Oh no! Het is definitief klaar met de situationship tussen De Bondgenoten Roma en El che
Soms hoop je zó hard dat iets werkt, dat je bijna vergeet te checken of het er überhaupt echt is. En precies dat lijkt er nu te spelen tussen Roma en El Che uit De Bondgenoten. Want hoewel veel kijkers het stiekem al voelden aankomen, heeft Roma het nu zelf bevestigd: er komt geen relatie. En eerlijk? Het verhaal dat ze deelt is er eentje die je meteen voelt.
Van grote crush naar realitieit
Soms wil je zó graag dat iets werkt, dat je er bijna een eigen verhaal van maakt. En precies dat beschrijft Roma nu ook.
Ze schrijft ‘een hele moeilijke knoop door te hebben gehakt’. “Ik heb ervoor gekozen om afstand te nemen. Afstand van Che. Afstand van ‘ons’ als eventueel toekomstig koppel. Gewoonweg afstand. Niet omdat ik niet meer van hem houd… maar juist omdat ik té veel van hem houd. Op een ongezonde manier. Ik ben er de afgelopen periode achter gekomen dat ik vasthoud aan iets dat er niet is… Aan een toekomst die er niet gaat zijn. Aan een luchtkasteel.”
Meer op Instagram
Vasthouden aan iets dat er niet is
Wat het misschien nog wel het lastigst maakt: er is geen duidelijke ruzie, geen groot drama. Het zit ’m juist in dat besef dat het nooit helemaal wederzijds was zoals zij hoopte.
Ze hield vast aan iets wat voor haar heel echt voelde, maar uiteindelijk niet zo bleek te zijn. En dat moment, waarop je dat doorhebt, dat is vaak het moeilijkst.
Lees hier ook: Oei! Dit zegt de moeder van El Che over zijn tv-avontuur
Een moeilijke keuze voor De Bondgenoten Roma
En wat opvalt: Roma houdt het zó respectvol. Geen verwijten, geen boosheid.
Ze zegt zelf: “Wij hebben geen ruzie. Er is geen haat of nijd. Er is alleen een besef dat loslaten soms beter is. Dat je pas aan een vriendschap kan gaan bouwen als beide neuzen dezelfde kant op staan. Dat een gevoel soms te sterk is om te negeren. Ik ben hem nog steeds niet in woorden uit te drukken dankbaar voor het feit dat hij het meest geweldige avontuur van mijn leven nog mooier heeft gekleurd.”
Dit keer kiest ze voor zichzelf
Waar ze eerst bleef hopen, trekt ze nu een duidelijke grens. En dat voelt eigenlijk als het sterkste moment van haar hele verhaal.
Ze schrijft: “Ik hoop dan ook oprecht dat hij iemand mag vinden die past bij zijn ‘perfecte plaatje’. Die alles is wat hij zoekt. Maar dan ook … iemand die blijft als het leven écht moeilijk wordt. Dat gun ik hem. Maar dit lieve (en soms ook onzekere) meisje gaat niet meer aan de zijlijn staan. Wil niet meer elke keer toch een klein stukje gekwetst worden. Hoeft niet meer te horen dat ze eigenlijk niet helemaal het gezochte puzzelstukje is. Dit meisje gaat verder, opzoek naar iemand die ook in haar ogen ziet wat zij zag in die van hem.”
