Heftig! Mylène doet boekje open over Winter Vol Liefde 'Geen eten, 5 tot 10 paniekaanvallen’”
Dit verhaal wil je dus even rustig lezen met een kop thee (of een glas wijn, geen oordeel). Want wat er achter de schermen van Winter Vol Liefde gebeurt, is alles behalve dat cozy winterplaatje dat je op tv ziet. Je weet nog wel: Mylène, die voor André helemaal naar Andorra afreisde in de hoop op liefde. Nou… laten we zeggen dat het niet bepaald eindigde in een winters sprookje. In een interview met Veronica Superguide vertelt ze nu hoe het er écht aan toeging. En geloof ons: dat is een stuk minder glamorous dan je denkt.
Een act, of is André echt zo?
Vanaf het begin voelde het voor Mylène al een beetje… off. Niet per se verkeerd, maar gewoon niet helemaal kloppend.
“Ik noem het geen muur. Je stelt een vraag en hij gaf gewoon geen antwoord. Klaar. Ik had het idee en dat is niet om André af te branden, dat hij op zijn troon zat en de meiden komen hier naar mij toe en ik zie het allemaal wel. Ik vond het heel leuk dat André mijn koffers pakte en deuren voor me opende, maar hoe langer je daar was, dat vervaagde op een gegeven moment. Dan denk ik: is dat nou een act of is hij echt zo? Dat durf ik niet te zeggen”, vertelt Mylène openhartig. En eerlijk? Dat gevoel herken je misschien wel. Dat iemand in het begin nét iets te perfect lijkt en je na een tijdje denkt: hmm… klopt dit wel helemaal?
Reality… maar dan zonder eten
Wat je op tv ziet, is natuurlijk maar een klein stukje van het hele verhaal. En dat stukje is blijkbaar héél klein. Mylène vertelt dat de draaidagen echt next level intens zijn. Denk: lange dagen, weinig rust en constant “aan” staan. “Je maakt draaidagen van twaalf à vijftien uur en dan zie je maar vijf minuten terug op tv. Je wordt geleefd en staat 24/7 aan, wat energie vreet.”
En dan komt het deel waar je echt even van opkijkt. Tijdens een sneeuwscooterdate moest ze uren wachten… zonder eten. “Ik dacht bij mijn eigen: what the fuck. De afspraak was: zolang ik bij André zou zijn, zou hij voor mij zorgen qua eten en drinken. En zodra ik niet meer bij hem was, zou de crew voor mij zorgen.”
Klinkt logisch, toch? Alleen liep dat dus nét even anders. “Maar dat gebeurde lange tijd niet. Ik was moe, ik had honger. Ik heb heel eerlijk gezegd: ‘Ik kan niet meer, zullen we alsjeblieft naar huis gaan?’” En nee, dat kon dus niet zomaar. “Ze wilden nog naar een uitzichtpunt gaan. Ik ben toen echt met lood in mijn benen daarheen gegaan om te filmen..”
Eerlijk, dit is precies zo’n moment waarop je denkt: waarom doen mensen dit zichzelf aan?
En dan de Winter Vol Liefde-reünie…
Alsof dat hele avontuur nog niet intens genoeg was, moest Mylène maanden later ook nog terugkomen voor de reünie-aflevering. Je weet wel, dat moment waarop alles nog even wordt opgerakeld. En dat ging niet bepaald zonder slag of stoot. “Die dag heb ik wel vijf tot tien paniekaanvallen gehad.”
Dat is heftig. Echt heftig. Toch besloot ze wel te gaan. “Ik mocht zelf kiezen van de productie of ik wel of niet naar de reünie kwam, maar ik wilde voor mezelf ook een beetje afsluiting hebben.” En ergens snap je dat ook wel. Hoe zwaar iets ook is geweest, je wil het toch op jouw manier afsluiten.
Een andere blik op Winter Vol Liefde
Na dit verhaal kijk je toch nét iets anders naar Winter Vol Liefde. Waar het op tv voelt als romantisch, spontaan en een tikje ongemakkelijk (op een leuke manier), blijkt er achter de schermen dus veel meer te spelen. Van extreme vermoeidheid tot honger en zelfs paniekaanvallen… het laat zien dat reality-tv lang niet altijd zo “echt” is als het lijkt.
