Girlscene
Ze
Fashionscene
Beautyscene
Shopscene
FashionsceneTV
Shopgids
Good2b
24H Fashion deal
Girlslovedeals
Chicklit
24H Beauty deal
Vrouwen.nl
Moviescene
17-02-2012 | Geplaatst door Redactie | 3817 views
Vrouwen kiezen niet voor abortus bij kindje met downsyndroom
Wat als: je zwanger bent van een kindje met het syndroom van Down. Laat je het weghalen of kies je ervoor om het kindje te houden? Een lastige beslissing! Uit onderzoek blijkt nu dat de meerderheid toch voor de laatste optie gaat.
Je bent zwanger en zit op een roze wolk. Totdat je hoort dat het kindje in je buik het syndroom van Down heeft. Voor velen geen probleem, maar voor anderen toch een heel moeilijke situatie. Want je weet dat jouw leven en dat van jouw gezin drastisch gaat veranderen en dat het voor het kindje zelf ook niet gemakkelijk kan worden.
Je hoort relatief veel vrouwen - voordat ze zwanger worden - zeggen: “Als ik erachter kom dat mijn kindje het syndroom van Down heeft, denk ik dat ik het weg zou laten halen.” Maar uit onderzoek van het UMC St Radboud blijkt nu dat de overgrote meerderheid van de vrouwen (70%) op deze beslissing terugkomt wanneer zij daadwerkelijk zwanger zijn. Ze vinden het geen reden voor een abortus.
Het belangrijkste voor de zwangere vrouwen is om een goede moeder te worden, wat voor kindje zij ook krijgen. "Mensen met het syndroom van Down hebben evenveel recht op het leven als ieder ander. Geen enkel mens is perfect en dat hoeft ook niet", aldus de moeders in spé.
Heb jij enig idee wat jij zou doen in deze situatie?
Like Ze.nl op facebook
Ook leuk om te lezen
.jpg)
Ik werk in het dagelijks leven met kinderen met verschillende soorten beperkingen, ziektes en stoornissen. Het meerendeel ervan wordt niet op getest bij zwangerschap, terwijl de gevolgen van hun beperking/ziekte/stoornis vaak veel heftiger zijn dan de gevolgen bij een kind van Down.
Als ik van tevoren zou weten dat mijn kind een ziekenhuisleven zal krijgen of niets van zijn omgeving kan meekrijgen, dan zou ik een abortus serieus overwegen.
Maar ik zie dat kinderen met Down onwijs kunnen genieten (en hun omgeving ook). Het heeft naast de downs ook zeker ups. Dus ik denk niet dat ik het over mijn hart zou kunnen verkrijgen om een abortus te nemen.
Het boek "De upside van Down" is ge-wel-dig! Allemaal wondertjes, stuk voro stuk!!
Dank jullie wel Iris en Anoniem.
@Anoniem: Ja, ik lach me soms ook gek om de opmerkingen en soms word ik er verdrietig van. Mensen denken maar alles tegen je te kunnen zeggen. Relativeren is het sleutelwoord en bedenken dat de meeste mensen het goed bedoelen.
@ Ik, Olivier: wat een geweldige site heb je! Heb erg gelachen om je dossier "Absurde reacties". Sommige zijn zó herkenbaar. Het zegt alles over de mensen die dit soort opmerkingen maken.
Ook je stuk hier in dit forum vind ik getuigen van grote klasse.
@ Iris: je schrijft dat je je de uitspraak van Ik, Olivier (Ik baal van Down, maar ik hou van mijn zoon) kunt voorstellen. Ik durf te stellen dat je dat niet kunt. Dat kun je alleen maar als je zelf een kind met DS hebt!
Groeten van de oma van een kleindochter (4) met Downsyndroom
Goede bijdrage @Ik, Olivier
Vooral deze kan ik me zo goed voorstellen: "Ik baal van Down, maar hou van mijn zoon."
Sterkte en succes met je website en je missie.
Als moeder van een zoon van bijna drie met Down wil ik hier graag een reactie plaatsen. Al 3 jaar loop ik tegen een beeld aan dat mensen over mensen met Down hebben die niet klopt. Ik maak me er dan ook al jaren hard voor dit beeld realistischer (niet positiever, maar eerlijker) te krijgen.
Iets minder dan 50% van de kinderen met Down die geboren worden heeft een hartafwijking. In ver uit de meeste gevallen is deze goed operabel.
Down zorgt in de basis niet voor kasplantjes, bijkomende factoren, ziektes en andere afwijkingen wel.
'Ze' zijn niet agressiever, of minder agressief dan andere groepen mensen en hebben net zulke uiteen lopende karakters als mensen met blond haar, of een scheve neus. Het 'ze' zijn allemaal zo wordt te veel gebruikt en te overtrokken. Wanneer er wel agressie is, is deze vaak ontstaan uit het zich niet kunnen uiten, dus is het zaak je kind al in een vroeg stadium verstaanbaar te krijgen dmv gebarentaal en logopedie. En heel duidelijk en consequent in de opvoeding zijn en blijven. Het werkt exact zo als bij standaard kinderen, alleen kost het vele malen meer tijd.
'Ze' zijn ook niet allemaal lief en knuffelig (zoals ik zo vaak hoor), of muzikaal en sociaal.
Ik vind het zwaar moeder te zijn van een niet standaard kind. Ik heb zorgen en verdriet en in die drie jaar hebben we veel meegemaakt. Ik baal van Down, maar hou van mijn zoon. Ik baal van het feit dat de dingen die voor andere kinderen zo vanzelf sprekend zijn, voor hem een gevecht worden en soms ook voor ons al zijn. Het kost ons veel meer moeite en nu we een tweede en gezond kind hebben zien we hoeveel meer energie en werk het kost om ons kind met Down op te voeden. Het is een lief, ondeugend, communicatief en empathisch ventje en een verrijking van mijn leven en ik durf te stellen dat zijn omgeving er exact zo over denkt. Naast het feit dat hij Down heeft en een veel voorkomende taalverwerkingsachterstand (komt ook voor bij kinderen zonder Down) is het ook nog een gewoon kind met boevenstreken.
Geinteresseerden kunnen op http://ik-olivier.nl mijn ervaringen lezen. Binnenkort plaats ik daar een verhaal van een vrouw die heeft besloten haar kindje met Down weg te laten halen. Jullie zijn erg welkom om mee te lezen en te reageren.
Bijgewerkt: Dinsdag 21 februari 2012 om 13:01
@Lotte Bedankt voor je reactie. Interessant om te lezen.
Ik heb mijn eerste reactie echter al een keer nader toegelicht en aangegeven dat ik met een duidelijke reden vooral de negatieve aspecten benoemde. Het lijkt me niet zinvol als ik mezelf daarin blijf herhalen. Wellicht kan de discussie over dit onderwerp daarom op algemenere basis plaatsvinden en niet telkens specifiek gericht aan mij, tenzij het een echt ander, nog niet eerder genoemd argument bevat.
Nogmaals interessant om jouw ervaringen te lezen. Een aantal ervan deel ik zelfs met je. Dus nogmaals: mijn ervaringen en mening zijn allesbehalve louter negatief.
Bijgewerkt: Zaterdag 18 februari 2012 om 11:41
Beste Iris,
Ook ik heb een broertje met Downsyndroom. Toen ik je eerste reactie las was ik dan ook verbaasd. Ten eerste wordt het woord mongooltje door mijn broertje zelf als beleding ervaren, ook door sommige andere. Dit komt inderdaad omdat mensen het als scheldwoord zijn gaan gebruiken. Daarom is dit woord naar mijn idee achterhaald.
Mijn broertje is inmiddels bijna 18 en hij is een hele slimme downer! Ik heb de afgelope jaren vele Downers gezien en nog nooit een downer gezien als kasplantje. Wel een keer een downer die bijna niks mocht eten door een allergie, maar dat heb je bij normale mensen ook.
Een downer kan heel aggresief zijn, maar ook heel lief. Eigenlijk alles wat je beschrijft Iris kan bij een normaal kind ook aan de orde zijn.
Ik ben eigenlijk tegen die testen.. vroeger had je die mogelijkheid ook niet. En een kind is een kind, wat nu als het autisme heeft dat zie je toch ook niet?
Een downer is en blijft een mens en naar mijn idee zouden wij allemaal van downers veel simpele dingen kunnen leren. Zoals genieten van de kleine dingen.
Ik vind het wel moeilijk, want aan de ene kant weet je tijdens je zwangerschap dat je een kindje met het syndroom van down krijgt, maar je weet niet hoe erg het is. Omdat je toch verschillende soorten hebt. En een kind weg laten halen dat je al in je buik heb gevoeld is natuurlijk moeilijker dan je kan voorstellen als je nog geen kinderen heb. Toevallig ben ik zelf met een handicap geboren, maar dat was vantevoren niet te zien omdat het tijdens de bevalling gebeurd is.
Maar goed, uiteindelijk ben ik gewoon goed en zelfstandig terecht gekomen door heel veel trainen, trainen, trainen. Ik kan nu dingen waarvan de dokters nooit verwacht hadden dat ik ze zou kunnen. Tuurlijk zijn er dingen waardoor je kan zien dat ik 'anders ben dan anderen', maar dat heeft voor mij of mijn omgeving nooit een probleem gevormd.
En ja, broers en zussen moeten aandacht inleveren, maar als het goed is ben je met zijn allen een gezin en help je elkaar. En als de ouders dat goed uitleggen zullen de oudere kinderen het ook begrijpen en mee willen helpen.
Maar zoals ik al zei, je weet van tevoren niet hoe erg het is, want er zijn natuurlijk ook kinderen die eindigen in een tehuis, maar dat kan je nooit van tevoren aan zien komen.
@Tirza Bedankt voor je reactie. Het was uiteraard niet mijn bedoeling om een negatief beeld neer te zetten over mensen met Down. Sterker: Ik ben juist helemaal niet negatief hierover! Misschien komt het zo over omdat ik hieronder inderdaad een aantal negatieve aspecten benoem. Ik deed dit om het naar mijn idee heersende beeld te nuanceren dat het 'een makkie' is om een kind met Down te hebben. Ik weet nl. uit mijn nabije omgeving dat het heel zwaar kan zijn. Om dit punt te maken heb ik de positieve kanten wellicht niet genoeg belicht, maar nogmaals: dat was niet mijn bedoeling en dat is ook zeker niet mijn mening (in tegendeel).
Waar ik wel bij blijf is mijn mening over een oudere broer/zus. Ik denk nl. wel dat je dit als ouder niet volledig in de hand kunt hebben. Je kunt het wel willen, maar het lukt niet altijd (waarmee ik niets wil zeggen over jouw ouders - daar weet ik natuurlijk niets van). Ouder zijn is behalve erg leuk, ook zeer vermoeiend en zeer complex en dat zeg ik al met twee 'gezonde' kinderen.
Nogmaals dank voor je reactie. Je geeft me zinvolle feedback waardoor ik in de gelegenheid ben om mijn goedbedoelde (maar blijkbaar verkeerd overgekomen) reactie toe te lichten. Ik hoop dat ik nu wel duidelijk ben geweest.
Ik ben ook benieuwd wat anderen nog te zeggen hebben over dit onderwerp.
@Iris ik vind dat je heel negatief bent over kinderen met Downsyndroom. Ikzelf heb een broertje met Downsyndroom en spreek dus uit ervaring. Het beeld wat jij hieronder neerzet is heel negatief, en ook ik heb andere kinderen gezien als alleen mijn broertje. Daarbij vind ik je opmerking over de oudere broers/zussen niet terecht, want dat heb je als ouder (voor het grootste) deel zelf in de hand. Nu hoef ik geen reactie op dit bericht, maar ik wilde wel even mijn verhaal kwijt.
@Andrea Ik weet niet hoe jij bij het idee komt dat mongooltje geen juiste benaming is. Dat mensen het als scheldwoord gebruiken, wil niet zeggen dat het geen bestaand woord is. Kanker wordt ook vaak gebruikt als scheldwoord en is toch echt de benaming voor een serieuze ziekte.
Als je trouwens de rest van mijn verhaal leest, zie je dat ik dit onderwerp zeer serieus neem. Misschien wel veel serieuzer dan veel mensen die wel consequent de benaming 'Syndroom van Down' gebruiken.
@iris, Ik dacht dat we in deze tijd nu allemaal wel begrepen dat mongool echt niet de juiste benaming is voor een persoon met Down syndroom. Het wordt als beledigend ervaren.
Ik vind dit nogal al een moeilijke keuze, In Nederland zou ik het wel kunnen houden, want daar zijn genoeg instanties die je kunnen helpen. Maar sinds ik in El Salvador woon, weet ik eigenlijk niet of ik het wel zou houden. Ten eerste krijg je geen hulp in kosten, en ik kan niet zeggen dat ik het breed heb nu. En ja, een kind met downsyndroom kost wel meer tijd, energie en geld. Ik heb eigenlijk helemaal geen idee of er uberhaubt speciale scholen zijn om kinderen met het Down syndroom naar toe te brengen.
Aan de andere kant....ze doen hier niet aan legale abortus. Maar een illegale abortus.... dat zou ik dus nooit overwegen. Lastige keuze dus voor mij. Laat ik eerlijk zijn, ik hoop nooit voor die keuze te komen staan.
Ik zou het denk ik ook weg laten halen. Het lijkt me een onwijs moeilijke keuze, maar net als bij een 'gewone' abortus ben ik van mening dat als het kind geen normaal leven zal kunnen leiden (ouders in een slechte levenssituatie en het kind dus geen goede basis kunnen bieden of als het kind dus al vanaf de geboorte lichamelijk of geestelijk gehandicapt zal zijn) ik het persoonlijk eerlijker vind naar het kind toe om het kindje niet te krijgen.
Mensen realiseren zich vaak niet hoe zwaar het is om een kindje met het syndroom van Down te hebben. De mongooltjes die wij als buitenstaanders vaak zien, zijn degenen die nog aardig mee kunnen komen en soms zelfs begeleid zelfstandig kunnen wonen. Wat we minder vaak zien is de zeer zwaar geestelijke gehandicapte gevallen. De mongooltjes die altijd kind zullen blijven en waar je je als ouder de rest van je leven zorgen om maakt. Zelfs als je op hoge leeftijd sterft laat je nog een 'kind' achter, in tegenstelling tot wanneer je een gezond kind hebt. De angst blijft altijd: wat gebeurt er dan met hem of haar, wie zorgt er na je dood voor je kind?
Daarnaast kan een mongooltje erg agressief zijn, moeilijk opvoedbaar en bijna altijd hebben ze naast een geestelijke afwijking ook lichamelijke handicaps, zoals aan het hart. Ze worden vaak dan ook niet oud. Veel stress, ziekenhuizen en zorgen dus. Als je het bericht krijgt dat je kind mogelijk het syndroom van Down heeft, weet je niet in wat voor mate dit zal zijn. Is het een mild geval of zal het altijd een kasplantje blijven? En wat voor druk legt dat op je gezin, als je bijvoorbeeld al een of twee oudere kinderen hebt? Moeten zij de rest van hun leven 'meelijden' door een gebrek aan aandacht omdat alle energie naar hun zieke broertje of zusje gaat?
Dit zijn allemaal dingen die je in overweging kunt nemen. Nee, ik ben niet voor abortus, maar sinds ik in 2009 ook een paar weken in spanning heb gezeten omdat de uitslag van onze Triple Test dusdanig laag was dat wij een zeer hoge kans hadden op een gehandicapt kindje (in dat stadium was nog niet duidelijk of het Down kon zijn of één van de andere - minder bekende - ernstige afwijkingen), kan ik me veel beter inleven in mensen die na heel veel wikken en wegen en waarschijnlijk ook heel veel verdriet (of wroeging?) toch kiezen om het kindje niet te krijgen.
En wat ben ik gelukkig en dankbaar dat na verdere testen bleek dat ons zoontje gezond was. Hij is inmiddels twee jaar en nog vaak denk ik terug aan die paar onzekere weken... Ik weet oprecht niet wat ik gedaan had als de uitslag van de test positief (zoals ze dat noemen) was geweest.
Toevallig hebben we het hier laatst nog over gehad in de les. Ik weet niet wat ik zou doen, het is wel een moeilijke beslissing. Maar als hij 'alleen' het downsyndroom heeft.. Dan denk ik dat ik 'm wel zou houden(:
Aangezien ik geen kinderwens heb zou ik het zoiezo weg laten halen, met of zonder downsyndroom maakt hierbij niet uit.