Lifestyle / De maatschappij
De maatschappij

Wat als je beste vriendin zwanger wordt?

Reageer 0

Wat gebeurt er in een vriendschap als je beste vriendin zwanger wordt? Blijft alles bij het oude of verandert de baby te veel aan de vriendschap? Eefje (24) vertelt over haar ervaring met een zwangere vriendin...

Hoe het allemaal begon
S. en ik kennen elkaar al sinds de middelbare school. We zaten vanaf het derde jaar bij elkaar in de klas en het klikte direct. We hebben dus ook samen allerlei levensfases doorlopen. Zo hebben we samen ons diploma behaald, struinden we schoolfeesten af, vertelden we elkaar het eerst over onze ervaringen op het gebied van jongens en zijn we een aantal keer op een jongerenreis geweest.

Een aantal jaar later gingen we allebei studeren in een andere stad, waardoor ons contact iets minder werd. We bleven natuurlijk wel van elkaars leven op de hoogte, maar we spraken elkaar niet meer dagelijks. Na onze vervolgstudies besloten we allebei weer in onze geboortestad te gaan wonen. Ongeveer gelijktijdig kregen we een woning aangeboden, toevallig vlak bij elkaar. Zij ging daar met haar vriend wonen en ik woonde alleen.

Oude vriendschap roest niet!
Ons contact werd al snel weer als vanouds. We aten iedere week wel een keer bij elkaar, gingen samen stappen en als mijn wasmachine kapot was kon ik altijd bij haar thuis terecht met een zak vol was. Als iemand me toen had verteld dat wij elkaar ongeveer twee jaar later amper nog zouden spreken, dan had ik diegene een klap voor zijn gezicht verkocht. Dat leek echt onmogelijk. Toch gebeurde het.

S. werd twee jaar geleden namelijk zwanger. Het was een ongelukje, maar zij en haar vriend waren er meteen al heel blij mee. Ze vertelde me het toen we op zaterdagavond samen in de kroeg zaten en ik vroeg waarom ze geen bier bestelde. Ze zouden het houden, want ze waren er eigenlijk ook wel klaar voor. Ik schrok, want dit zou echt heel ingrijpend worden. Maar aan de andere kant vond ik het ook heel bijzonder. Mijn lieve vriendin zou moeder worden. Ze zou een steeds dikkere buik krijgen en uiteindelijk zou daar een mollige, kleine baby uit tevoorschijn komen.


De eerste breuken
De zwangerschap verliep wel goed. Ik werd overal bij betrokken en vond dat erg leuk. We hebben met zijn tweeën de babykamer geschilderd en ingericht en ik ben een keer mee geweest toen ze voor een echo moest komen.

Toen begon al een kleine vorm van irritatie bij mij te ontstaan. Ondanks dat ik het hele gebeuren natuurlijk indrukwekkend vond, was het voor mij toch een ver-van-mijn-bed-show. Doordat zij alleen nog maar over krampen, zwangerschapskleding en rompertjes kon praten, terwijl ik net een nieuwe relatie had, raakte ik geirriteerd.

Onbegrip
Natuurlijk was ik blij voor haar, maar ik was ook blij voor mezelf en de levensfase waarin ik zat. Ik voelde me niet door haar gehoord, omdat ze eigenlijk nooit vroeg hoe het met mij ging. Het ging altijd maar over haar, haar relatie en haar baby. Ik herinner me de dag van haar bevalling nog heel goed. Ik had haar al een paar weken eigenlijk amper gesproken, toen ik een smsje kreeg dat de weeën waren begonnen. Ik was erg teleurgesteld dat ik niet werd uitgenodigd om erbij te zijn, dus ik heb de hele dag in mijn eentje in spanning gezeten.

Toen de baby eenmaal geboren was, kreeg ik weer een smsje. Een standaard smsje wat ze aan de hele vriendengroep hadden gestuurd, waarin alleen wat info over de baby stond en het feit dat ze rust nodig hadden en voorlopig geen visite wilden. Weer voelde ik me niet gehoord. Ik had zo met haar meegeleefd tijdens haar zwangerschap en nu was ik niet eens welkom. Ik had niet eens een telefoontje gehad!

Ik heb haar de volgende dag proberen te bellen, maar er werd niet opgenomen. Ik belde haar vriend, en hij zei dat het een zware bevalling was geweest en dat ze rust nodig had. S. zou mij wel bellen als ze daar aan toe was. Daar moest ik het mee doen. Ik heb de baby later in die week gezien en dat was heel bijzonder. Het was heel raar om haar en haar vriend opeens als ouders van zo'n klein wezentje te zien. Alles leek opeens veranderd.


Toch te veel uit elkaar gegroeid
Sindsdien is het contact tussen ons helemaal verwaterd. We hebben uit beleefdheid nog wel contact en omdat we dicht bij elkaar wonen zien we elkaar nog wel eens. Maar zo hecht als onze vriendschap ooit was, zo zal die wel nooit meer worden. Ik heb daar heel veel verdriet van gehad, want opeens had ik geen beste vriendin meer. Ze was veel te druk met haar nieuwe gezinnetje en verloor mij uit het oog. Ook het feit dat ik zo werd weggehouden van alles wat er met de bevalling te maken had, heeft me erg gekwetst. Achteraf heb ik een heel naar gevoel aan de situatie over gehouden.

Vorige week was het dochtertje van S. jarig. Ze werd een jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden. Ik ben ook even langsgegaan, maar het werd al snel duidelijk dat ik daar eigenlijk niets te zoeken had. De woonkamer zat vol met andere jonge ouders en ik was de enige (inmiddels weer) single meid in de kamer.

Ik had nooit verwacht dat de vriendschap tussen S. en mij zo zou veranderen door de komst van haar kind. Ik ben er heel ziek van geweest, maar inmiddels ben ik er wel weer overheen. Ik heb geaccepteerd dat onze levens te veel zijn gaan verschillen en dat we elkaar daardoor uit het oog zijn verloren. We hebben elkaar niets meer te melden. Misschien verandert dat ooit nog, als ik zelf moeder word. Maar wat mij betreft is dat niet eens nodig. Ik ben er wel klaar mee.

Na dit heftige verhaal zijn wij erg benieuwd naar jullie ervaringen met vriendschap en zwangerschap. Zijn jullie ook uit elkaar gegroeid of is de band juist sterker geworden?

Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 4 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Dèsi-Belle

    Ik heb maar één vriendin die moeder is en die heb ik ontmoet toen ze zwanger was. Tijdens de zwangerschap is ze bij de vader van het kindje weggegaan, maar hij was uiteraard wel bij de bevalling. Verder was er niemand bij. En dat hoeft ook niet, vind ik.
    De dag na de bevalling ben ik twee keer op bezoek geweest, 's middags en 's avonds. En toen ze naar huis mocht met haar baby ben ik voor bijna twee maanden bij haar gaan logeren om haar te helpen met de kleine. Anders moest ze alles alleen doen.
    De eerste twee maanden hebben we haar zoontje dus eigenlijk samen opgevoed en dat was heel bijzonder. Het was echt een prachtige tijd.
    Nu zijn we bijna twee jaar verder en wij zijn helaas ook uit elkaar gegroeid. Soms vind ik het jammer, maar ik ben er niet meer verdrietig om. Ik heb er ontzettend mooie herinneringen aan overgehouden.

  • Claudia

    Ik begrijp veel gevoelens van de schrijfster ook wel. Maar ik ben het ook eens met anoniem hieronder.

    Ik ben niet zwanger en het komt er ook nog niet van (ik studeer nog) maar zodra ik zal bevallen hoef ik ook niet allemaal mensen rond mijn bed. Mijn ouders en mijn vriend zijn genoeg. En ook die tijd na de bevalling wil ik voor mijn gezinnetje houden. Je hebt opeens een heel ander dagritme. Je hele wereld staat op zijn kop!

    Lekker zelf het moederschap ontdekken en samen met je man en baby samenzijn.

  • Anoniem

    Ik kan me bovenstaand verhaal voorstellen en ook denk ik dat het soms lastig kan zijn om een nieuwe balans te vinden wanneer een van de twee in een ingrijpende nieuwe levensfase komt zoals het krijgen van een kindje. De gevoelens van de schrijfster kan ik dan ook inkomen. Zeker wanneer de wederkerigheid in de vriendschap weg is. Toch irriteer ik me aan een klein puntje; zij voelt zich tekortgedaan/ buitengesloten omdat zij niet uitgenodigd zou zijn bij de bevalling en niet meteen gebeld werd. Nu ben ik persoonlijk best wel toe aan kinderen maar heb ze nog niet, toch kan ik me heel goed voorstellen dat je geen zin hebt aan mensen aan je bed. Zelfs je beste vriendin niet. Ook zijn dit dingen die je niet kunt plannen, op het moment van een bevalling keren de meeste vrouwen helemaal in zichzelf 'overlevingsdrang' om de bevalling en de pijn door te komen. Ik vind dit niet het moment om aan jezelf te denken als vriendin eerlijk gezegd. Misschien dat dit gevoel versterkt is omdat de balans van interesse in elkaar al weg was voor de bevalling? Ook blijken heel veel mensen -ik lees nogal graag over zwangerschappen, kinderen, bevallingen en alles eromheen- pas na de bevalling en zeker een zware, de volle impact van alles te voelen. Daar kun je je nooit helemaal op voorbereiden. Steeds meer mensen kiezen ook voor een kraamfeest of om de geboortekaartjes later te versturen omdat bevallen en een nieuw gezinsleven nu eenmaal topsport is, waar je soms gewoon even niemand bij kunt gebruiken behalve de wederhelft en de kraamhulp. Ik krijg daarom ook een beetje de kriebels van het zelfmedelijden in bovenstaand stukje. Nogmaals; de rest van de gevoelens die de schrijfster verwoordt kan ik helemaal inkomen en ik ben het ook helemaal eens met dat er wederkerigheid moet zijn in een vriendschap en interesse in elkaar. Het ging mij alleen om de uitspraken rondom de bevalling van haar vriendin.

  • Danielle

    Een van mijn beste vriendinnetjes is in november uitgerekend. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen