Mama / Kinderen
Kinderen

Kersverse moeders vaak bekritiseerd door vreemden

Reageer 0

Toegegeven: een jengelende, krijsende, blèrende baby in de supermarkt is geen pretje. Een bekritiserende blik of tututu-geluid is dan ook binnen de kortste keren geschied. Maar hé, het huilen staat de kersverse moeders dan ook nader dan het lachen. 
 
Zo’n blèrende baby en een moeder die de chaos zelve is, bezorgt jou plaatsvervangende stress. Maar de moeder zelf waarschijnlijk nog veel meer. Want al die bekritiserende blikken... help! 
 

Bekritiserende blikken
Een meerderheid van de moeders (64%) geeft aan regelmatig last te hebben gehad van bekritiserende blikken en zelfs directe confrontaties 'of ze haar kind niet stil kan krijgen'. Tevens heeft 27% last van tuttende troela’s (lees: het afkeurende tututu-geluid maken) en 19% kan gesprekken afluisteren die duidelijk – in negatieve zin – over haar en haar jonge spruit gaan, zo meldt DailyMail

Bijna tweederde (61%) van de nieuwe moeders heeft het gevoel dat ze worstelt met hoe ze met haar huilende baby om moet gaan, met meer dan een derde die het gevoel van machteloosheid (38%) ervaart of het gevoel heeft 'geen goede moeder' te zijn (34%). Ongeveer een kwart ervaart paniek (24%) en 28% maakt zich zorgen. 
 
Ondanks dat jonge moeders bekritiseerd worden, geeft 90% aan dat ze nog nooit hulp aangeboden heeft gekregen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat 42% van de moeders zegt dat ze zich op hun eenzaamst voelde net na de bevalling.

 
Paniek! 
Gevolg? Paniek en zorgen. Alison Knights, een ouderschapspsycholoog zegt: “Niemand voelt zich 100% voorbereid op de komst van een baby. Het is een leerproces, dus nieuwe moeders moeten niet zo streng zijn voor zichzelf als het even niet ‘perfect’ gaat.” 

Wat doe jij bij het horen van een jengelende spruit? Irritatie to the max of bied jij de helpende hand? 
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 9 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Menno

    Het opvoeden van kinderen is zeker geen strijd. Die gedachte is uit de gewoonte ontstaan dat een vrouw (moeder of niet) het idee heeft met iedereen te moeten strijden om iets gedaan te krijgen dat moeilijk lijkt, ook "strijden" met mannen maar laat ik niet te zeer van het onderwerp afdwalen.

    Als een kind geboren wordt, kan het alleen maar adem halen, huilen en -hopelijk- piesen, poepen en bewegen. Je hoeft geen moeder te zijn om dat te begrijpen, ook niet om te snappen dat daarna het echte leerwerk voor een kind begint. Kruipen, lopen, praten, zindelijk worden. Allemaal nieuw voor een kind en respect voor alle moeders (en vaders) onder wiens oog een kind dit allemaal leert. Later komt er een fase waarin het kind grenzen gaat opzoeken en dat je als ouder die grenzen moet durven aangeven, ondanks dat dat gepaard kan gaan met zeuren, huilen en soms zelfs driftbuien. Ik geef toe: ik vind dat gejengel van kinderen ook niet om aan te horen en soms zou ik het liefst roepen: "ZET DAT KIND UIT!" Aan de andere kant is dat nou juist het moment dat moeders moeten ingrijpen en grenzen moeten aangeven en zeg ik respect als je dat doet, ondanks de onzekerheid of je het wel goed doet en ondanks dat het misschien niet in één keer goed gaat.

    Ik realiseer me dat velen onder jullie geen tips van mij willen aannemen en het misschien wel klinkklare onzin vinden wat ik hierboven allemaal vertel. Dan zeg ik: wil je niet naar mij luisteren, kijk dan eens op internet en zoek wat oude afleveringen op van Supernanny, ofwel Jo Frost. Zij is expert in het opvoeden van kinderen, terwijl ze zelf geen kinderen heeft.

    Until next time. Take care of yourself..... and each other

  • Yves

    Natuurlijk is het opvoeden van een kind zwaar. Maar een strijd? Dan doe je toch iets verkeerd.
    Sowieso denken veel te veel mensen nu zó makkelijk. We zijn snelheid en gemak gewend door technologie. Als iets net iets te lang duurt of even te moeilijk is raken we snel geïrriteerd etc. en uiteindelijk geven we heel snel op.

    Nu kan je denken: dat heeft toch totaal niets te maken met opvoeding? Nou, best wel. Weinig ouders hebben nog geduld voor hun kind. Tijd om dingen rustig en duidelijk uit te leggen. Helaas zie ik het iedere dag. En als ze dan niet direct als een volgzame robot meewerken, hebben ze een moeilijk kind. (net zoiets als je kind volpompen met koeken, snoep en frisdrank (lees: suikers) en dan denken dat je kind ADHD heeft omdatie zo druk is. Maar dat is een ander verhaal over kortzichtigheid).

    Ik zou juist trots zijn als mijn kind dwars lag. Dat betekent namelijk datie een eigen wil heeft. Een eigen denkvermogen, dat ik als moeder gevoed heb. Maar dan kan je wel duidelijk met je kind communiceren wat wel en niet kan.

    Kortom, dit verhaal heeft twee kanten.
    Aan de ene kant blijft een kind een kind. Je kan het niet dingen opleggen, je kan het alleen dingen leren.
    Aan de andere kant vind ik dat OUDERS (dus niet alleen moeders) geduld, aandacht en consequentie moeten blijven geven aan het kind. Dus neem je kind even apart, praat ermee en niet schreeuwen (wat ik super vaak zie) en wees consequent. En ja, 18 jaar is lang, maar dat wist je. We zijn tegenwoordig gewoon te makkelijk met z'n allen en willen dat dingen snel en perfect gaan. Zo werkt het nou eenmaal niet. En ja, dit heeft álles ermee te maken.

    En nee, ik praat niet makkelijk of ben een betweter. Ik doe het en zie dat het werkt. Ook voor drukke, 'onbeheersbare' kinderen. En dat vraagt veel van een ouder.

    Maar als je dan een ouder erop aanspreekt, ben jij de duivel. Terwijl je het beste voor hebt voor het kind. Wie o wie durft überhaupt een ouder tips te geven of aan te spreken. Dan worden ze autoritair. Snap ik ook wel, want je opvoedmethode wordt in twijfel getrokken, terwijl je denkt goed te doen. Sterker nog: het beste te doen! Totaal niet zelfkritisch sommige mensen of enige vorm van reflectie.


    Dus ik snap de kinderlozen en de ouders. Het is een verhaal van twee kanten, die allebei voor elkaar begrip moeten hebben. Niemand heeft zin in een luchtalarm als je net rustig wat appels staat uit te kiezen. Geen enkele ouder wil kwaad horen over zijn eigen, kleine geluk. Doe je niks aan, zo is het nou eenmaal. En nu iedereen weer lief zijn voor elkaar :)

    (sorry voor de lange post. Nogal een gevoelig onderwerp)

  • Aefke

    Ik zou de reactie van Iris willen copy-pasten.

  • Karin

    @Iris: Hear, hear!!

  • Anoniem

    De kinderen zijn inderdaad het probleem niet maar de ouders.

    Een mooi voorbeeld is het einde van de dag in elke dagattractie (dierentuin, pretpark, museum, noem maar op). Ouders die dan aan kinderen vragen of ze nog naar de WC moeten. Een kind zegt dan altijd nee. en krijg je de opmerkingen als: ach joh doe nou.... ga nou even... het is beter als je gaat.. we moeten nog heel lang in de auto hoor en onderweg kan je niet plassen
    Wij gaan aan het einde van de dag naar de toiletten en zeggen kom we gaan nog even plassen voor we weggaan. en bij de opmerking ik wil niet...!! dan hebben ze op dat moment niks te willen, jij bent nog altijd de baas en niet de kinderen!!

  • DesireeMelanie

    De enige keren dat ik een ouder kritisch aankijk is als ze niet doen wat ze zeggen. 'Kom, we gaan weg. Kom je mee? Kom nou. Ga nou mee. Ik tel tot 3 hoor! 1,2,3, kom je? Anders gaat mama alleen weg hoor. Kom je? Ik ga weg hoor. Kom je nou? Kom, we gaan weg. Dit is de laatste keer, dan ga ik weg. Kom je nou mee? kom nou mee.' Dan denk ik, begin gewoon weg te lopen, kind komt vanzelf wel achter je aan. En als dat niet zo is sleep je hem aan z'n arm naar buiten of doe je hem in een tuigje (als het vaker voorkomt). In hemelsnaam.
    Laatst zag ik trouwens een moeder die ook nog niet al te snugger was: Een peuter en een baby. Auto geparkeerd op een drukke parkeerplaats. Eerst peuter uit de auto, toen pas de baby. En wat doet een peuter dan? Die gaat lopen natuurlijk, over de drukke parkeerplaats. Moeder roepen en schreeuwen, en dan denk ik bij mezelf: ik heb niet eens kinderen en ik snap dat het handiger is om je oudste kind eerst te laten zitten, kom op. Dus die kreeg ook een kritische blik.
    Ouders van jankende, blèrende kinderen krijgen meestal een medelijdende blijk, want het is lang niet altijd de schuld van de ouders dat een kind vervelend is.

  • Anoniem

    Ligt eraan, als ik zwaar chagrijnig een winkel binnen loop en dan een kind hoor krijsen of huilen dan moet ik wel even in houden. Aan de andere kant ben ik wel wat gewend door stage. Huilende kinderen zijn inmiddels niet ongewoon dus ik kan best wat hebben. Maar als een ouder zijn/haar kind laat huilen terwijl hij/zij het kind gewoon kan troosten dan kan diegene wel een kritische blik verwachten.

    Tenzij het kind in het midden van het pad ligt omdat het iets wil hebben maar niet mag. Want dat is in mijn ogen een ander verhaal.

  • Anoniem

    Ik heb het idee dat veel ouders dit gevoel ook zelf creeëren. Zo hoorde ik van een moeder die vlak voordat ze de supermarkt inliep het speentje uit de mond van haar baby haalde omdat anderen wel eens kritiek zouden kunnen hebben op het geven van een speentje. Ik weet niet hoeveel kritiek er daadwerkelijk is maar ik zou er niet eens in die kinderwagen kijken, en me al helemaal geen zorgen maken over wel of geen speentje....

  • Ivana van Wijk

    Ik stoor mij meestal niet aan het kind, maar meer aan hoe de ouder op dat moment met het kind om gaat. Kinderen zijn kinderen en daarom kunnen ze huilen op de meest vervelende momenten. Maar hoe een ouder hierop reageert is het belangrijkste. Door de reactie van je kind op jou, kan je zien hoe jij hebt gereageerd.

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen