Mama / Kinderen
Kinderen

Atina stond haar kind af ter adoptie: 'Ik mis haar nog iedere dag'

Reageer 0
Velen van ons kunnen het niet voorstellen hoe zwaar het moet zijn om je pasgeboren kindje ter adoptie af te staan. Het overkwam Atina: “Ik mocht haar na de geboorte niet eens in mijn armen houden, dat deed nog het meeste pijn.”
 
Op vrij jonge leeftijd kwam Atina (41) erachter dat ze zwanger was. “Ik was 23 toen ik zwanger raakte. Mijn leven zag er op dat moment niet goed uit. Het was heel erg onstabiel en ik had de verkeerde mensen om mij heen. Ik was zelf eigenlijk ook nog een kind.” Een relatie met de vader van haar ongeboren kindje had Atina niet. “Ik kende hem niet. In die periode heb ik twee mannen gekend en ben ik ook in Berlijn geweest. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik teruggerekend en het is in Berlijn gebeurd.” Wat er precies in Berlijn is gebeurd, daar gaat Atina niet diep op in. Ze kan er enkel een ding over zeggen: “Ik wens het geen enkele vrouw toe.” 
 
Zwanger
“Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, had ik zoiets van: wauw. Gewoon wauw. Maar ik had ook meteen het gevoel dat ik dit niet alleen kon. Ik heb er toen over gepraat met een paar mensen, onder andere een vriend van mij die beginnend psycholoog was. Ook heb ik met Fiom gepraat, een organisatie die helpt bij ongewenste zwangerschap. Daar is de hele weg naar adoptie begonnen.” Voordat Atina koos voor adoptie, heeft ze eerst van alles overwogen. “Ik heb overwogen om het kind zelf te houden. Ik heb zelf erg veel meegemaakt en een heftig leven achter de rug en ik wenste dat mijn kind niet toe. Ik wilde dat mijn kind zou krijgen wat ik niet heb kunnen krijgen, een stabiele omgeving en dat is wat mijn kind heeft gekregen.” Ondanks de moeilijke beslissing waar Atina voor stond, heeft ze een abortus nooit overwogen. “Dat vind ik moord. Heel veel mensen kunnen geen kinderen krijgen. Ze gaan hiervoor zelfs naar het buitenland en wat is er nu mooier dan een kind uit Nederland te kunnen krijgen?” 
 

Haar kindje afstaan
Toen Atina zwanger was heeft ze erg veel gehad aan Fiom, de organisatie die haar hielp met de adoptie. “Ik heb het erg moeilijk gehad met mijn zwangerschap en de situatie daaromheen. Bij Fiom heb ik daar veel over gepraat. We hebben het gehad over de situatie die ik het liefst zou willen voor mijn kindje. Ik vond het belangrijk dat de adoptieouders al een kind hadden, omdat ze dan weten hoe het is om een kind te hebben. De mensen die mijn dochter hebben geadopteerd hadden al een jongetje.” 
 
De bevalling van haar kindje was erg zwaar. “De baby lag verkeerd, in een stuitligging. In het ziekenhuis werd mij nog gevraagd of ik een ruggenprik wilde, maar die had ik afgewezen omdat ik het volledig mee wilde maken. Had ik dat nu maar niet gezegd. Ik had nog nooit zoveel pijn gehad!” Ondanks de zware bevalling, werd Atina’s baby wel gezond geboren. Maar tijd om haar pasgeboren dochter te bewonderen, was er helaas niet.  “Na de geboorte heb ik haar even mogen zien, maar niet in mijn armen mogen nemen. Dat deed voor mij nog het meeste pijn. Ik mocht haar niet vasthouden omdat ze geadopteerd zou worden en als ik haar vast zou houden dan zou ik een band met haar krijgen. Maar op het moment dat ik haar zag, voelde ik meteen een band. Een band die ik nog steeds voel.” 
 
Spijt
Inmiddels is Atina’s kind al 18 jaar en in de periode van de geboorte tot nu heeft Atina weleens spijt gehad van haar besluit. “Ik heb momenten gehad waarop ik haar zou hebben opgehaald als ik had geweten waar ze woonde. Ik heb dat gelukkig niet gedaan, zelfs niet toen ik wel wist waar ze woonde. Ze heeft nu een goed leven. Als iemand in een goede situatie zit, moet je zoiets niet doen. Ik vind het nog wel steeds heel moeilijk en zwaar. Ik mis haar nog elke dag.” 
 
 
Ontmoeting
Ondanks dat Atina haar dochter heeft afgestaan ter adoptie, heeft ze haar  wel een paar keer gezien. “Dat was fantastisch! Het moment waarop ik voor het eerst foto’s van haar zag, weet ik nog heel goed. Ik was net bij Fiom geweest in Rotterdam en daar had ik de foto’s gekregen. Ik was bij een vriend van mij waar ik de envelop met de foto’s opende. Hij is een van de weinigen die ervanaf wist. Ik was zo blij dat ik een gat in de lucht heb gesprongen! Ik kon zien dat mijn dochter op mij leek.”

Nadat Atina de foto’s had gekregen, heeft ze haar dochter zelfs een paar keer ontmoet. “Dat was zo ontzettend mooi en moeilijk. Ik wilde haar het allerliefste meenemen en in mijn armen sluiten, maar dat kon natuurlijk niet want ze kende me niet. Ik heb haar bij onze ontmoeting wel overladen met vragen en het mooie was dat ze toch wel op mij leek. Haar gezicht lijkt op die van mij, haar donkere haren heeft ze ook van mij en qua karakter zijn er ook een paar overeenkomsten. Zo is ze erg dol op reizen en dat ben ik ook.” In totaal heeft Atina haar dochter drie keer ontmoet, maar ze hoopt heel erg dat ze haar nog een aantal keer zal zien. 
 
Een tweede kindje
Zo’n vijf jaar geleden kwam Atina erachter dat ze voor een tweede keer zwanger was, ook dit kindje kon ze tot haar grote verdriet niet houden. “De vader van dit kind was geen lieverdje. Hij zat in de drugs, maar dat wist ik niet toen ik zwanger raakte van hem. Hij wilde dat ik het weg zou laten halen, maar dat wilde ik niet. Ik heb daarna ook helemaal geen contact meer met hem gehad. Ik besefte me daarna wel dat ik ook niet voor dit kindje kon zorgen. Ik wilde het wel, maar ik kon het niet. Mijn zoontje woont nu bij familie. Zij konden zelf geen kinderen krijgen. Ze hadden het tien jaar geprobeerd, maar het lukte niet.” In tegenstelling tot haar dochter, ziet Atina haar zoon nog wel regelmatig. “Hij woont bij een nicht van mij en ik zie hem een keer in de drie weken. We hebben een goede band, hij noemt me zelfs mama! Het is voor mij wel heel erg dubbel om dat te horen. Hij woont immers niet bij me, maar toch ben ik zijn moeder. Hij is zich daar ook van bewust.”

 
Ondanks dat ook haar zoon een warm huis heeft gevonden, mist Atina haar kind heel erg. “Er was zelfs al een terug naar huis-procedure van start gegaan. Dat hield in dat mijn zoontje weer bij mij thuis zou komen wonen. Uiteindelijk ben ik hier niet mee doorgegaan omdat ik het niet wilde. Ik heb zoveel meegemaakt in mijn leven en dat wilde ik niet voor hem. Ik wist zeker dat hij een perfect leven zou krijgen als hij bij mijn nicht zou blijven.” 
 
Leven weer op de rails
Gelukkig is het leven van Atina nu weer op de rails. “Ik heb geen schulden meer en ik ben zelfs bezig met het opstarten van mijn eigen zaakje. Ik gebruik al heel lang geen drugs en alcohol meer en ik heb een leuke vriend.” De vriend van Atina heeft ook twee kinderen. “Samen met mijn vriend en zijn kinderen doen we vaak leuke dingen. Dat is voor mij best wel dubbel. Maar ik vind het ook fijn dat ze mij hebben geaccepteerd. Dan doe ik gelukkig toch iets goed.” Voor mensen die in hetzelfde schuitje zitten als Atina, heeft ze nog wel advies. “Ga naar Fiom. Ik ben daar heel erg fijn geholpen. Je hoeft je echt niet te schamen. Ik vind dat dat taboe doorbroken moet worden. Je bent namelijk echt niet de enige!” 

Meer info
Wil je meer lezen over het verhaal van Atina of andere afstandsmoeders? In het boek Eigen Bloed van Astrid Werdmuller, doen Atina en zeven andere afstandsmoeders en één afstandsvader hun verhaal. Je kunt het boek hier kopen. Voor meer informatie over afstand ter adoptie, kun je hier terecht. 
 
Lees ook onze andere real life-verhalen.
 
Wil je ook je verhaal aan (de leZeressen van) Ze.nl vertellen? Stuur dan een mailtje naar redactie@ze.nl o.v.v. real life verhaal. 
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 3 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Maresa

    Nou, wat hard... dat mag toch best wat aardiger? Ze heeft twee moeilijke beslissingen genomen, beide in het belang van haar kinderen, en ze geniet nu van een gezinsleven in een stabiele situatie. Haar biologische kinderen hebben het goed en worden niet uit hun stabiele thuissituatie gehaald en hebben contact met hun moeder wanneer ze dit wensen. Wat is daar mis mee?

    Daarbij heb ik er alle respect voor dat je een eigen zaak opbouwt en stopt met drugs en alcohol.

    De keuze 'ik wil adoptieouders met al een kind' is die van haar. Haar gevoel zei dat op dat moment. Een gevoel valt denk ik niet te begrijpen.

    Zulke harde reacties vallen me echt tegen. Het is zo makkelijk oordelen over anderen. Ze oordeelt trouwens over haar ex-vriend met 'hij was niet goed voor ons kind' en oordeelt daarna over zichzelf op dezelfde wijze: 'ook ik kon niet voor hem zorgen'. Vervolgens lost ze het op door haar zoon een goede thuissituatie te bieden.

    Ik heb gelukkig geen ervaring met kinderen afstaan, maar ongelooflijk, wat lopen er bittere mensen rond die anderen weinig geluk gunnen.

  • Lotus

    Wa 'anoniem' hieronder zegt dus. Uitspraken als 'Ik vond het belangrijk dat de adoptieouders al een kind hadden, omdat ze dan weten hoe het is om een kind te hebben' komen erg raar over. Mensen die geen kinderen kunnen krijgen (en dus niet hebben) zijn juist vaak degenen op zoek naar een adoptiekindje. Bovendien heb ik het gevoel dat het tweede kindje geeoon is weggegeven. Enig idee hoe het bij de adoptieouders overkomt als je ineens het kindje weer terug wilt? En je exvriend veroordelen om drugsgebruik om vervolgens te zeggen dat je zelf al heel lang geen drugs en alcohol meer (!) gebruikt. Kortom, ik kan echt weinig medelijden opbrengen. Enkel voor de twee kinderen.

  • Anoniem

    Het is zo moeilijk om hier niet grof over te gaan oordelen, heel moeilijk.... Wat ik dus niet begrijp is dat je huisje, boompje, beestje gaat spelen met je vriend terwijl jouw bloedeigen zoon niet bij jou opgroeit. Hoe denk je dat het voor hem zal voelen?

    Aan de ene kant, als ik het verhaal zo lees komt Atina heel erg onstabiel op mij over. En dan ben ik blij dat zij genoeg zelfinzicht heeft om te weten dat zij geen kind kan opvoeden.

    Sterilisatie lijkt mij wel gepast in dit geval. Doe het voor het kind.

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen