Lifestyle / Media

LeZeres

Annemijn Dreesmann Annemijn Dreesmann
3
  • 1whatsapps
  • 1mails
  • 1reacties
  • 0favorieten
  • 1volgers
Media

Filmrecensie Dark Blue Girl

Reageer 0

Dark Blue girl (Die Tochter)

2017 Mascha Schilinski

Cast: Helena Zengel, Artemis Chalkidou, Karsten Mielke

Liggend in je strandstoel, bierflesje met limoenpartje in je hand. De altijd goeie vibes van het Pluk de Nachtfestival opsnuivend is het goed toeven. Een stuk beter dan op het desolate Griekse eiland waar het 8-jarige, Duitse meisje Luca zich bevindt met haar ouders. Luca’s ouders zijn gescheiden en zij zelf kan zich de tijd daarvoor nauwelijks meer herinneren. Zij is gewend aan de volle aandacht van haar vader en dat wil ze zo houden ook. Als de moeder van Luca in financiële nood verkeerd en overgaat tot het verkopen van het familiehuis op een Grieks eiland, loopt het echter net even anders. Vader gaat mee naar het Griekse huis om de boel op te knappen. Er ontstaat een situatie waar de meisjes uit Parenttrap jaloers op zouden zijn. De liefde tussen Luca’s ouders bloeit weer op en het jonge meisje ziet dit voor haar ogen gebeuren. Lede ogen dan wel. Want dit is niet haar grote droom. Ze krijgt er juist nachtmerries van waar ze s ’nachts gillend uit wakker wordt en ze is stinkend jaloers op haar moeder.

Schilinski grijpt in deze film volop naar de Griekse thema’s. Obsessie met vader en haat voor moeder a la Oedipus. Luca die met haar armen wijd in de wind op een rots staat als Icarus. De sfeer van steeds verder oplopende spanning die het gevoel geeft dat er elk moment iets kan gebeuren dat de tragedie compleet maakt. Een broeierige sfeer van jaloezie. Wraak. Ouders die geen enkele moeite doen hun lichamelijke affectie voor elkaar te verbergen voor hun dochter . En natuurlijk de toepasselijke omgeving. Een vrolijke feel-good film is het niet. En hoewel de sfeer er naar geschept wordt, is het ook geen echt drama. Het is hooguit een mislukte vakantie waar je liever niet meer aan terugdenkt. In zekere zin geldt dat ook voor de film. De interactie tussen de personages en hun emoties worden erg goed in beeld gebracht. Het is van begin tot eind intrigerend om naar te kijken en je wordt helemaal meegenomen in de psyche van de 3 leden van het dysfunctionele gezin. Zo upclose en personal dat er nauwelijks andere mensen in de hele film voorbij komen. Zo dichtbij dat we letterlijk een hart in beeld zien. Ook onze verbeeldingskracht wordt een handje geholpen door personages letterlijk in een beschermende bubbel te plaatsen. En zo intens dat het bijna pijnlijk wordt om eraan terug te denken.

Helena Zengel, die de rol van de kleine Luca vertolkt, heeft een dragende rol en dat doet ze erg overtuigend. De doordringende blikken. De valse manier waarop ze tegen haar moeder praat wanneer ze boos is. De angst om haar vader wanneer deze niets van zich laat horen. Geen moment denk je dat ze het maar speelt. En Luca, die kan zichzelf later in ieder geval een hoop therapiesessies en mislukte relaties besparen. Blijf weg van oudere mannen die op je vader lijken..


Reageer 0
Schrijf als eerste een reactie:

Om te kunnen reageren moet je eerst

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen