Lifestyle / Psyche & spiritualiteit
Psyche & spiritualiteit

Angelique: ?Ik heb spijt van mijn abortus'

Reageer 0
Angelique is 20 jaar oud wanneer ze ongewenst zwanger raakt. Ze besluit na een lange tijd nadenken het kindje niet te houden. Na de abortus heeft zij gelijk ontzettend veel spijt. Ze vertelt aan Ze.nl over deze moeilijke beslissing.

Angelique was net begonnen met een nieuwe studie toen zij ontdekte dat ze zwanger was. ?Al ongeveer een week lang werd ik elke dag misselijk wakker. Ik dacht dat ik een griepje te pakken had en het wel weer zou overwaaien. In plaats daarvan werd het met de dag erger. Ik moest die week ongesteld worden, maar ik was aan de pil dus ik maakte mij niet zo veel zorgen. Toen ik na een aantal dagen nog steeds niet ongesteld was, besloot ik om een zwangerschapstest te kopen. Ik was ontzettend zenuwachtig en sloot mijzelf op in de badkamer. Al na een minuut gaf de test ?zwanger? aan: ik was in shock?"


Die avond besloot Angelique het tegen haar vriend te zeggen. Hij reageerde gelukkig erg lief, maar de twee waren vooral bezorgd. ?Ik was twintig jaar oud en had ongeveer een jaar een relatie met hem. Ik was net begonnen aan een nieuwe studie in Rotterdam en had helemaal geen spaargeld. Ook mijn vriend was nog student. Wat hadden wij het kindje te bieden??

Angelique was in principe tegen abortus, maar het kindje houden was ook geen optie. Ze besloot om met een psycholoog te praten. ?Het gesprek was fijn, maar ik ging mij er alleen maar slechter door voelen. Welke beslissing ik ook zou maken, het zou ontzettend moeilijk worden. Aan de ene kant wilde ik het kindje niet laten weghalen, maar aan de andere kant wilde ik ook niet dat het kindje een slecht leven zou hebben door onze situatie."

Ondertussen was Angelique al ongeveer negen weken zwanger. Ze had dus nog maar drie weken de tijd om deze moeilijke beslissing te nemen. ?Mijn vriend vond dat ik het weg moest laten halen. We waren er volgens hem gewoon nog niet klaar voor. Ik was het ergens met hem eens, maar toch ging ik mij met de dag meer hechten aan het kindje dat in mij groeide.?

Angelique maakte in de twaalfde week van haar zwangerschap een afspraak in een kliniek in Rotterdam. ?Toen ik aankwam bij de kliniek moest ik een formulier invullen. Voordat ik het wist lag ik met mijn benen wijd in de behandelkamer. Ik had ervoor gekozen om onder verdoving te gaan. Terwijl ik op die stoel lag, raakte ik in paniek. Even later viel ik huilend weg. Voordat ik het wist werd ik wakker in een klein kamertje en zat ik oog in oog met mijn vriend. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Wat had ik gedaan? Waarom heb ik mijn kindje weg laten halen??


Nu, een ruim jaar later, heeft Angelique er nog steeds elke dag spijt van. Na de abortus viel ze al snel in een zwart gat. ?Mijn vriend wist totaal niet hoe hij mij kon opvangen. Wij groeiden daardoor alleen maar verder uit elkaar. Voor de rest wist niemand van de abortus, dus ik kon nergens mijn ei kwijt. Ik bleef steeds vaker bij mijn vriendinnen weg en in uitgaan had ik ook geen zin meer. Ik had zo?n groot schuldgevoel dat ik er zwaar depressief van werd.?

Angelique besloot dat het op deze manier niet meer verder kon gaan. Ze zag alles zo somber in dat ze besloot om hulp te zoeken. ?Sinds vier maanden ga ik elke week naar een psycholoog. Door er met iemand over te praten probeer ik het stukje bij beetje achter mij te laten en richt ik mij weer op positieve dingen. Ik heb er spijt van, en zal dat denk ik altijd blijven houden. Helaas is het niet meer terug te draaien??

Ben jij voor of tegen abortus?
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 18 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Amber Mathijssen

    Heftig verhaal. Mijn vriendin heeft ook voor deze keuze gestaan. Bijna had haar ex haar zover dat ze het deed, maar toen gebeurde er iets onverwachts..

    Ze heeft alles opgeschreven in dit blog
    http://abortusofkindhouden.blogspot.nl/

    Misschien dat iemand die voor dezelfde keuze staat er steun aan kan hebben?

  • Anoniem

    Wat een heftig verhaal! Ik heb in 2009 een abortus gehad, na 8 weken zwangerschap. Ik voelde me enorm schuldig omdat ik me niet schuldig voelde. Ik had een relatie met een agressieve man bij wie ik daarna ben weggegaan. Het voelde niet goed en ik had het kindje niets te bieden, zelf was ik emotioneel niet stabiel genoeg. Adoptie hebben we overwogen, maar ik wilde niet 9 maanden het kind voor een ander dragen en de rest van mijn leven afvragen waar hij/zij is en wat het nu zou doen. Ik heb me een jaar lang rot gevoeld, tot ik elke dag een keer had meegemaakt. Nu wordt het minder. Ik heb de echo nog en een brief geschreven aan het kindje, gevraagd om begrip. Ik geloof echt dat het me niet kwalijk wordt genomen; ik zou de rest van m'n leven hebben moeten vluchten voor mijn ex, daar twijfel ik niet aan.

    Ik heb zelf de keuze gemaakt om er vrede mee te hebben, het had geen zin me hier rot over te voelen. Als ik ooit een kindje krijg zou het gevoelsmatig mijn tweede kind zijn. Er zijn vast mensen die mijn keuze niet zullen respecteren, maar ik denk dat ik een kind heel veel ellende heb bespaard en dat gevoel maakt dat ik er geen spijt van heb.

  • Secret Lady...

    Allereerst wil ik zeggen dat ik het heel goed van je vind dat je erover praat. Ik heb ooit de basiscursus gedaan bij het VBOK (vereniging ter bescherming van het Ongeboren Kind) en dat heeft ook best indruk op me gemaakt. Wat ik ook heel mooi vind is dat zij ook hulp bieden aan vrouwen aan vrouwen die spijt hebben van hun abortus.

    Later heb ik eens gesproken met een vroegere vriendin die ik tegen kwam, zij had net een paar dagen ervoor ook een abortus ondergaan omdat haar kindje ernstig meervoudig gehandicapt was. Ze vertelde het hele verhaal en vroeg of ik foto's wilde mee kijken met haar. Dat heb ik toen gedaan.

    Ondanks dat ik zelf wel tegen abortus ben, ben ik ook geïnteresseerd in het verhaal, het verdriet, emoties waar diegene doorheen gaat. Het is al heftig genoeg!

    Ik schrijf ook gedichten (mn tweede bundel komt donderdag uit :)) en ik heb daar dus ook een gedicht over geschreven. Het heet 'Verlies van een ongeboren kind' Ik heb er ook in verwerkt dat wanneer iemand een abortus heeft meegemaakt (en het daar moeilijk mee heeft), niet zit te wachten op 'vingerwijzen' en allerlei 'meningen/ oordelen', maar er juist meer aan heeft aan iemand die gewoon luistert naar het verhaal eráchter en een arm om je heen...

    Als je interesse hebt, wil ik je het gedicht wel mailen. Dan mag je een mailtje sturen naar: channahangel@hotmail.com

    Liefs en sterkte!

  • Anoniem

    En voor de meiden welke tegen abortus zijn: wat dacht je van verkrachting en daar komt een kind uit voort? Wat voor een leven heeft het kind dan? Of je hebt geen geld, hoe wil je een kind onderhouden? Ikzelf ben in principe tegen abortus (heb het over een zwangerschap bij mij), maar mocht ik verkracht worden en daarvan zwanger raken weet ik wel zeker wat mij te doen staat. Angelique voelde zich nog niet klaar voor het moederschap en het is ook moeilijk als je weinig te bieden hebt. Het is haar keuze geweest en ik vind het heel erg moedig van haar dat zij bij haar mening is gebleven en het ook heeft gedaan. Nu is ze iets verder en wellicht kan zij nu meer bieden. Het is echt niet een gemakkelijk iets in deze tijd hoor! Alles heeft nu een prijskaartje tegenwoordig, dus je moet er echt wel klaar voor zijn!

  • MoniqueMN

    Ik zelf ben tegen abortus maar ik kan me wel inleven in de reden waarom mensen het doen. Ik bedoel een kind krijgen is zo belangrijke gebeurtenis en heel veel verantwoordelijkheid...

    Als ik nu zwanger zou raken zou ik eigenlijk ook niet weten wat ik zou moeten doen, ik woon nog thuis, doe nog een opleiding... Ik bedoel waar haal je al dat geld vandaan wat je nodig hebt? En ik denk ook dat mijn moeder er niet echt blij mee zou zijn.. Zo kleine in haar huis.. Nou zou ze me altijd er in steunen hoor, dat weet ik zeker.

    2 jaar terug, of zelfs 1 jaar terug had ik misschien nog gezegd van, misschien laat ik het weghalen? Maar nu niet meer.. Ik heb sinds kort nog maar 1 eierstok en ik heb echt het idee dat me klokje tikt. Mocht ik per ongeluk zwanger worden zou ik het niet durven weg te halen, wat als het me laatste kans is op een kind??

    Maare.. Ik snap echt wel waarom mensen het weg laten halen. Soms is er gewoon geen andere optie.. En weet je adoptie is ook niet altijd de beste optie.. Hoe vaak hoor je niet dat kinderen/tieners er mee zitten dat hun biologische moeder hun niet wou hebben.....

  • JP

    Ik vind het heel dapper van je dat je deze keuze hebt gemaakt. Voor mij ligt het heel erg aan de situatie waarin een abortus wordt gepleegd of ik er voor of tegen ben. Maar als ik jouw verhaal zo lees denk ik dat je de juiste keuze hebt gemaakt, al kun je dat natuurlijk nooit echt weten. Ik heb mezelf het ook heel erg afgevraagd: wat als... En ik had waarschijnlijk hetzelfde gedaan als jij toen ik in een aantal jaar geleden begon met mijn opleiding, nu ben ik inmiddels in een stadium dat ik de baby zou houden mocht ik zwanger raken. Je hebt gedaan wat normaal was om niet zwanger te raken, je zat in een situatie waar het moeilijk is een kind op te voeden; je hebt gewoon aan het kindje gedacht. In mijn dorp zijn er nu in een paar jaar heel wat tienermoeders bijgekomen waarvan ik me echt afvraag wat er van hun kind moet worden in hun situatie (kind droppen bij de ouders, kindje alleen thuis of in bad laten, geen aandacht ed). Jij hebt dit je kindje in ieder geval allemaal bespaard!

  • Anoniem

    Heel veel sterkte......
    Het was zeker een moeilijke beslissing!
    Maar ik ga er van uit dat je ook het beste voor je kindje wilde.
    Persoonlijk ga ik er van uit dat dit kindje tóch altijd bij je zal blijven.
    Door je verdriet heeft ook dit kindje een plaats in je leven.
    Het zou ( naar mijn mening ) pas erg zijn als het je niets zou doen!
    Persoonlijk geloof ik in reincarnatie, dwz hoe korter we op deze wereld zijn, hoe verder je bent in je reincarnatie en hoe minder je nog hebt te "leren" van deze wereld.
    Dat klinkt voor sommigen heel zweverig, ik ben het eigenlijk ook helemaal niet hoor, maar het heeft mij zeker geholpen met het verwerken van het verdriet over het overlijden van mijn zusje met net geen 5 jaar aan een spontane hersenbloeding.
    Probeer het een plekje in je leven te geven........daarmee bestaat het kindje toch! Het heeft deze keer gewoon niet zo moeten zijn!
    Heel veel liefs en sterkte!

  • limchick

    wauw. ik kan dat echt niet hoor. ik ben er 2 weken geleden achter gekomen dat ik zwanger ben, heb abortus overwogen, hoewel ik er gewoon op tegen was.maar toen ik het mijn ouders verteld heb reageerden ze goed, en hebben we met zijn allen besloten om het te houden. mijn vriend en ik zijn maandag pas 8 maanden bij elkaar, hij wordt in mei 23, ik in december 20, ben begin oktober uitgerekend.

  • ThatGirl_1987

    @emmavictoria: als je het niet gelooft waarom reageer je dan?

    @greeneyes: eigen keuze? het was idd haar keuze om de pil als anticonceptie te nemen en te geloven dat dit tegen zwangerschap zou beschermen.

    Gelukkig heb je hulp gezocht, het zal moeilijk zijn om hier overheen te komen.

    Hier in Nederland mogen we blij zijn dat we überhaupt de keuze kunnen maken. Het is een keuze die je zelf moet maken en helaas maken wij vrouwen achteraf gezien ook niet altijd de juiste keuze.

    Als je niet in die situatie zit kan je ook niet bedenken wat je in zo'n situatie zou doen.

  • Jacqueline

    Wat een heftig verhaal. Er zijn een hoop mensen met een hele harde mening hierover, daar is niks mis mee, maar probeer je je te verplaatsen in die bepaalde situatie.

    Ik ben zelf niet voor en niet tegen een Abortus. Ik kan echt niet zeggen wat ik zou doen in die situatie, in zo'n situatie gaat er zoveel door je heen, je probeert realistisch te blijven maar je wilt ook doen wat je hart je ingeeft en je wilt luisteren naar je partner. En om daar een keuze in te maken lijkt me dan ook ontzettend moeilijk.

    Ik heb ontzettend veel respect voor alle vrouwen die voor deze keuze komen te staan en niet direct de mogelijkheid hebben om te zeggen dat ze het kindje kunnen houden. Angelique, heel erg veel sterkte, blijf er over praten en ik wens je al het geluk van de wereld toe.

  • JoanieJ

    Wauw dit is niet niks, veel sterkte ermee! Heb het nu meerdere keren meegemaakt in mijn omgeving en ik zie dat zoiets toch een grote klap geeft.

  • Vera

    @ Emmavictoria: Ik heb vorige week met Angelique een interview gehad. Hoezo zou dit niet waar zijn?

  • -Chulita

    @Emmavictoria

    Wat vind ik dat een walgelijke reactie "Wat een typisch verhaaltje. Vraag me af of het echt waar is."

    Ik kan mij heel goed verplaatsen in het verhaal van Angelique. Ik heb dit artikel dan ook met tranen in de ogen zitten lezen.

    Waarom? Omdat het net is alsof ze mijn verhaal beschrijft. Ik heb hetzelfde meegemaakt, en heb ook spijt van de abortus.

    Ik was 19, aan de pil (maar zat in de stopweek), gebruikte een condoom en raakte alsnog zwanger. Mijn toenmalige vriend en ik woonden beiden nog thuis, studeerden geen van beiden maar hij werkeloos en ik een slecht betaalde parttime baan en bovenop dat alles stond onze relatie op dat moment ook niet stabiel.

    Wegens persoonlijke redenen was adoptie voor mij geen keuze, dus heb ik de moeilijkste beslissing in mijn leven gemaakt door voor een abortus te kiezen. En ik heb er nog iedere dag spijt van!

    Ik kan mijzelf dus heel goed verplaatsen in dit verhaal, en ik vind het ook verschrikkelijk naar om te horen dat jou dit ook overkomt Angelique. Heel veel sterkte!

  • PEM

    Het lijkt mij ook zo'n moeilijke keus. Je hebt gedaan wat op dat moment jou het beste leek! Ik hoop dat je daar aan kunt vasthouden en het op den duur een plekje kan geven. Heel veel sterkte!

  • Anoniem

    Ik heb her hier regelmatig over met vriendinnen: wat als...? Ik ben niet pertinent tegen abortus, maar ben inmiddels op een punt in mijn leven (24 en bijna klaar met studeren) dat het ook geen ramp meer zou zijn als. Dapper dat je er zo over wilt vertellen, Angelique. Sterkte!

  • queenoftheroad

    Inderdaad, als je aan de pil bent ga je er doorgaans niet van uit dat je zwanger wordt. En ja, er denken écht wel mensen aan vrouwen/mannen/stellen die geen kinderen krijgen, maar waarom zou dat zwaarder mogen wegen dan deze situatie? Het is niet de schuld van mensen die wel kinderen kunnen krijgen dat anderen dat misschien niet kunnen. Een beetje mededogen voor Angelique en haar situatie zou je sieren 'greeneyes'.
    Angelique, het spijt me enorm voor je dat je je zo rot voelt en dat het achteraf niet de oplossing heeft gebracht die je hoopte. Veel sterkte met verwerken!

  • Anoniem

    Wat een belachelijke reactie van greeneyes.. Angelique was aan de pil, dat geeft toch al aan dat ze niet zwanger WILDE worden? En ik vind het alleen maar goed dat ze haar verhaal met ons wil delen!

  • GreenEyes

    Anoniem? Beetje jammer dat je niet gewoon je naam er bij zet!
    Maar, laat ik mijn reactie dan veranderen en gewoon antwoord geven op de vraag of ik voor of tegen abortus ben;
    Ik vind dat het ieder voor zich is, maar dat je achteraf niet moet gaan "mauwen"! Het is je eigen keuze geweest!

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen