu over denk, zou ik de zwangerschap nooit kunnen afbreken. Natuurlijk is het heel pittig om een kind met een afwijking op te voeden. Het is anders dan je je had voorgesteld. Maar de gedachte dat onze zoon Tijl voor zijn gehandicapte broer of zus zou moeten zorgen als wij er niet meer waren, kon ik ook niet aan. Ik houd ervan om bizarre dilemma’s te bespreken, maar hier kwam ik niet uit. Bij een ‘slechte’ uitslag zou ik moeten kiezen tussen mijn kinderen.  Het leven van de één, tegenover de kwaliteit van leven voor de ander. 
 
 
Bozige dromen
Alleen al het bestaan van de NIPT zorgde voor bozige dromen over het afbreken van de zwangerschap. Ik kon me niet voorstellen dat ik daarvoor zou kiezen. 
 
In De Wereld Draait Door vertelde Barry Atsma over zijn broer met Down. Hij is dol op hem, maar hij heeft ook zorgen. Terwijl ik naar het programma keek, realiseerde ik me hoe bizar het was dat er over het bestaansrecht van Downkinderen werd gesproken, terwijl  ze zelf aan tafel zaten. 
 
Met open armen
Het kindje in mijn buik is gezond. Voor zover we dat met alle moderne technieken kunnen zien wel. Maar ook als er een afwijking wordt gevonden, ontvangen we het met open armen. Ooit zei een moeder tegen me: “Al zitten zijn armen aan zijn kont, ik hou er toch wel van.” 
I rest my case. 

Lees ook de vorige ZeMama-columns van Aefke!



Aefke is onze ZeMama- columniste. Ze is getrouwd en sinds maart 2013 moeder van Tijl. Aefke hoopt een consequente moeder te worden, maar van haar hoeft Tijl later niet zijn bord leeg te eten. Ze hoopt wel dat Tijl later net zo dol is op ‘boekjes’ zoals ze dat zelf is. 
 
Aefke is meer dan alleen moeder. Ze heeft in september 2012 een boek uitgebracht, de kantoorthriller 'Tijdens Kantooruren’. Verder is ze gek op Nieuw-Zeeland, sociale media, sushi, haar kat Casper en natuurlijk de vader van haar kind. Aefke schrijft op stoereschrijfster.nl.
 
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 5 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • kannekop

    Ik vind het altijd pijnlijk om te horen dat mensen hun kindje weg laten halen omdat het het syndroom van Down heeft. Een kind/mens dat anders is past kennelijk niet in het perfecte plaatje. Maar de wereld is niet perfect. En iemand met down syndroom is ook een mens, een heel bijzonder mens! Mijn zusje van bijna 16 heeft het syndroom van down en ik wil mijn ervaring delen:
    Ik was vroeger bij ons thuis altijd degene die het hardste lachte om grapjes en moppen o.a. over 'mongooltjes' echt heel erg als ik eraan terug denk, heel ongevoelig. Ik wist niet beter en had er ook totaal niks mee. Toen mijn moeder zwanger was heb ik dat heel bewust meegemaakt, ik was bijna 21. Erg leuk was dat, naast mijn moeder zitten en het kindje voelen bewegen, meehelpen met de voorbereidingen.
    De avond dat mijn zusje geboren werd vergeet ik nooit meer. Ik was bij mijn zus en we hadden lekker gegeten toen mijn vader belde en vertelde dat de baby geboren was. Een meisje. Ze werd nog onderzocht maar ze had het syndroom van Down. De ontsteltenis en teleurstelling bij mij was groot. Daar ging mijn hele beeld van 'het kleine prinsesje' dat er zou komen in ons gezin. Ik vond het niet maar dan ook echt NIET leuk! Ik wist ook zeker dat ik het nooit leuk zou vinden, nooit zou accepteren, het was gewoon STOM! Ik ging naar huis en de volgende morgen ging ik naar mijn moeder in het ziekenhuis want tja, dat doe je dan toch. We waren met meer, hoe alles ging weet ik niet meer precies. Maar toen ik bij mijn moeder de kamer binnen liep vergat ik de rest om me heen. Ik krijg nu gewoon weer tranen in mijn ogen, die ervaring was zo bijzonder. Het was liefde op het eerste gezicht, zo apart! Ik ging naar mijn moeder en mocht haar meteen in mijn armen nemen. Ik was meteen verkocht, niks was meer belangrijk. Ik zat op een wolk, in een wolk, ik weet het niet, maar als je zo'n hummeltje ziet dan maakt het allemaal niks meer uit.
    Een kindje met Down sydroom is anders, natuurlijk. Als tekst op het geboortekaartje stond 'ons is een lief zorgenkindje toevertrouwd' Dat is het ook. Het blijft een zorg, maar we genieten met zijn allen ieder moment van ons zusje. Ze is ons bijzondere zusje, het liefje en het oogappeltje van de familie. Zachtaardig, lief en vrolijk, zelfs als het even tegen zit is zij de grootste bikkel. Natuurlijk is ze soms ook verdrietig maar over het algemeen neemt ze dingen zoals ze zijn en kan ze als de beste relativeren. Er is natuurlijk verschil in niveau en verschil in gezondheid. Mijn zusje heeft voor iemand met Down syndroom een hoog niveau dus kan redelijk goed leren. Ook is haar gezondheid gelukkig aardig goed! Mensen met Downsyndroom accepteren iedereen zoals diegene is, het is jammer dat niet iedereen iemand met Downsyndroom of op wat voor manier ze ook 'anders' zijn accepteert. Dat is vooral voor de familie soms erg pijnlijk.
    Ook is het zo dat mensen niet zo goed weten hoe ze moeten reageren als je vertelt dat de pasgeboren baby het Downsyndroom heeft, maar zeker als je het van tevoren weet kun je jezelf en je omgeving daar wel een beetje op voorbereiden.
    Ieder leven is heel bijzonder en waardevol.Als je kindje zich gaat ontwikkelen is alles wat het doet bijzonder, eerste woordje, eerste stapje. Bij een kindje met Down syndroom wordt dit nog veel intenser en met nog meer blijdschap ervaren
    Voor mij is mijn zusje een enorme verrijking in mijn leven. Vooral dankzij haar ben ik heel anders aan gaan kijken tegen mensen die anders zijn, niet alleen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking, maar naar iedereen. Het heeft er bij mij mede voor gezorgd dat ik mensen accepteer zoals ze zijn.

  • Aefke

    @Irene wat fijn om te horen dat je zo'n positieve ervaring hebt!
    @Meadow O, wat pittig. Ik ben heel blij voor je dat je die beslissing niet hebt hoeven nemen. Wat ontzettend heftig. Ik ben het helemaal met je eens dat iedereen zijn eigen beslissing moet nemen. Het is al heftig genoeg. Een hele fijne zwangerschap!!

  • Meadow

    ik zit nu middenin mijn 2e zwangerschap, en heb bij beiden de nekplooimeting laten uitvoeren.
    bij nr 1 hebben we zelfs uitgebreid onderzoek laten doen bij een genetische kliniek.
    het zusje van mijn vriend had een chromosomale afwijking.
    Zij is op de jonge leeftijd van 21 overleden met daarvoor dik 10 jaar gevaarlijke operaties, doofheid, slechtziendheid etc etc.
    Van zeer dichtbij heb ik meegemaakt hoe het is om een kind in het gezin te hebben die niet gezond is en zelfs overlijdt op jonge leeftijd.
    Het heeft effect op de relatie van de ouders maar ook op de broers en zussen.
    Want het is niet alleen het zieke kind waar je eventueel over na moet denken maar ook over de andere kinderen. Zij zijn er al en hebben ook alle aandacht nodig.

    Daarom was het voor mij beide keren duidelijk, mochten de uitslagen van onderzoeken negatief zijn.
    Gelukkig heb ik deze beslissing niet in praktijk hoeven te brengen.

    Sowieso is het ieders eigen keus, en daar moet je respect voor hebben. Hoe dan ook.

  • irene

    Hier wil ik op reageren. Ten eerste is het natuurlijk hartstikke fijn dat jullie Tijl gezond is en jullie tweede kindje ook geen down heeft. Mijn moeder heeft een zus met down. Haar vader (mijn opa dus) heeft echter alles perfect voor haar kunnen regelen. Ze woont in een tehuis waar ze begeleid wordt in de dagelijkse zorh en bezigheden. Verder werkt ze op een sociale werkplaats. Deze vrouw heeft plezier in het leven, lacht veel, heeft tig mensen die ze kent en veel hobby's. Omdat mijn opa alles goed geregeld heeft, heeft mijn moeder er geen omkijken naar. Natuurlijk kan je ook andere situaties hebben, maar zo positief kan het dus ook!

  • DarkPrincess

    Levenskwaliteit in voor jezelf en het kind zijn inderdaad de belangrijkste overwegingen in dit debat. En daarnaast: wat als jij en je partner niet meer zijn?
    Zeer moeilijk!

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen