Mama / Zwanger

LeZeres

Theresa Carola Duits - de Fretes Theresa Carola Duits - de Fretes Twinmom
3
  • 1whatsapps
  • 1mails
  • 1reacties
  • 0favorieten
  • 0volgers
Zwanger

wat je te wachten kan staan: na de bevalling

Reageer 0

"Krijg ik nou alsnog een keizersnede?"

Niet lang kon ik genieten van de eerste, mooie momentjes samen met onze dochters, want er moesten niet alleen 2 dametjes uit, maar ook een placenta. Mijn gynaecoloog vroeg me of ik nog een keertje kon persen en terwijl ik het laatste beetje kracht gaf, duwde hij nog even met vol gewicht in mijn buik. Dit gebeurde niet 1x, niet 2x, maar 3x zonder resultaat.  

Heel vaag hoorde ik de woordjes ‘narcose’ en ‘O.K.’ en ik vroeg aan 1 van de verloskundige (heel dom): ‘Krijg ik nou alsnog een keizersnede?’ Maar dat zou raar geweest zijn hè, mijn 2 baby’s waren tenslotte al uit mijn buik. Nee, niet alsnog een keizersnede, maar omdat mijn placenta vast gegroeid zat aan mijn baarmoeder, moest deze wel operatief verwijderd worden, onder volledige narcose.

In de tussentijd werd ik klaar gemaakt voor de O.K. en met mijn ogen dicht luisterde ik naar alles wat er om mij heen gezegd werd. Ik trilde, mijn hele lichaam trilde door adrenaline en alle inspanning van de hele dag. Ik probeerde te ontspannen, maar zoals veel vrouwen vast wel weten, lukt dit uiteraard niet. Vaag hoor ik iemand zeggen: “Hoe zit het met het vloeien?” Waarop geantwoord werd: “Dit valt wel mee” en net toen ze mij weg wilde rijden naar de O.K., ging er in mij een kraantje open. “Uhhm zuster? Volgens mij uhh, vloei ik nu wel een beetje”. Ik verloor op dat moment zo’n 2,5 liter bloed en werd met enige spoed naar de O.K. gebracht zodat ze snel mijn placenta konden verwijderen en mijn baarmoeder schoon konden maken. Een paar minuten later werd ik onder narcose gebracht.

“WAAR IS DE KNOP?”

Ik werd wakker en zocht de afstandsbediening met een knopje, waarmee ik de zusters kon oppiepen. Ik had het warm, zweette me een ongeluk en bewoog mijn armen ongecontroleerd, nog steeds zoekend naar het knopje. “hallo? Haaaallooo, halloohooooo, HALLOOOO?!?!” Ik was zo stoned als een garnaal, had (blijkbaar) 40 graden koorts, was in paniek omdat ik het knopje niet kon vinden en ik op dat moment niet wist waar ik was en wat er met me gebeurde.

De zuster kwam binnen en het eerste wat ik vroeg was: “WAAR IS DE KNOP?” . Deze had ik inmiddels natuurlijk niet meer nodig, want door mijn achterlijke geschreeuw was er al iemand binnen gekomen. Vanaf dat moment werden er weer verschillende controles bij me gedaan, werd mijn vriend geroepen, viel ik constant in slaap en werd ook constant weer wakker gemaakt en heb ik de meest domme dingen gezegd. Als ik dat hier allemaal neer ga zetten, zet ik mezelf nog meer voorschut dan dat ik al doe, dus laat het achterwegen.

Na in totaal 3 uur, werd ik terug gebracht naar onze kraamsuite. Inmiddels waren ook alle controles bij Sara & Nova gedaan en ik ging mijn roes uitslapen.

De daarop volgende dagen leefde ik in mijn “oh zo comfortabele” ziekenhuisbed. (mijn vriend sliep overigens op een soort van uitklapstoel, die eigenlijk net wat te klein was met zijn 2meter lichaam, we schoven er nog een normale stoel bij aan, waar hij dan nog zijn benen en voeten op kwijt kon).

De eerste dag voelde ik me nog wat afwezig en misselijk van de narcose en het bloedverlies. Ik kon mijn bed nog niet verlaten want op mijn benen staan dat lukte me niet. Ik had een katheter, om mijn blaas leeg te houden en als ik even van houding wou veranderen moesten de zusters of m’n vriend, mijn benen verplaatsen. -Mijn bekken en bekkenbodem hadden wat te verduren gehad gedurende mijn hele zwangerschap & bevalling. De kindjes werden verschoont door de zusters en mijn vriend, het enige wat ik voor ze kon doen was: voeden. Ik legde ze aan de borst, knuffelde even en gaf ze terug, zodat ze lekker hun bedje in konden.

De dag daarna wilde ik toch echt wel even het bed uit, niet meer zo’n katheter, gewoon zelfstandig naar het toilet kunnen. En dat had ik iets te optimistisch bedacht. Ik wurmde mezelf in een positie, zodat ik “makkelijk” het bed uit zou kunnen (zo’n verstelbaar bed is hartstikke leuk hoor, maar veel toegevoegde waarde had het niet; pijnlijk en vermoeiend was het toch wel om me te verroeren), mijn vriend tilde mijn benen langs het bed en daar ging ik dan. Staan, dat lukte, maar stappen zetten totaal niet. Ik leunde op mijn vriend, alsof het krukken waren en schoof mijn voeten cm voor cm een stukje naar voren naar het toilet & weer terug. Ik ging op bed zitten, mijn benen werden in bed getild en ik ging weer liggen; ik had er een hele reis opzitten.

En zo ging het een paar dagen. Aan de ene kant wou ik zo erg graag met ons gezinnetje lekker naar huis toe, maar aan de andere kant was ik opgelucht dat we, voor onze dochtertjes, nog een paar dagen in het ziekenhuis moesten blijven. Zo kon ik nog even wat aansterken, voordat ik thuis de trap weer op en af moest.

Sara had een te hoge waarde aan bilirubine (rode bloedcelletjes), omdat haar levertje nog niet optimaal werkte en dus niet genoeg rode bloedcelletjes af brak, moest ze een nachtje in de couveuse onder een blauwe & gele lamp, deze zouden het levertje helpen om de rode bloedcelletjes af te breken. Gelukkig waren haar waardes de volgende dag zo goed gedaald, dat we na in totaal 6 dagen, lekker naar huis konden.

Een roze wolk & de baby blues

Eenmaal thuis zat ik vol energie en ging ik samen met mijn vriend nog even wat schoonmaken, voordat de kraamhulp er zou zijn. Ik voelde me goed en had gewoon heel veel zin om ècht een gezinnetje te zijn. Ik zat zogeheten op een “roze wolk”. Ik kon de kindjes verschonen, ik kon ze voeden, visite ontvangen, kletsen en ik was heel opgewekt! De kraamhulp moest me dan ook echt afremmen en me even met mijn neus op de feiten drukken; mijn lichaam was hier nog niet klaar voor. Maar ik voelde me zo goed, dat ik zelfs vond dat mensen me niet zo moesten onderschatten.

En daar was hij dan: de baby blues of terwijl: de kraamtranen! Ik had mijzelf overschat, ineens was mijn batterij leeg en kon ik niets anders meer dan huilen, huilen & huilen. Ik was zo ontzettend moe! Een bevalling en alles eromheen, heeft een grotere fysieke en emotionele impact dan je van te voren zou denken. Ik voelde me gelukkig, verdrietig, boos, onzeker, bang en alles tegelijk.

Ik bleef een paar dagen hangen in de baby blues. De borstvoeding kostte me enorm veel energie, tijd en kracht en het kwam maar niet op gang. Een voedmoment was ook niet zo maar eventjes gedaan; Sara en Nova moesten ten eerste, allebei een andere hoeveelheid voeding (Sara 70ml en Nova90ml). Ik moest ze allebei aan de borst leggen, om ze allebei wel te laten wennen aan de borst, maar ook niet allebei even lang (Sara 10 minuutjes en Nova 5 minuutjes), dit was omdat Nova te veel was afgevallen, ten opzichte van haar geboorte gewicht en dus nog energie en kracht over moest houden om het flesje leeg te drinken). Nadat ik ze beide aan de borst had gelegd, moesten ze dus ook nog allebei aan het flesje. Hierbij kon m’n vriend wel de 1 doen en ik de ander. En als dit gedaan was, moest ik nog even 10 minuten na kolven, om de melkproductie zo veel mogelijk te stimuleren. - Deze 10 minuten duurden elke x ontzettend lang. Ik had de handigheid nog niet gevonden om “handsfree” te kolven en had ook geen zin, om tijd te besteden aan het aanzetten van de tv en te zoeken naar iets leuks om naar te kijken. Dit betekende dus: 10 minuten staren naar een paar druppeltjes melk. - En wanneer dit alles gedaan was, kon ik eindelijk weer terug het bed in, om nog even 1 uurtje slaap te kunnen pakken.

Het brak me. Ik kon niet even tegen m’n vriend zeggen dat hij het dit x maar even moest doen. En al deed hij het wel, ik moest er toch uit om te kolven. En hoe lang zou het nog duren, voordat ik eindelijk genoeg melk produceerde? Na precies een week, zat ik op totaal 20ml melk, terwijl ik dus minimaal 160ml moest hebben. Ik besloot ermee te stoppen. Ik wilde namelijk genieten van mijn 2 dametjes en verliefd naar ze kunnen staren terwijl ze het flesje leegdronken (en niet vinden dat ze moesten opschieten, omdat ik daarna nog moest kolven).

Er viel een last van mijn schouders. Ik heb wat bij kunnen slapen en de volgende dag, was ik er weer en ben ik volop gaan genieten!

Langzaamaan voelde ik mijn lichaam herstellen; ik was niet meer zo snel duizelig, ik kon beetje bij beetje wat meer gaan lopen, ik kon de boodschappen doen, autorijden, stofzuigen, afwassen, eten koken, eigenlijk vrijwel alles. Ik had hier en daar wel wat pijn, maar storend was het niet en met de gedachte dat het vanzelf wel minder zou worden, ben ik door gegaan met waar ik mee bezig was. Maar de klachten werden er niet minder op dus ben ik maar weer naar de bekkenfysiotherapeut gegaan. Eigenlijk met de insteek, om te vragen wat voor oefeningen ik wel/niet mag doen om de spieren rond mijn bekken weer sterker te maken. Maar wat er uit het consult kwam, was dat ik voorlopig maar even geen oefeningen moest doen. “Overbelasting” noemde ze het, ik heb te veel van mijn lichaam geëist, terwijl ik dacht “snel” herstelt te zijn, omdat ik alles gewoon kon doen. Verkeerd gedacht dus.

Dacht ik even de controle over mijn lichaam terug te hebben. En je voelt hem vast wel aankomen: Juist! Weer verkeerd gedacht..

Dus een les voor mezelf en voor elke andere kraamvrouw: 9 maanden op & 9 maanden af, schijnt echt waar te zijn. 6 weken ben je officieel ‘kraamvrouw’ en moet je echt de rust pakken die je kan pakken. Luister naar degene die er verstand van hebben en volg het advies op. En dit is ook echt makkelijker gezegd, dan gedaan. En ik weet dat er vrouwen zijn, die na een paar dagen weer flink op de been waren, zonder enige klachten. En ik weet ook dat er veel vrouwen zijn die denken dat zij dit ook kunnen (zoals ik), maar nu weet ik helaas ook dat, dat dus niet altijd het geval is.

Next blog -> De mooiste momenten tijdens en na je zwangerschap.


Reageer 0
Schrijf als eerste een reactie:

Om te kunnen reageren moet je eerst

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen