Lifestyle / Psyche & spiritualiteit
Psyche & spiritualiteit

Joan: 'Mijn dochter kreeg euthanasie vanwege ondraaglijk oorsuizen' 

Reageer4 0

Werken, boodschappen doen, met haar kinderen spelen, naar een verjaardag, televisie kijken of bellen met een vriendin. Alledaagse dingen waren Gaby, de dochter van de 71-jarige Joan van Baarle, te veel. Door oorsuizen deed het kleinste geluid al ongelofelijk veel pijn. Na dertien jaar met oorsuizen - ook tinnitus genoemd - te hebben geleefd, kon Gaby niet meer verder. Ze vroeg euthanasie aan en negen maanden later kreeg ze eindelijk de stilte waar ze dertien jaar zo naar verlangde. Haar moeder Joan schreef in het boek ‘Gevangen in geluid’ over de strijd met tinnitus van Gaby en vele anderen.

joan van baarle

Over tinnitus

“Tinnitus is een geluid dat je hoort, maar wat in je hoofd gemaakt wordt. Ze noemen het ook weleens fantoomgeluid. Bij de ene persoon is het in één oor, bij de ander in twee oren. Bij de ene persoon blijft het hele leven stabiel, bij de ander wordt het steeds harder of komen er meer geluiden bij. Dat is bijvoorbeeld een fluittoon, een bromgeluid of een harde piep.”

Bomexplosie 

“Ze was 31 jaar en woonde net in Jemen met haar echtgenoot en baby toen er een bomexplosie was in de supermarkt nabij hun huis. Een enorm harde knal. Hier startte het oorsuizen, maar het verergerde door nog twee factoren. Vijf jaar voor haar dood maakte ze een val waardoor ze hard op haar hoofd was gevallen. Verder was ze musicus, een beroep waar tinnitus ook vaak voorkomt. Veel mensen met tinnitus ontwikkelen ook hyperacusis en mensen met hyperacusis krijgen vaak tinnitus. Dat was ook het geval bij Gaby. Alle geluiden zijn dan verhevigd. Het dichtvallen van een deur kan dan al zó pijnlijk zijn.”

“Het begon bij Gaby met af en toe een piep. Toen duurde die wat langer, en nog wat langer tot het niet meer wegging. Door de jaren heen kwam er een bromgeluid, gesis en een pulserend geluid bij.”

Alles geprobeerd

“Geen enkele behandeling hielp of verlichte de heftigheid van de oorsuizen. Ze had alles geprobeerd. Tinnitusmaskeerders, dat zijn kleine gehoorapparaten die een tegengeluid produceren. Die moet je 24 uur per dag dragen. Tinnitus Retraining Therapie heeft ze gedaan. Dat is een combinatie van de maskeerders en cognitieve gedragstherapie waarbij ze proberen de angst voor geluid te verminderen. Magnetische stimulatie waarbij schokjes door de hersens worden gestuurd gaf ook geen verlichting. Ze is ook naar een arts in Israël geweest die jaren onderzoek heeft gedaan naar tinnitus bij soldaten. Hij heeft een programma van zes weken met speciale vitaminen en mineralen. De arts was zeer verbaasd dat ook dit niet hielp bij Gaby.” 

Lees ook: Maxime (46) kreeg oogbalkanker. 'In de kerk rolde mijn oog eruit'

Leven op een postzegel

“Ze noemde haar situatie als het leven op een postzegel. Het was zo beperkt. Ze kon niet telefoneren, geen boodschappen doen, niet naar de bioscoop of een concert, buiten zitten ging ook al niet. Ze kon ook niet meer voor haar kinderen zorgen. Wanneer iemand zacht lachte was het al teveel, iedereen hield zich rustig voor haar.”

Levenseindekliniek

“Het was 2012 dat ik zag dat het steeds slechter ging met Gaby. Voor haar hoefde het niet meer. Ik was bang dat ze zichzelf iets ging aandoen. Ze begon zelf over euthanasie. Ik wilde mijn kind niet verliezen, maar ik wilde haar niet zien lijden. Er waren geen argumenten meer waarom ze zou moeten blijven leven. Er waren geen andere oplossingen meer. Uit liefde heb ik haar gesteund tot een goed einde. Ik had geen oordeel, ik kon alleen maar meegaan op de weg.”

“Via de NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde, red.) kwamen we bij de Levenseindekliniek. Daar is een zorgvuldig proces in gang gezet. Dit heeft negen maanden geduurd en 1 maart 2014 was de dag van haar euthanasie. Ik was er zelf niet bij. Ze kon mijn verdriet er ook niet bijhebben. Later begreep ik dat het een teken was van haar grote liefde voor mij. Die ochtend kreeg ik nog een Whatsappje met het bericht dat ze van me hield. Om 14:55 had ze het dodelijk drankje genomen. Ze had eindelijk rust.“

Commotie

“Vlak voor haar dood kwam er een documentaire uit over Gaby die naast veel positieve reacties ook voor commotie zorgde. Er was kritiek dat de euthanasie niet zorgvuldig was gedaan, maar ik heb nu zoiets van ‘jammer, maar het kan niet opnieuw worden gedaan’. Hulpverleners zeiden dat hun spreekuren overvol zaten, omdat mensen bang waren dat tinnitus bij hen net zo erg zou worden. Gelukkig ebde die negatieve publiciteit weer weg.” 

“Ik heb het vanaf het moment dat ze de Levenseindekliniek inschakelde, al geaccepteerd. Dat wil niet zeggen dat ik het er af en toe nog moeilijk mee heb. Het schrijven van het boek heeft me ertoe gedwongen om nog dieper in mijn gevoelens te graven. De redacteur van de uitgeverij heeft me teruggevoerd naar de wanhoop en het verdriet van toen. Ik ga binnenkort zes weken door India trekken met mijn kleindochter om bij te komen.” 

Stichting

“Met mijn boek hoop ik vooral de jeugd duidelijk te maken wat harde muziek kan aanrichten. Op een gegeven moment gaat die piep niet meer weg en dan is het te laat. Momenteel hebben zo’n 1,2 miljoen Nederlanders tinnitus en er zijn geen behandelingen die het genezen. Bovendien kun je het ook krijgen door onder andere medicijnen, chemokuur, een virus of door motorrijden. Ik heb de Stichting Gaby Olthuis opgericht om geld in te zamelen voor meer onderzoek naar de oorzaak en de behandeling van tinnitus.”

Lees ook: Hannah Overton zat zeven jaar in de gevangenis voor de moord op haar zoon: “Ik was onschuldig”

Dit artikel verscheen eerder op Ze.nl.

Foto Joan: Hester Doove
Reageer4 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 4 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Anoniem

    Ik wil gewoon een snel advies geven aan iemand die moeite heeft in zijn of haar relatie om contact op te nemen met Dr.Agbazara, omdat hij de enige is die in staat is om gebroken relaties of gebroken huwelijken binnen een tijdslimiet van 48 uur terug te brengen. met zijn spirituele krachten. U kunt contact opnemen met Dr.Agbazara door hem via zijn e-mail te schrijven op ( agbazara@gmail.com ) OF te bellen / WhatsApp hem op +2348104102662, in elke situatie van het leven waarin u uzelf vindt.

  • Anoniem


    Met heel veel respect heb ik het hartverscheurende artikel over Gaby gelezen. R.I.P. Gaby. Toch vind ik het griezelig dat ernstig oorsuizen een reden voor euthanasie kan zijn bij jonge mensen. Who and what is next? En heel zwart wit en dat mag ik misschien niet zeggen maar was hier baanbrekend te willen scoren mogelijk mede de motivatie bij de betrokken artsen? Het lijkt me bedreigend en beangstigend voor mensen met een beginnende tinnitus. En zeg niet dat ik niet weet wat oorsuizen is. Ik heb het namelijk zelf al 25 jaar in mijn LINKERoor, in een mate die na onderzoek door de audioloog als hard werd omschreven. Ik was eerst ook volslagen in paniek en heb van alles geprobeerd. Nooit meer stilte, afschuwelijk en onacceptabel. Desondanks ben ik er geleidelijk dermate aan gewend dat het nauwelijks mijn kwaliteit van leven meer beïnvloed, buiten harde onverwachte geluiden die mij echt pijn doen en daardoor "onredelijk" boos kunnen maken. Ik ben min of meer aan het suizen gewend als mensen die langs de spoorlijn wonen en de denderende treinen niet meer horen. Ja ik weet het ieder mens is anders en mijn oorsuizen is mogelijk een onbenulligheid bij wat Gaby heeft moeten doormaken. Maar toch, euthanasie als oplossing! In ieder geval een brevet van onvermogen aan de medische wetenschap!

  • Camryne

    Al zolang als ik me kan herinneren heb ik last van geluiden in m'n oren. Van jongs af al slechthorende. Ik moest er maar mee leren leven aldus audioloog van toen. Ik heb dat advies maar ter harte genomen , hoe frustrerend het af en toe ook is. Want door die bij geluiden maakt dat je de geluiden die wel echt zijn dan wel mist. Denk aan motor geluiden op afstand. Ook ik ervaar hinder van te harde geluiden die het sociaal leven doet verminderen. Liever op de bank met een filmpje met het volume op acceptabele niveau. Als ik dan al uitga ben ik vaak op tijd onderweg naar huis. Hoe gezellig het dan ook mogen zijn. Eigenlijk wil ik dan niet te veel klagen. Het is immers zoals het is. Eigenlijk begrijp ik Gaby wel. Ook ik hoop op een dag op de aangename stilte, vaak heb ik ook gedacht aan de rust. Maar wil nog wel wachten voor dat het zover is.

  • Anoniem

    Ik twijfel er geen ogenblik aan dat Gaby in een hel leefde, haar verhaal is zeer geloofwaardig. Wanneer ik echter hoor dat iemand veel last heeft van oorsuizing frons ik iedere keer mijn wenkbrauwen. Ik heb reeds 15 jaar hevige oorsuizingen aan mijn rechteroor (het lijkt op een band die leegloopt), en dat ten gevolge van de ziekte van Ménière (hevige duizeligheid); gelukkig steken de aanvallen niet zo vaak meer de kop op (een vreselijke ervaring). Mijn gehoor aan mijn ‘slecht oor’ is minder dan 30%. Gek genoeg kan ik geen harde geluiden en veel lawaai verdragen, maar van die oorsuizing heb helemaal geen last. Als ik moe ben of enkele biertjes gedronken heb, lijken het wel vier banden tegelijkertijd die leeglopen, maar dan nog stoort het oorsuizen me niet.
    Soms denk ik dat er iets mis met me is (een gelukkige afwijking, zeg maar), maar soms ben ik bang dat het me op een dag ook gaat storen. Hoe komt het dat de ene mens er gek van wordt en de andere er zelfs niet aan denkt, behalve als ik er iets over lees of hoor zoals nu. Ben ik nu echt de enige gelukkige?

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen