Mama / Zwanger

LeZeres

Theresa Carola Duits - de Fretes Theresa Carola Duits - de Fretes Twinmom
3
  • 1whatsapps
  • 1mails
  • 1reacties
  • 0favorieten
  • 0volgers
Zwanger

wat je te wachten kan staan: Zwangerschap deel2

Reageer 0

Deel 2

Voor: alle ‘mama’s to be’ die willen weten wat ze te wachten kan staan of het ook even niet meer weten.

Voor: alle ‘papa’s te be’ die willen weten wat hun vrouw te wachten kan staan.

Voor: iedereen die geïnteresseerd is.

Waarom: Omdat ik me nu kwaad kan maken aan mensen die een zwangerschap, bij voorbaat al, onderschatten zonder ook maar iets te weten en omdat ik het van me af moest schrijven.

Want dat je tijdens een zwangerschap, last kan hebben van vervelende kwaaltjes, dat wist ik. Maar dat de hormonen zo ver konden gaan, dat had ook ik niet verwacht.


Ik kon mijn geluk niet op, toen ik me eindelijk weer goed genoeg voelde om weer lekker te gaan werken en leuke dingen te gaan doen, maar al snel kreeg ik te maken met het zwaarste gedeelte van mijn zwangerschap; bekkeninstabiliteit en een 2x zo snel groeiende buik met enorm veel toenemend gewicht. In het begin viel het me allemaal nog mee, zolang ik maar niet te veel en te lang, lichamelijk actief was. Maar naar mate mijn zwangerschap vorderde en er nog wat irritante en vervelende kwaaltjes bij kwamen, moest ik mezelf steeds zeggen dat het, het allemaal waard zou zijn, hoe vervelend ook.

Hoewel je van andere moeders niks anders te horen krijgt als: ‘straks ben je alles weer vergeten, echt!’ en ‘het is het echt allemaal waard’ , kon ik het mij wel voorstellen, maar niet zo intens als dat je als moeder uiteindelijk voelt. Nog steeds was het moeilijk te accepteren dat ik gewoon niet meer mobiel was en nog steeds de controle over mijn eigen lichaam kwijt was. Ik was dan ook gewoon stik jaloers op de hoogzwangere dames die ik rond zag lopen, zonder op een eend te lijken of een waggelende olifant. Hoe dan!?

Zo eigenwijs als altijd, zette ik me nog wel eens over de pijn heen en ging dan toch even de stad in om leuke kleertjes te zoeken voor de baby’s of nieuwe slippers te kopen waar mijn voeten WEL in paste (want ja, met een zwangerschap ga je ook heel veel vocht vasthouden, van top tot teen), of gewoon even een leuk dagje uit te gaan. Maar voordat ik op pad kon moest ik mijn vriend, - inmiddels man - gaan vragen of hij me kon helpen met het aantrekken van mijn ondergoed, broek, sokken en schoenen, uhhh slippers… - Ja, de nieuwe slippers die ik later had gehaald, vanwege de toenemende dikte van mijn voeten, pasten ook al snel niet meer, ik moest mijn voet er echt wurmen om mezelf er vervolgens weer uit te wurmen en een hele “slipperafdruk” op mijn voet te hebben. - Want 1 been optillen, deed gewoon te veel pijn.


“Om. Te. JANKEN!” 

Waar ik dan verder nog nooit van gehoord had, is dat je tijdens je zwangerschap ook last kan hebben van jeuk. ( ik had last van jeukende voetzolen en handen) Zooooooo veel jeuk, dat je je huid bijna kapot krabt, dat je er niet van kan slapen en als je dan sliep, er gewoon wakker van werd. Om. Te. JANKEN! Eerlijk, echt om te janken! Ik kon door mijn enorme buik natuurlijk niet bij mijn voeten komen, dus wreef ik mijn voeten over tapijt, een ruwe handdoek of vroeg ik mijn vriend ff om te krabben, maar dat hielp niet. Wat wel hielp? Een ijskoud voetenbad! Maar om nou met je voeten in een voetenbad te gaan slapen, is niet echt comfortabel.

Wat ik graag had willen hebben? Nou gewoon, een soort van waterdichte sokken met ijsklontjes erin. Wat een uitvinding zou dat zijn zeg! Ik heb het geprobeerd te creëren door koude kompressen in me sokken te doen, maar dit werkte niet echt haha. Wel werkte het voor mijn handen, met m’n handen kon ik ze namelijk gewoon vasthouden.

(voor alle zwangeren die hier mee te maken gaan krijgen; in de meeste gevallen heeft dit gewoon te maken met de hormonen. Maar bij een klein percentage van de vrouwen kan dit ook te maken hebben met ‘zwangerschapscholestase’. Zoek hiervan de verdere symptomen op en als je het niet vertrouwt laat dan alsjeblieft je bloed onderzoeken. Als je hier last van hebt, kan het namelijk leiden tot vroeggeboorte of in de ergste gevallen zelfs doodgeboorte.)

Gelukkig had ik hier geen last van en GELUKKIG hield het bij mij na 2/3 weken op.


In mijn zwangerschap was er een soort van regel: ene kwaaltje uit, volgende kwaaltje in.


Het Carpaal Tunnel Syndroom; iets met een afknellende zenuw in je pols door de hoeveelheid vocht. Klachten als: enorme krampen in je hand/pols/arm, tintelende vingers/handen/polsen/armen (weet je wel, dat gevoel als je hand slaapt), geen kracht hebben in je handen - ik moest mijn vriend vragen om de flessendoppen open te maken of het boodschappen lijstje even af te schrijven - etc. Wat kon ik er tegen doen: Mijn polsen recht houden d.m.v. een polsbrace en met mijn handen in de lucht slapen, zodat het vocht de andere kant op zou lopen. Nee, dit werkt natuurlijk niet… En hoe irritant ook!! Dat je net lekker aan het candycrushen bent en je hand het aan het begeven is!


“Is het een tweeling !?”

De keren dat ik buiten was, kreeg ik de ene na de andere opmerking over mijn enorme buik:

“Zo! Je hoeft zeker niet lang meer? “ - ahh, ik ben net over de helft.

“Is het een tweeling !?” (denkend grappig te zijn) - nou, grappig zeg.. toevallig wel 

“maar tweelingen komen vaak toch eerder?” - Ja hey, dat dacht ik ook. En deze opmerking gaf me vaak ook gewoon nog hoop, hoop dat mijn baby’s toch idd met 35/36 weken op de weeënknop zouden drukken. Hier was ik ook gewoon op ingesteld!! Want eerlijk, hoe kon dit kleine lichaam (1,58cm) nou een langere tijd 2 baby’s dragen? Ik snapte het ook gewoon niet toen ik bij 36+weken nog steeds geen baby’s in mijn armen had. Ik snapte het niet!!


Mijn lichaam was na al die weken gewoon op, ik kon niet meer. Ik was 37 weken, tonnetje rond en kon mijn voeten amper optillen, zo veel pijn. En hoe frustrerend is het dan, om te horen van de gynaecoloog, dat de baby’s het nog prima naar hun zin hebben en er in principe geen rede is, om ze eerder te halen dan nodig. Ik mocht dus gewoon de 40 weken uitzitten. Maar.. en hier kwam voor mij het zinnetje, wat ik eigenlijk heel graag wilde horen: ‘Als moeder het echt niet meer trekt, dan moesten we even bellen’. Gelijk al gaf ik aan, dat ik eigenlijk al op dat punt zat. En dan komt het moeilijkste wat ik in mijn zwangerschap heb moeten doen, namelijk: beslissen of ik mijn baby’s eerder wil laten halen (wat opzich prima is, maar het beter is als ze zelf komen) of vol houden tot ze toch zelf komen en mijn eigen lichaam nog meer uitputten dan het al was.

Ik wou graag doen wat het beste was voor mijn kindjes en daar had ik alles voor over. Maar als je op een natuurlijke manier wilt bevallen van een tweeling, heb je krachten nodig. Krachten die ik op dat moment eigenlijk al niet meer had, hoewel ik er wel in geloofde dat je voor een bevalling nog wel ergens krachten op de reservebank hebt liggen.

Na wat steun, hulp en begrip van een aantal lieve dames, heb ik samen met mijn vriend besloten om het termijn van 38 weken vol te houden en dan toch de bevalling kunstmatig op gang te laten brengen.


 “nou als dit de weeën zijn? Mijn menstruatiepijn is nog erger”.

Op woensdag avond met precies 38 weken, ben ik naar het ziekenhuis gegaan en hebben de verloskundige bij mij een soort van ballonnetje geplaatst. De volgende ochtend hebben ze mijn vliezen gebroken en weeën opwekkers gegeven en na een paar uur hoor ik mezelf nog tegen mijn zussen zeggen: “nou als dit de weeën zijn? Mijn menstruatiepijn is nog erger”. Op dat moment worden de weeën steeds heftiger en kreeg ik door de opwekkers een enorme weeën storm. Een paar uur later heb ik de verloskundige gevraagd om een ruggenprik, omdat mijn ontsluiting nog niet ver genoeg was en ik de weeën op geen enkele andere manier op kon vangen. Ik had van te voren geen echte research gedaan naar hoe zo’n ruggenprik in zijn werk gaat etc. En achteraf ben ik daar heel erg blij om geweest, want als ik van te voren had geweten, hoe groot die spuit was?!

Weer een paar uur verder was mijn ontsluiting eindelijk ver genoeg om te mogen persen, maar omdat ik de weeën nauwelijks nog voelde door de ruggenprik, moest deze toch uitgezet worden en zijn de opwekkers volop gezet. Iets wat je op dat moment natuurlijk totaal niet ziet zitten, maar het moest wel.

En na enige tijd zijn om 20:08 en 20:24 zijn onze twee prachtige dochtertjes geboren;

Sara Maria Duits, 2620 gr, 47cm & Nova Lorèn Duits, 3150gr, 49cm.



Weten hoe het ging na mijn bevalling? Lees binnenkort mijn 3e blog! 


Reageer 0
Schrijf als eerste een reactie:

Om te kunnen reageren moet je eerst

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen