Girlscene
Ze
Fashionscene
Beautyscene
Shopscene
FashionsceneTV
Shopgids
Good2b
24H Fashion deal
Girlslovedeals
Chicklit
24H Beauty deal
Vrouwen.nl
Moviescene
Angelique is 20 jaar oud wanneer ze ongewenst zwanger raakt. Ze besluit na een lange tijd nadenken het kindje niet te houden. Na de abortus heeft zij gelijk ontzettend veel spijt. Ze vertelt aan Ze.nl over deze moeilijke beslissing.
Angelique was net begonnen met een nieuwe studie toen zij ontdekte dat ze zwanger was. “Al ongeveer een week lang werd ik elke dag misselijk wakker. Ik dacht dat ik een griepje te pakken had en het wel weer zou overwaaien. In plaats daarvan werd het met de dag erger. Ik moest die week ongesteld worden, maar ik was aan de pil dus ik maakte mij niet zo veel zorgen. Toen ik na een aantal dagen nog steeds niet ongesteld was, besloot ik om een zwangerschapstest te kopen. Ik was ontzettend zenuwachtig en sloot mijzelf op in de badkamer. Al na een minuut gaf de test ‘zwanger’ aan: ik was in shock…"
Die avond besloot Angelique het tegen haar vriend te zeggen. Hij reageerde gelukkig erg lief, maar de twee waren vooral bezorgd. “Ik was twintig jaar oud en had ongeveer een jaar een relatie met hem. Ik was net begonnen aan een nieuwe studie in Rotterdam en had helemaal geen spaargeld. Ook mijn vriend was nog student. Wat hadden wij het kindje te bieden?”
Angelique was in principe tegen abortus, maar het kindje houden was ook geen optie. Ze besloot om met een psycholoog te praten. “Het gesprek was fijn, maar ik ging mij er alleen maar slechter door voelen. Welke beslissing ik ook zou maken, het zou ontzettend moeilijk worden. Aan de ene kant wilde ik het kindje niet laten weghalen, maar aan de andere kant wilde ik ook niet dat het kindje een slecht leven zou hebben door onze situatie."
Ondertussen was Angelique al ongeveer negen weken zwanger. Ze had dus nog maar drie weken de tijd om deze moeilijke beslissing te nemen. “Mijn vriend vond dat ik het weg moest laten halen. We waren er volgens hem gewoon nog niet klaar voor. Ik was het ergens met hem eens, maar toch ging ik mij met de dag meer hechten aan het kindje dat in mij groeide.”
Angelique maakte in de twaalfde week van haar zwangerschap een afspraak in een kliniek in Rotterdam. “Toen ik aankwam bij de kliniek moest ik een formulier invullen. Voordat ik het wist lag ik met mijn benen wijd in de behandelkamer. Ik had ervoor gekozen om onder verdoving te gaan. Terwijl ik op die stoel lag, raakte ik in paniek. Even later viel ik huilend weg. Voordat ik het wist werd ik wakker in een klein kamertje en zat ik oog in oog met mijn vriend. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Wat had ik gedaan? Waarom heb ik mijn kindje weg laten halen?”
Nu, een ruim jaar later, heeft Angelique er nog steeds elke dag spijt van. Na de abortus viel ze al snel in een zwart gat. “Mijn vriend wist totaal niet hoe hij mij kon opvangen. Wij groeiden daardoor alleen maar verder uit elkaar. Voor de rest wist niemand van de abortus, dus ik kon nergens mijn ei kwijt. Ik bleef steeds vaker bij mijn vriendinnen weg en in uitgaan had ik ook geen zin meer. Ik had zo’n groot schuldgevoel dat ik er zwaar depressief van werd.”
Angelique besloot dat het op deze manier niet meer verder kon gaan. Ze zag alles zo somber in dat ze besloot om hulp te zoeken. “Sinds vier maanden ga ik elke week naar een psycholoog. Door er met iemand over te praten probeer ik het stukje bij beetje achter mij te laten en richt ik mij weer op positieve dingen. Ik heb er spijt van, en zal dat denk ik altijd blijven houden. Helaas is het niet meer terug te draaien…”
Ben jij voor of tegen abortus?
Angelique was net begonnen met een nieuwe studie toen zij ontdekte dat ze zwanger was. “Al ongeveer een week lang werd ik elke dag misselijk wakker. Ik dacht dat ik een griepje te pakken had en het wel weer zou overwaaien. In plaats daarvan werd het met de dag erger. Ik moest die week ongesteld worden, maar ik was aan de pil dus ik maakte mij niet zo veel zorgen. Toen ik na een aantal dagen nog steeds niet ongesteld was, besloot ik om een zwangerschapstest te kopen. Ik was ontzettend zenuwachtig en sloot mijzelf op in de badkamer. Al na een minuut gaf de test ‘zwanger’ aan: ik was in shock…"
Die avond besloot Angelique het tegen haar vriend te zeggen. Hij reageerde gelukkig erg lief, maar de twee waren vooral bezorgd. “Ik was twintig jaar oud en had ongeveer een jaar een relatie met hem. Ik was net begonnen aan een nieuwe studie in Rotterdam en had helemaal geen spaargeld. Ook mijn vriend was nog student. Wat hadden wij het kindje te bieden?”
Angelique was in principe tegen abortus, maar het kindje houden was ook geen optie. Ze besloot om met een psycholoog te praten. “Het gesprek was fijn, maar ik ging mij er alleen maar slechter door voelen. Welke beslissing ik ook zou maken, het zou ontzettend moeilijk worden. Aan de ene kant wilde ik het kindje niet laten weghalen, maar aan de andere kant wilde ik ook niet dat het kindje een slecht leven zou hebben door onze situatie."
Ondertussen was Angelique al ongeveer negen weken zwanger. Ze had dus nog maar drie weken de tijd om deze moeilijke beslissing te nemen. “Mijn vriend vond dat ik het weg moest laten halen. We waren er volgens hem gewoon nog niet klaar voor. Ik was het ergens met hem eens, maar toch ging ik mij met de dag meer hechten aan het kindje dat in mij groeide.”
Angelique maakte in de twaalfde week van haar zwangerschap een afspraak in een kliniek in Rotterdam. “Toen ik aankwam bij de kliniek moest ik een formulier invullen. Voordat ik het wist lag ik met mijn benen wijd in de behandelkamer. Ik had ervoor gekozen om onder verdoving te gaan. Terwijl ik op die stoel lag, raakte ik in paniek. Even later viel ik huilend weg. Voordat ik het wist werd ik wakker in een klein kamertje en zat ik oog in oog met mijn vriend. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Wat had ik gedaan? Waarom heb ik mijn kindje weg laten halen?”
Nu, een ruim jaar later, heeft Angelique er nog steeds elke dag spijt van. Na de abortus viel ze al snel in een zwart gat. “Mijn vriend wist totaal niet hoe hij mij kon opvangen. Wij groeiden daardoor alleen maar verder uit elkaar. Voor de rest wist niemand van de abortus, dus ik kon nergens mijn ei kwijt. Ik bleef steeds vaker bij mijn vriendinnen weg en in uitgaan had ik ook geen zin meer. Ik had zo’n groot schuldgevoel dat ik er zwaar depressief van werd.”
Angelique besloot dat het op deze manier niet meer verder kon gaan. Ze zag alles zo somber in dat ze besloot om hulp te zoeken. “Sinds vier maanden ga ik elke week naar een psycholoog. Door er met iemand over te praten probeer ik het stukje bij beetje achter mij te laten en richt ik mij weer op positieve dingen. Ik heb er spijt van, en zal dat denk ik altijd blijven houden. Helaas is het niet meer terug te draaien…”
Ben jij voor of tegen abortus?
Like Ze.nl op facebook
Ook leuk om te lezen
Ik zelf ben tegen abortus maar ik kan me wel inleven in de reden waarom mensen het doen. Ik bedoel een kind krijgen is zo belangrijke gebeurtenis en heel veel verantwoordelijkheid...
Als ik nu zwanger zou raken zou ik eigenlijk ook niet weten wat ik zou moeten doen, ik woon nog thuis, doe nog een opleiding... Ik bedoel waar haal je al dat geld vandaan wat je nodig hebt? En ik denk ook dat mijn moeder er niet echt blij mee zou zijn.. Zo kleine in haar huis.. Nou zou ze me altijd er in steunen hoor, dat weet ik zeker.
2 jaar terug, of zelfs 1 jaar terug had ik misschien nog gezegd van, misschien laat ik het weghalen? Maar nu niet meer.. Ik heb sinds kort nog maar 1 eierstok en ik heb echt het idee dat me klokje tikt. Mocht ik per ongeluk zwanger worden zou ik het niet durven weg te halen, wat als het me laatste kans is op een kind??
Maare.. Ik snap echt wel waarom mensen het weg laten halen. Soms is er gewoon geen andere optie.. En weet je adoptie is ook niet altijd de beste optie.. Hoe vaak hoor je niet dat kinderen/tieners er mee zitten dat hun biologische moeder hun niet wou hebben.....
@Anoniem Volgens mij begrijp je mij verkeerd. Als je verder naar beneden scrolt kun je in mijn eerste reactie zien dat ik juist erg met Angelique meeleef en haar veel sterkte wens. Wat ik met mijn meest recente reactie bedoel, is dat ik niet denk dat Angelique gebaat is met bepaalde reacties hieronder die haar (direct of indirect) het gevoel zullen geven dat ze een verkeerde keuze heeft gemaakt, ook al zijn ze misschien meelevend bedoeld. Jij zegt: 'Ze zoekt hier steun'. Ik vraag me af of bepaalde reacties wel zo'n steun voor haar zullen zijn. Begrijp je dat?
Zij vertelt hier zelf haar verhaal toch? Dan komen er reacties, dat is de opzet van deze site. Jou bericht is een klap in haar gezicht lijkt mij want jij onderschat daarmee haar pijn en verdriet. Ze zoekt hier steun en dat krijgt ze volop, dat zou je juist blij moeten maken Iris, want doe je dat niet dan vraag ik me echt af wat je hier te zoeken hebt.
Ik vraag me af of Angelique zich veel beter gaat voelen van al die eh... 'opbeurende' berichten hier...
Hallo Angelique.
Wat ik je te zeggen heb is misschien niet wat je zou verwachten. Ik ben een vrouw van 48, zou jou moeder kunnen zijn dus. Toen ik 25 was raakte ik ook zwanger zonder dat ik dat wilde. Ik was nog maar kort bij de vader. Ik woonde nog thuis, had een vaste baan maar geen geld. Toen besloot de vader dat hij dit niet wilde en vertrok zonder uitleg, weg was hij. Ik was helemaal radeloos, wat moest ik nou doen? De zwangerschap beëindigen was voor mij geen optie dus werd ik moeder van een prachtige dochter die in april 23 wordt. Dat is even in het heel kort mijn verhaal. Weet je lieve schat, ik meen het echt, jou kindje is nooit geboren maar het was al wel een volledig mensje. Het hartje slaat al en alles zit erop en eraan. Jou kindje is alles behalve dood. Ik geloof in God, ik geloof dat alle kinderen bij Hem mogen komen, ook ongeboren kinderen. Of het nou geaborteerd is of van een miskraam, het kindje is bij God in de hemel en is daar nu 1 jaar oud. Het groeit op bij God tot volwassenheid. Is dat nou niet een troost voor je? Jou baby leeft, alleen niet hier op aarde maar bij God. Geef je kindje een naam dat past bij een jongen of een meisje, bv Robin. Dan kun je tegen jezelf zeggen dat Robin leeft maar in de hemel is. Kun je dat zo zien of kun/wil je dat geloven? Ik wel meid, echt waar.
Groetjes, Leah.
Bijgewerkt: Woensdag 29 februari 2012 om 20:02
Hallo Angelique , Ik heb dit ook allemaal meegemaakt maar bij mij is het al sinds 2001 geleden. Maar elke dag denk ik aan de grootste fout van mijn leven. Het enige dat veranderd bij mij is dat ik op dat moment al niet meer met mijn vriend was en dat ik niet wist dat ik zwanger was . Toen ik het ondekte heb ik het hem onmiddelijk gezegt en omdat het net gedaan was tussen ons zat ik zonder vast onderdak geen job en geen geld , ik ging ook regelmatig naar de disco en ging wel te keer met alcohol . Daar ik in belgië woon kan je bij ons op vergevorderde zwangerschappen geen abortus plegen dus had ik geen keuze om tot in leiden te gaan . Daar hebben ze mij dan nog 1000 vragen gesteld met heel veel pijn in het hart heb ik op elke vraag gelogen . En daar ik uit het buitenland kwam moest ik 740 euro betalen. Mijn ex was er natuurlijk wel bij en heeft ook voor de helft van de kosten opgedraaid. Het was dan ook zijn keuze om het kind niet te houden. Hij zei dat hij nog te jong was en dat hij het kind niet wilde, zijn moeder zat er ook voor heel veel tussen . Twee jaar na het hele gebeuren zijn wij terug samen gekomen en hebben nu 2 prachtige kinderen maar elke dag denk ik er aan dat er 3 hadden moeten rondlopen. ik weet nu ook ter ervaring dat ik zelfs ik in de allerdiepste put zit ik noooooooit nog abortus zal plegen. Zo nu weet je dat het erg lang kan duren in gedachten maar we moeten ons zelf zeggen het is te laat het leven moet verder zonder dat ene wonder. Ik wens je heel veel sterkte en dat je toch nog ooit zal profiteren van een zo mooi wonder dat toen niet mocht komen . Heel veel liefs Valérie.
Ik vind het heel dapper van je dat je deze keuze hebt gemaakt. Voor mij ligt het heel erg aan de situatie waarin een abortus wordt gepleegd of ik er voor of tegen ben. Maar als ik jouw verhaal zo lees denk ik dat je de juiste keuze hebt gemaakt, al kun je dat natuurlijk nooit echt weten. Ik heb mezelf het ook heel erg afgevraagd: wat als... En ik had waarschijnlijk hetzelfde gedaan als jij toen ik in een aantal jaar geleden begon met mijn opleiding, nu ben ik inmiddels in een stadium dat ik de baby zou houden mocht ik zwanger raken. Je hebt gedaan wat normaal was om niet zwanger te raken, je zat in een situatie waar het moeilijk is een kind op te voeden; je hebt gewoon aan het kindje gedacht. In mijn dorp zijn er nu in een paar jaar heel wat tienermoeders bijgekomen waarvan ik me echt afvraag wat er van hun kind moet worden in hun situatie (kind droppen bij de ouders, kindje alleen thuis of in bad laten, geen aandacht ed). Jij hebt dit je kindje in ieder geval allemaal bespaard!
Ben er helemaal voor elke vrouw is baas over haar eigen lijf. Als ik zwanger zou zijn voordat ik er klaar voor ben (lees: wanneer ik nog op school zou zitten/werkloos zou zijn/geen blij gevoel bij gedachte van een baby) zou ik het echt weg laten halen.
Het is inderdaad wel erg jammer als je het kind wel wilt houden maar dat het gewoon geen optie is.. Sterkte
Heel veel sterkte......
Het was zeker een moeilijke beslissing!
Maar ik ga er van uit dat je ook het beste voor je kindje wilde.
Persoonlijk ga ik er van uit dat dit kindje tóch altijd bij je zal blijven.
Door je verdriet heeft ook dit kindje een plaats in je leven.
Het zou ( naar mijn mening ) pas erg zijn als het je niets zou doen!
Persoonlijk geloof ik in reincarnatie, dwz hoe korter we op deze wereld zijn, hoe verder je bent in je reincarnatie en hoe minder je nog hebt te "leren" van deze wereld.
Dat klinkt voor sommigen heel zweverig, ik ben het eigenlijk ook helemaal niet hoor, maar het heeft mij zeker geholpen met het verwerken van het verdriet over het overlijden van mijn zusje met net geen 5 jaar aan een spontane hersenbloeding.
Probeer het een plekje in je leven te geven........daarmee bestaat het kindje toch! Het heeft deze keer gewoon niet zo moeten zijn!
Heel veel liefs en sterkte!
wauw. ik kan dat echt niet hoor. ik ben er 2 weken geleden achter gekomen dat ik zwanger ben, heb abortus overwogen, hoewel ik er gewoon op tegen was.maar toen ik het mijn ouders verteld heb reageerden ze goed, en hebben we met zijn allen besloten om het te houden. mijn vriend en ik zijn maandag pas 8 maanden bij elkaar, hij wordt in mei 23, ik in december 20, ben begin oktober uitgerekend.
Heftig verhaal. Gelukkig heb je hulp gezocht om er toch nog "over heen" te kunnen komen.
Zelf ben ik tegen abortus, maakt niet uit op welke manier de baby is verwekt.. de baby heeft zelf kans op een goed leven. Dat je zelf het kind niks te bieden hebt, oke. Dan maar door adoptie bij andere die wel gelukkig kunnen zijn met het kind en het kind wel kunnen bieden wat het nodig heeft.
@emmavictoria: als je het niet gelooft waarom reageer je dan?
@greeneyes: eigen keuze? het was idd haar keuze om de pil als anticonceptie te nemen en te geloven dat dit tegen zwangerschap zou beschermen.
Gelukkig heb je hulp gezocht, het zal moeilijk zijn om hier overheen te komen.
Hier in Nederland mogen we blij zijn dat we überhaupt de keuze kunnen maken. Het is een keuze die je zelf moet maken en helaas maken wij vrouwen achteraf gezien ook niet altijd de juiste keuze.
Als je niet in die situatie zit kan je ook niet bedenken wat je in zo'n situatie zou doen.
Wat een heftig verhaal. Er zijn een hoop mensen met een hele harde mening hierover, daar is niks mis mee, maar probeer je je te verplaatsen in die bepaalde situatie.
Ik ben zelf niet voor en niet tegen een Abortus. Ik kan echt niet zeggen wat ik zou doen in die situatie, in zo'n situatie gaat er zoveel door je heen, je probeert realistisch te blijven maar je wilt ook doen wat je hart je ingeeft en je wilt luisteren naar je partner. En om daar een keuze in te maken lijkt me dan ook ontzettend moeilijk.
Ik heb ontzettend veel respect voor alle vrouwen die voor deze keuze komen te staan en niet direct de mogelijkheid hebben om te zeggen dat ze het kindje kunnen houden. Angelique, heel erg veel sterkte, blijf er over praten en ik wens je al het geluk van de wereld toe.
Wauw dit is niet niks, veel sterkte ermee! Heb het nu meerdere keren meegemaakt in mijn omgeving en ik zie dat zoiets toch een grote klap geeft.
Verwijderd: dubbele reactie
Bijgewerkt: Donderdag 23 februari 2012 om 14:26
@-Chulita Wat vreselijk ook voor jou. Zo zie je maar dat het vaker voorkomt dan men over het algemeen weet. Het is toch vaak een taboe. Knap van je dat je er hier zo openlijk over praat. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe je je moet voelen. Veel sterkte!
@ Emmavictoria: Ik heb vorige week met Angelique een interview gehad. Hoezo zou dit niet waar zijn?
@Emmavictoria
Wat vind ik dat een walgelijke reactie "Wat een typisch verhaaltje. Vraag me af of het echt waar is."
Ik kan mij heel goed verplaatsen in het verhaal van Angelique. Ik heb dit artikel dan ook met tranen in de ogen zitten lezen.
Waarom? Omdat het net is alsof ze mijn verhaal beschrijft. Ik heb hetzelfde meegemaakt, en heb ook spijt van de abortus.
Ik was 19, aan de pil (maar zat in de stopweek), gebruikte een condoom en raakte alsnog zwanger. Mijn toenmalige vriend en ik woonden beiden nog thuis, studeerden geen van beiden maar hij werkeloos en ik een slecht betaalde parttime baan en bovenop dat alles stond onze relatie op dat moment ook niet stabiel.
Wegens persoonlijke redenen was adoptie voor mij geen keuze, dus heb ik de moeilijkste beslissing in mijn leven gemaakt door voor een abortus te kiezen. En ik heb er nog iedere dag spijt van!
Ik kan mijzelf dus heel goed verplaatsen in dit verhaal, en ik vind het ook verschrikkelijk naar om te horen dat jou dit ook overkomt Angelique. Heel veel sterkte!
Bijgewerkt: Donderdag 23 februari 2012 om 13:21
Wat een typisch verhaaltje. Vraag me af of het echt waar is.
In ieder geval.....ik ben niet tegen abortus. Het is per situatie verschillend.
Naast abortus en het kindje houden heb je toch nog een keuze?? Adoptie.
Ik ben het met Greeneyes eens. Het is een keuze die ze gemaakt heeft en als ze toen niet zo zeker van was, had ze het niet moeten doen.
Persoonlijk vind ik het een beetje een nep verhaal......
Wat ontzettend erg dat je er spijt van hebt gekregen. Ik hoop dat je toch nog de voordelen er van ziet: je kan je richten op je studie, hebt geen last van financiele zorgen, en je bent nog niet verantwoordelijk voor een baby'tje. Ik kan me onmogelijk voorstellen hoe het is om abortus te plegen, maar ontzettend veel sterkte ermee. Ik hoop dat je er vrede mee krijgt.
Wat een heftig verhaal, Angelique. Wat zul je je ellendig en machteloos gevoeld hebben. Vreselijk dat jou dit is overkomen en dat je ook nog eens spijt kreeg van de keuze die je destijd toch als de juiste zag. Ik hoop dat je er met de hulp van je psycholoog weer bovenop komt. Veel sterkte.
Het lijkt mij ook zo'n moeilijke keus. Je hebt gedaan wat op dat moment jou het beste leek! Ik hoop dat je daar aan kunt vasthouden en het op den duur een plekje kan geven. Heel veel sterkte!
Ik vind het heel erg sneu voor haar, begrijp me niet verkeerd!
Maar ik vind gewoon dat het je eigen keuze is geweest, hoe dan ook!
Bijgewerkt: Donderdag 23 februari 2012 om 11:24
Ik heb her hier regelmatig over met vriendinnen: wat als...? Ik ben niet pertinent tegen abortus, maar ben inmiddels op een punt in mijn leven (24 en bijna klaar met studeren) dat het ook geen ramp meer zou zijn als. Dapper dat je er zo over wilt vertellen, Angelique. Sterkte!
Inderdaad, als je aan de pil bent ga je er doorgaans niet van uit dat je zwanger wordt. En ja, er denken écht wel mensen aan vrouwen/mannen/stellen die geen kinderen krijgen, maar waarom zou dat zwaarder mogen wegen dan deze situatie? Het is niet de schuld van mensen die wel kinderen kunnen krijgen dat anderen dat misschien niet kunnen. Een beetje mededogen voor Angelique en haar situatie zou je sieren 'greeneyes'.
Angelique, het spijt me enorm voor je dat je je zo rot voelt en dat het achteraf niet de oplossing heeft gebracht die je hoopte. Veel sterkte met verwerken!
Wat een belachelijke reactie van greeneyes.. Angelique was aan de pil, dat geeft toch al aan dat ze niet zwanger WILDE worden? En ik vind het alleen maar goed dat ze haar verhaal met ons wil delen!
Anoniem? Beetje jammer dat je niet gewoon je naam er bij zet!
Maar, laat ik mijn reactie dan veranderen en gewoon antwoord geven op de vraag of ik voor of tegen abortus ben;
Ik vind dat het ieder voor zich is, maar dat je achteraf niet moet gaan "mauwen"! Het is je eigen keuze geweest!
Bijgewerkt: Donderdag 23 februari 2012 om 11:15