Lifestyle / Psyche & spiritualiteit

LeZeres

Nadine Nadine Persoonlijke blog
  • 0whatsapps
  • 0mails
  • 0reacties
  • 0favorieten
  • 0volgers
Psyche & spiritualiteit

Ditjes en datjes: eenzaam zijn.

Reageer 0

Ik voel me eenzaam. Ik voel me leeg, alsof ik geen vrienden heb.

Ik ben best sociaal, vroeger op vakantie maakte ik snel vrienden, maar die waren tijdelijk. Blijkbaar liggen de meeste mensen mij niet ofzo. Of is er een leeftijdsverschil met de mensen die ik ontmoet. Ik vind ze vaak kinderachtig of ze zijn veel te oud. Ik ontmoet dagelijks nieuwe mensen, maar hier zit geen lading nieuwe vrienden bij. De meeste mensen zie ik na die dag nooit meer.

Ja, natuurlijk heb ik wel vrienden, maar dat zijn er niet veel. We zijn uit elkaar aan het groeien, we krijgen andere interesses en gaan onze eigen weg. Neem nou mijn beste vriendin die ik had toen ik 16 was. Ze woont nu 200 kilometer van me vandaan. Bezig met studeren, vriendjes, werken. Of mijn beste vriendin die ik tot vorig jaar had. Ik heb haar natuurlijk nog altijd maar veel minder. Bezig met werken en een nieuwe opleiding. Wanneer ik iets nodig heb kan ik zeker bij haar terecht, maar het gaat niet meer natuurlijk. Het lijkt te geforceerd. Wanneer er problemen zijn klop ik maar bij haar aan, want verder is er niemand bij wie ik terecht kan. Ik heb wel vrienden in mijn klas, maar ook zij hebben eigen vrienden waar ze mee omgaan in het weekend. En ik heb vaak geen zin om mee uit te gaan, dan sta ik maar wat te staan bij dat vriendengroepje waar ik niemand ken behalve 1 meid.
Natuurlijk heb ik mijn partner en tevens beste vriend. Maar wanneer wij problemen hebben wil ik ook mijn ei kwijt bij iemand anders en dat is moeilijk. Hierdoor kroppen mijn gevoelens zich op en dat leidt weer tot andere situaties. 
Ik heb geen broers of zussen waar ik dit mee kan delen. En naar mijn ouders ga ik al helemaal niet met dit soort dingen want die gaan dan weer “ouderadvies” geven. 
Wanneer er op Facebook of Instagram iets langskomt van een winactie of een “tag een vriend die…”, dan kan ik vaak niemand bedenken. Maar misschien wil ik niemand tot last zijn met dit soort dingen.
Een verjaardag vieren doe ik ook niet meer. Vorig jaar gaf ik het weer een kans omdat ik 21 werd. Maar dit was niet succesvol. We waren met 4 “ vrienden”, inclusief mij, voor een 21e verjaardag, niet spectaculair. En een verjaardagscadeau heb ik alleen van mijn vriend gekregen. Naderhand denk ik dan, waarom doe ik nog moeite.
Dus, afspreken in het weekend of door de week met vrienden? Ik heb het gevoel alsof het alleen maar vanuit mij komt. Dat ik altijd degene ben die moet voorstellen om iets te doen wanneer ik iemand een tijdje niet heb gezien. En vaak komt er dan een antwoord van ‘ik ben druk, ik ben moe, ik blijf liever thuis’. Jammer. 
Soms vraag ik me af, kun je dit wel vrienden noemen? Of zijn ze er alleen voor je wanneer er iets aan de hand is, wanneer het leven spannend of interessant wordt. Of wanneer ze iets nodig hebben natuurlijk.  

En nu is het zaterdagavond. Ik zit op de bank na mijn werk, een beetje op de laptop te typen wat ik denk en voel. Af en toe neem ik de tablet erbij of kijk ik eens op mijn telefoon. Maar hier komen geen berichtjes op binnen, want al mijn vrienden zijn met andere dingen bezig. De tablet neem ik er maar bij om de verveling tegen te gaan, net zoals al die series die ik kijk.
Om verveling te voorkomen werk ik veel en sport ik veel. Maar wanneer je weinig aanspreekpunten hebt in de sportschool of in een werkomgeving is het ook niet altijd leuk. Ik heb soms ook zin in een gesprekje over het dagelijks leven. Maar waarom komt dat nooit vanuit een ander? Ik ben altijd degene die de vragen stelt maar deze nooit terugkrijgt. Ik vind het soms moeilijk om alleen te zijn, terwijl ik dit toch vaak ben. Gelukkig ben ik wel nog steeds gelukkig.  
En toch vraag ik me wel eens af; is er iets mis met me? Schrik ik mensen af? Ik probeer te veranderen.  

 

Reageer 0
Schrijf als eerste een reactie:

Om te kunnen reageren moet je eerst

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen