Seks & relaties / Relaties

LeZeres

zuidmevrouw zuidmevrouw
3
  • 2whatsapps
  • 1mails
  • 0reacties
  • 1favorieten
  • 0volgers
Relaties

HOE DAN?

Reageer 1

Hoe dan....

Hoe kan verliefdheid, nee hoe kan liefde je beoordelingsvermogen zo aantasten?

Ik dacht toch wel dat ik een vrouw met gezond verstand was, iemand met mensenkennis. Iemand die niet zomaar overal intrapt. Maar hoe dan dat ik niet gezien heb hoe hij echt was, wie hij is?

Verkloten die hormonen dan alles? Staat alles uit? Nee ik weet eigenlijk van niet, want die stem in mij zei het keer op keer weer, maar ik luisterde niet, ik wilde het goeie in hem zien, in ons!

God wat wilde ik graag een ons. En wat was ‘ons’ in mijn hoofd perfect……

Samen uren kletsen aan de buitentafel, wijn drinken, muziek luisteren, dromen delen om naar het buitenland te vertrekken, seks hebben op alle plekken die we maar konden bedenken.

Ik had vorig jaar Juni al in moeten grijpen toen hij naast mij wat met werkmevrouw begon, maar ik durfde niet. Ik was immers nog getrouwd dus wat had ik te vertellen. Ik durfde het niet, want ik wilde hem niet kwijt. Maar oh oh oh wat had ik toen in moeten zien dat ik hem al kwijt was. Of eigenlijk nooit had gehad.

Maar ik kon door mijn verliefdheid niet anders. En misschien is het mijn karakter, maar ik wilde niet verliezen op dat moment. Hij was van mij en niet van haar.

Eind december na al het vechten en vechten en vechten trapte in er zo hard in. Hij vertelde dat het over was met werkmevrouw. Ik geloofde echt dat hij voor mij, voor ons ging, dat hij samen wilde zijn en samen met mij voor ons ging vechten en het was niet erg welke weg we daarvoor moesten bewandelen, want we waren samen!

3 dagen later lag hij met een ander in bed……..werd hij waker met haar en voelde zij de pijn die ik vandaag ook voelde. Ik ontdekte dat op 1 januari en wat deed ik…..nee ik trapte hem er niet uit. Ik geloofde hem dat er niks gebeurd was en ging door. Een paar maanden later vond ik bij het verzamelen van mijn spullen een brief van haar, en ik las dat hij met haar precies dezelfde dingen deed. Zelfs toen viel er nog geen kwartje. Die hormonen hadden 'mij' echt uitgeschakeld lijkt wel.

Die goeie periode van leuk en liefde en gezelligheid en opluchting hielden al snel op. Meneer werd ongeïnteresseerd, stil, chagrijnig en ik werd onzekerder, onzekerder en onzekerder. Ik durfde niks te zeggen en was bij elke stap die ik zette bang om hem te verliezen. Hij brak me gewoon letterlijk af!

Begin februari stopte ik het contact, ik kon niet meer. Was leeg van het vechten voor iets in mijn eentje. Ik trok aan een dood paard waar ik zoveel van hield!

Binnen een maand zat werkmevrouw weer aan tafel en lag in zijn bed!

Nog kon ik de strijd niet opgeven, voelde ik het dan zo verkeerd? Was het dan allemaal niet waar? Die gesprekken, die klik, die dingen die we allebei wilden, we zaten zo op 1 lijn. En nu moest ik weer vechten. De pijn die ik 2 maart voelde was onbeschrijfelijk. Zonder dat hij had gevochten werd ik ingeruild, zonder een uitleg te vragen, zonder contact op te nemen, niks helemaal niks, maar ja als je niks voor iemand voelt dan hoef je natuurlijk ook geen contact op te nemen…… en heb je geen behoefte om te praten of om bij diegene te zijn.

Ik bleef weer aangehaakt, ernaast, dat was zijn rol ook nog steeds bij mij dus wat kon ik meer vragen. Elke avond huilde ik mezelf in slaap, elke avond hoopte ik dat hij in zou zien dat wat wij hadden echt goed was. Tot dat moment…….eind Juni was werkmevrouw weer weg…..ze was het niet!

De mooie verhalen kwamen weer, zijn liefde, zijn praten en zijn leugens!

Want meer was het niet het waren leugens. Hij wilde mij niet, hij vindt mij niet leuk, lief en ondernemend, nee hij vind mij geil! Hij wilde me neuken zolang er nog niemand anders was.

Vandaag nadat we elkaar ruim een week niet hadden gesproken, mijn keuze, omdat er echt niks, maar dan ook niks uit hem kwam. Er was geen relatie, geen interesse, geen normale omgang als je een relatie hebt. Geen ik wil je graag zien, bij je zijn. Alles van dat was er niet……behalve verdriet van mij kant, veel verdriet. Ik wist dat ik moest opgeven, ik wist het….

Dus ik werd stil, want trekken aan een dood paard wilde ik dat wel weer? Ik wist dat als ik moeilijk ging doen, hem zou gaan confronteren met zijn gedrag dat ik een risico nam. Hij zou terug gaan naar haar…..want zij doet niet moeilijk. Zij doet precies wat hij wil.

En vandaag, een ruime week later, waarin ik elke dag aan hem dacht en hem miste, toen ik een kaartje op zijn kussen wilde leggen om hem een fijne vakantie te wensen met zijn jongens, vandaag kwam ik boven en toen was ik weer ingeruild!!!

En nu? Nu moet ik verder, echt verder, maar hoe dan?


Reageer 1
Schrijf als eerste een reactie:

Om te kunnen reageren moet je eerst

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen