Lifestyle / Psyche & spiritualiteit
Psyche & spiritualiteit

Nienke: 'Ik was 24 jaar lang heel eenzaam'

Reageer 0
Vier op de tien Nederlanders voelt zich eenzaam, waarvan acht procent aangeeft dit sterk te zijn. Nienke hoorde bij die mensen en vertelt erover aan Ze: “Ik werd nooit ergens voor gevraagd, alsof mensen me niet zagen staan.”

Het is een probleem dat op elke leeftijd voorkomt, en evenveel mannen als vrouwen hebben er last van: eenzaamheid. Dit kan veroorzaakt worden doordat je een te klein sociaal netwerk hebt, maar ook doordat je band met anderen niet zo diep is als je zelf wilt. Nienke kan hierover meepraten: zij voelde zich het grootste gedeelte van haar leven erg eenzaam.

Nienke (27): "Op de basisschool had ik altijd wel een paar vriendinnetjes met wie ik het goed kon vinden. Echter: in de laatste jaren van de basisschool voelde ik geen aansluiting meer met anderen. Ik had het gevoel dat ik er steeds meer alleen voor kwam te staan. Ik hoorde niet tot een vast clubje, was regelmatig in de steek gelaten en de meer populaire mensen in de klas zagen mij al helemaal niet staan. Ik had altijd het idee dat ik in mijn eentje moest vechten. Was ik echt zo raar dat er niemand écht naar mij omkeek? Ik was een heel lelijk kind, en dat werd mij regelmatig ingewreven. Dit werkte niet echt mee."
 

Stilzwijgend gekwetst
Op de middelbare school werd het niet veel beter voor Nienke. "Ik kwam helemaal alleen in een nieuwe klas; er was niemand van mijn oude school. In het begin fietste ik regelmatig met anderen naar school en weer terug. Toch voelde ik met hen geen aansluiting; ik had altijd het idee een beetje uitgelachen te worden. Ik werd niet gehoord en als het erop aankwam, hoorde ik er toch niet echt bij. Op den duur besloot ik alleen te fietsen. Ik koos voor de veiligheid. Ik ging als 12-jarige wel alleen op pad om niet gekwetst te worden, maar ook om anderen niet meer tot last te zijn. Ik zag om mij heen anderen allemaal leuke dingen doen met elkaar. Als ik er zelf om vroeg, mocht ik wel mee, maar ik werd nooit mee gevraagd. Dat was pijnlijk, nooit gevraagd worden. Als anderen je nooit zien staan, word je stilzwijgend gekwetst."
 
"In die tijd begon ik steeds meer alternatief te worden. Gewone kleren maakten plaats voor veel te grote broeken en shirts met skateschoenen. Ik onderscheidde mij van de rest en keerde mij meer af van anderen. Ik bouwde een muur. Toch had ik contact nodig. Ik sloofde mij uit voor degene met wie ik het wel goed kon vinden, en door dat te doen hoopte ik dat diegene ook wat voor mij zou doen, dat we een band zouden opbouwen. Die band bleef echter uit. Ik bleef voor altijd het gevoel houden dat het van mij uit moest komen. Ik had wel een groepje meiden met wie ik omging op den duur, maar ik miste een emotionele band. Ik miste een hechte band. Als ik er niet meer zou zijn, zouden ze mij toch ook niet missen? Die gedachte heeft mij lange tijd gekweld. In het laatste jaar had ik een paar meiden met wie ik het goed kon vinden, met wie ik overweg kon, met wie ik veel lol had. Ik kreeg weer hoop, ik had weer zin om naar school te gaan. Ik kon zelfs zeggen dat ze mijn vriendinnen waren."
 
 
Niet sociaal genoeg
Na de mavo ging Nienke SPW doen. "Ik wilde graag activiteitenbegeleider voor ouderen worden en hoopte dat ik het dan nu toch leuk zou gaan vinden", vertelt ze. "Het tegendeel bleek waar. Ook hier miste ik de aansluiting met anderen. Ik had een paar vriendinnen van de mavo overgehouden, maar die zag ik niet zo vaak meer, omdat wij allemaal onze eigen weg in hadden geslagen. We gingen allemaal naar een andere school en opleiding. Dat was een groot gemis; ik zag mijn vriendinnen veel minder vaak en in mijn klas had ik niemand met wie ik echt een emotionele band had. De eenzaamheid begon weer van voor af aan. Ik bleef mij maar afvragen wat er mis was met mij. Doordat ik niet goed met mijn klas overweg kon en school niet zo leuk meer vond, ging ik het ook steeds minder goed doen op school. Mijn docenten daar wilden heel graag dat ik zou stoppen met de opleiding. Ik was écht niet geschikt om in de zorg te gaan werken. Ik was volgens hen niet sociaal en daarom kon ik maar beter een opleiding zoeken waarbij ik een baan zou krijgen waarin ik alleen moest werken. Terwijl dat juist niet was wat ik nodig had! Begrepen ze mij dan echt niet?"
 
"Ik deed het tweede jaar over, want door een aantal onvoldoendes mocht ik niet naar het derde jaar. Hoewel school wilde dat ik zou stoppen, bleef mijn moeder in mij geloven; zij vond dat ik dit moest blijven doen. Zij wist dat ik dit zou kunnen. Ik kwam in een heel andere klas, kreeg een nieuwe stageplek en begon het jaar opnieuw. Ik vond dat ik deze kans moest nemen. Het was een nieuwe kans, ik kon laten zien wat ik waard was! 18 jaar, en nu werd het tijd dat ik mijzelf meer ging laten zien. Dat was niet makkelijk en dat ging ook niet zonder horten en stoten. Desondanks had mijn nieuwe inzet effect. Ik kon het beter vinden met mijn klasgenoten, mijn cijfers schoten omhoog, ik had een heel waardevolle stageplaats waar ze mij steunden in mijn ontwikkeling en ook de docenten van de opleiding gingen weer in mij geloven. Hierdoor ging het stukken beter."
 

 
Psycholoog
Toch bleef Nienke aansluiting missen. "Een diepgaande emotionele band, meer mensen om mij heen. Ik bleef dat eenzame meisje uit het dorp met alleen contacten op afstand. Lag het nou aan mij? Ik weet het niet. Ik ging uit huis, verhuisde naar mijn eigen plekje in een ander dorp en zag zo af en toe de vriendinnen van de mavo. Ook had ik een lieve vriendin overgehouden aan mijn stage. Toch kon ik het gevoel van alleen-zijn niet van mij afzetten. Het idee dat niemand mij zou missen als ik er niet zou zijn, bleef knagen. Een pijnlijk en somber gevoel. Ik had een baan, en hoe leuk ik het daar ook had, ik hield er geen persoonlijk contact op na."
 
"Na twee jaar besloot ik een opleiding te gaan doen: Verzorgende IG. Ik ging stagelopen in een verzorgingshuis, hoefde maar één jaar naar school, verhuisde in dat jaar naar een kleine stad en mijn gevoel van alleen-zijn bereikte een hoogtepunt. Ik was echt ongelukkig. Dit heeft een paar maanden geduurd. Ik zocht hulp en ging naar de psycholoog. Ik kon het niet heel goed met haar vinden, maar ik kreeg weer strijdkracht. Ik móést dit doen! Ik moest dit vooral zelf doen, en het begon ook bij mijzelf."
 
"Ik begon met kleine contacten, een terrasje, een avondje bioscoop en zocht en creëerde gezelligheid. Blijkbaar wist ik dan toch eindelijk de juiste snaar te raken. Ik kreeg meer contacten. En die contacten zagen mij ook. Sommige contacten werden verdiept en daardoor voelde ik ook steeds meer met anderen een emotionele band. Zie je wel? Ik ben geen aliën! Ik kan het wel, ik kan wél met anderen overweg!"
 

Lieve mensen
Nienke is soms nog wel bang om terug te vallen in haar eenzaamheid. "Ik ben vaak gekwetst en daardoor soms nog heel kwetsbaar, al laat ik dat niet altijd merken. Maar ik weet nu wat ik kan en wat ik waard ben, en dat ik wel degelijk een onderdeel ben van deze maatschappij. Ik geef om te ontvangen, en dat werkt. Ik heb lieve mensen om mij heen. En ik zou niet meer zonder kunnen."
 
“Contact krijgen is net als gitaarspelen. Je moet goed gestemd zijn en de juiste snaar weten te raken om een mooi geluid te krijgen dat harmonisch klinkt en een goed samenspel teweegbrengt.” 

Lees ook onze andere real life verhalen.

Wil je ook je verhaal aan (de leZeressen van) Ze.nl vertellen? Stuur dan een mailtje naar karin@ze.nl o.v.v. real life verhaal.
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 12 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Irisje

    Ook net als velen hier heel herkenbaar voor mij, en zo te zien ben ik niet de enige.
    Prachtig geschreven, roept veel emotie op. Ik ben van jongs af aan extreem gepest en buitengesloten op de basisschool, middelbare school en op MBO opleidingen. Ik was nooit populair, mensen zijn nu ik volwassen ben aardig tegen me, maar beschouwen me niet als echte vrienden, alleen op mijn opleiding en werk maar vragen mij nooit mee uit etc buiten mijn werk en opleiding om. Ik voel mij nu ik 28 ben nog steeds vaak erg eenzaam, ik besef dat ik me teveel heb afgesloten voor het gevoel van eenzaamheid, hierdoor was ik vaak boos op anderen, erg jaloers, en een gefrustreerd verhard persoon met een kort lontje helaas. Ik eet veel door opgekropte emoties en daardoor ben ik mijn hele jeugd al mollig en te zwaar geweest met een gewicht van 83-95 kg wisselend. Bij mij is een vorm van MCDD (een vorm van autisme/PDD NOS) vastgesteld als kind. Het hebben van weinig sociale contacten merk ik hierdoor mijn hele leven. De dochter van een vriendin van mijn moeder is orthopedagoge van mijn leeftijd en die beschouw ik als een enige echte vriendin. Ze begrijpt mij hoe ik ben. Veel mensen begrijpen mij niet naar mijn gevoel. Ook vaak in de liefde afgewezen, door mijn verlatingsangst die ik heb ging ik mannen en jongens die ik leuk vond claimen waardoor ze me na een korte periode de bons gaven en niks meer met me te maken wouden hebben. Ik kan goed met mijn moeder en die enige vriendin overweg. We zitten op een lijn. Maar bij mij zijn het nooit leuke vriendinnen avonden of leuke vriendengroepjes waar ik bij hoor. Ik ga nooit uit. Ik heb nog altijd moeite met samenwerken en het aangaan van sociale contacten in groepsverband. Ik wens iedereen die zich eenzaam voelt ontzettend veel sterkte. Ik zeg altijd je bent een mens met een goed hart, het ligt niet aan jou dat onze gedreven egocentrische maatschappij mensen buitensluit die een beetje anders zijn of wat anders in het leven staan. Want anders zijn (in mijn geval) wordt helaas vaak niet geaccepteerd, ook al ben je hartstikke normaal, sociaal en aardig tegen anderen.

  • Serenaaa

    Een erg aangrijpend verhaal en jammer genoeg ook zo herkenbaar voor mezelf. Ik heb dit mijn hele leven ook al. En het is erg moeilijk om hier overheen te komen en toch leuke dingen gaan doen of überhaupt met mensen omgaan. Ik ben nu eindelijk ook 2 mensen tegen gekomen waar ik het goed mee kan vinden en ze snappen mij en andersom. Dit maakt het wel makkelijker om een vriendschap te sluiten. Maar het blijft lastig en ik ben ook wantrouwig waardoor ik absoluut niet snel nieuwe mensen ontmoet.
    Jammer dat eenzaamheid nog altijd zo erg is in de wereld. Ik probeer zelf ook wel vaak mensen die niets of niemand hebben op school/werk etc toch erbij te betrekken. Ik weet hoe vervelend het is om alleen te zijn.

  • marilyn

    Een aangrijpend verhaal en ook voor mij heel herkenbaar. Ook ikzelf was in mijn pubertijd heel onzeker... vooral over mijn uiterlijk... was toen wat te zwaar... wat andere meiden mij met kwetsende opmerkingen duidelijk lieten merken. Was in mijzelf terug getrokken... was een punk-bitch die zich tegen die k.. wereld afzette. Godzijdank leerde ik in die periode enkele meiden kennen die mij begrepen... en nog steeds mijn hartsvriendinnen zijn. Maar ik herken dat gevoel van eenzaamheid wel degeljk. Geweldig dat jij je verhaal zo verteld... knuffels, meid

  • Anoniem

    Ik denk dat sociale media dit probleem vergroot. Veel mensen die al een vriendengroep hebben die staan vanwege het makkelijke contact niet open voor nieuwe mensen. En mensen die eenzaam zijn worden juist eenzamer door te kijken naar foto's van hoe geweldig het leven lijkt van andere mensen.

    Waar men vroeger naar de kroeg of discotheek ging zitten veel jongeren nu op ontmoetingssites. Waar blijft de tijd dat je een luchtig praatje maakte bij de bushalte en in de kantine van je werk? Nu tuurt iedereen naar beneden op zijn telefoon. Ik heb het gevoel dat mensen daardoor minder benaderbaar zijn geworden.

  • Anoniem

    Ik vind dit zelf zeer herkenbaar! Het is vooral zo dat ik maar weinig mensen tegenkom die op dezelfde golflengte zitten. Ik heb ook al geprobeerd om mij open te stellen tegenover mensen die me minder liggen, maar vroeg of laat verwatert dat contact. Op het werk heb ik dus veel contact met mensen die wel lief voor me zijn, maar verder zijn er maar weinig raakvlakken. Ik hoor van veel collega's dat ze een volle agenda hebben in het weekend, terwijl mijn agenda zo goed als leeg is. Ik ben onlangs iets gaan drinken met een collega. En ze vertelde honderduit over wat ze allemaal heeft meegemaakt. Op de duur was het bijna een monoloog. Ik zat me contant af te vragen of ik wel zo iemand als vriendin wil. Ook heb ik het gevoel dat er veel vrouwen van mijn leeftijd (28 jaar) al hun vriendenkring hebben opgebouwd en er niet per se mensen bij willen.

  • -:+:-

    Ik ben momenteel ook bezig om mezelf uit een isolement te slepen. Een aantal tips die ik gekregen heb: Stel jezelf open, toon meer je gevoel, maak meer contact met de mensen met wie je een klik voelt, praat vaker mee (wanneer je weet waar het over gaat), zeg je mening & maak veel grapjes.

    En als laatste: Laat zien dat je er bent en claim je plek.
    Doe je nooit anders voor dan dat je bent, wees jezelf!

    Meer tips volgen zodra ik ze weer herinner ;)

  • genevievèdenise

    Heel herkenbaar!

  • svart

    De eerste keer dat ik ergens op reageer.
    Maar, hoe heb je die omkeer kunnen maken dan? Ik merk het bij mezelf ook op de een of andere manier lukt het me niet. Ik kan niet makkelijk dieper contact maken met anderen. Terwijl ik wel echt sociaal ben en ik studeer ook psychologie net als jij dus ongeveer en ben dus ook zeker geïnteresseerd in mensen. Ik stel ook vaak wel vragen en laat mensen hun verhaal vertellen. Ik moet trouwens wel zeggen dan, ik heb juist wel weer makkelijker contact met mensen uit het buitenland. Maar met Nederlanders lukt het op een of andere manier niet zo makkelijk. :(

    Dus please heb je wat tips and tricks ? haha :)

  • Snoepje

    Het gekke is, dat achter deze 'eenzame mensen' vaak echt super leuke persoonlijkheden schuilen. Helaas is die leuke persoonlijkheid vaak erg ver weg gestopt door onzekerheden en lelijke opmerkingen van anderen.
    Ik ben ook eenzaam geweest. Niet zo lang en intens als het verhaal hier boven, maar ik heb er wel van geleerd; blijf vechten voor wat je wilt en laat je niet kisten door het gedrag van anderen. Er zijn wel degelijk mensen die door je heen kunnen prikken en een echt hechte band met je op kunnen bouwen. Je moet deze alleen maar net tegen komen, en soms duurt dat wat langer dan je zou willen. Maar nooit opgeven!

  • TDresens

    Ook ik herken mij hier heel erg in. Zelfs het alternatieve kleding-gedeelte. Ik ben nu bijna 21, en heb ook nog niet echt iemand. Sinds kort een hele lieve vriend, die mij gelukkig wel mee uit neemt, mee naar zijn vrienden neemt, en me een gevoel van eigenwaarde geeft. Goed dat je je verhaal zo deelt, ik was al bang dat ik mijzelf iets wijsmaakte.

    Knuffel!

  • MissLela

    Helaas is dit gevoel mij ook niet vreemd, heb het idee dat mensen tegenwoordig zo in de waan van de dag leven en met hun eigen leventje/vrienden/fam. bezig zijn dat er weinig ruimte over blijft voor echt contact met andere mensen die niet al eeuwen onderdeel zijn van die vaste kern. En kom je er als buitenstaander wel eens tussen dan ervaar ik nog steeds dat ze snel af haken als het echt ergens over gaat ...jammer

  • lrozenberg

    Alsof ik mijn eigen verhaal hier lees.. Behalve het laatste gedeelte dan.. Ik heb nu 1 vriendin en die woont ver weg. Heb verder niemand en voel me vaak eenzaam. Ik weet niet goed hoe ik vrienden moet maken en vrienden moet houden. Hopelijk komt het bij mij ook goed uiteindelijk..

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen