Het hangt er vanaf waar het over gaat. In veel gevallen zeg ik wij. Maar het komt ook regelmatig voor dat ik gewoon ik en jij zeg. Hangt echt van de situatie af!

Ik ben er extreem allergisch voor. Had een paar maanden een vriend en toen begon die van wij-dit, wij-dat, wij-zus en ik wist niet hoe hard ik moest vluchten Ik ben een individu, geen wij.

ik doe beide wel denk ik. ligt er aan waar het overgaat maar we zijn al meer als 10 jaar samen dus het zal wel goed zijn wat ik doe denk ik .

Ik ben er al mee begonnen..ik zei ook te vaak.. 'ik' ipv 'wij'....

Het hangt er een beetje van af waar het over gaat. Als het gaat over iets wat we altijd samen doen gebruik ik wel 'we', bijvoorbeeld: Als we naar de stad gaan eten we altijd samen een broodje. Maar als het om iets heel persoonlijks gaat, probeer ik wel bij mezelf te blijven.

Ik praat ook altijd in de ik-vorm en dat blijf ik ook doen, tenzij het ook echt over 'ons' gaat. Ik spreek meestal vanuit mezelf, iets wat ik zelf zo zie of zelf zo ervaar, en ga dan niet voor een ander spreken. Ik zeg bijvoorbeeld wel eens over mijn kinderen: 'Dat die van mij zijn, zeg! Heerlijk!' Maar dan grapt mijn partner wel eens: 'Ze zijn toch ook van mij?' Ja, maar als ik zeg dat ze van mij zijn, zeg ik daarmee toch niet dat ze niet van jou zijn? Vind dat altijd zo typisch, ze zíjn toch ook van mij? In een relatie heb je recht op een eigen identiteit; ik houd er persoonlijk dan ook niet van als men automatisch in 'wij-vorm' spreekt. Ik zie dan zo'n stel voor me in dezelfde jas (oh kijk, Hans, twee voor de prijs van één, jij ook één?).

Wij (haha) zijn nog niet zo lang samen, dus ik zeg het nog niet zo vaak, maar ik denk hoe langer je samen bent hoe meer je het gaat zeggen

Dit is weer zo'n gevalletje: ja DUH, logisch