"Pluk desnoods wat bloemen uit je moeders tuin!" Ik hoor het mezelf nog zo tegen hem zeggen. Als er iemand verre van romantisch is, dan is ’t mijn vriend wel. En dat terwijl het voor mij niet zoet genoeg kan…

Een bad vol met rozenblaadjes, een picknick midden in het bos of een pad van waxinelichtjes naar de slaapkamer. Geef mij een romantische vent. Je weet wel, zo eentje tegen het slijmerige aan. Die zegt: "Kijk eens uit het raam" en dat er dan een vliegtuigje langskomt met een groot spandoek erachter met ‘Lieverd, omdat ik zo veel van je hou en iedereen het mag weten’. HEER-LIJK! Het kan mij allemaal niet zoet genoeg...

Maar dikke pech, want mijn vriend is niet romantisch. Hij doet weleens een poging hoor, maar dat is het dan allemaal nét niet. Aangekomen op de slaapkamer liggen de waxinelichtjes nog in de grote zak en pas nadat ik zes keer de hint geef dat we ‘toch echt vandaag een jaar samen zijn’ haalt hij een roos - uit het vaasje op de kast.

Verder is het een fijne vent, maar het romantische gedeelte komt er gewoon niet in bij hem. Ik kan nog zo veel ontbijtjes op bed brengen, spontane kaartjes sturen naar zijn werk, maar iets terugkrijgen - ho maar! Tijd voor een confrontatie dus.

"Schat, jij bent niet zo romantisch hè."
"Uh, en die kaarsjes van laatst dan?"
"Maar misschien kun je mij eens verrassen, zodat ik ook nog weet dat je van mij houdt enzo. Weet je wel? Pluk desnoods bloemen uit je moeders tuin!"
"Hm ja, zal het proberen."

Nog geen paar uur later hoor ik hem mompelen dat hij nog even 'boodschappen' moet doen. Bij terugkomst houdt hij knullig iets achter zijn rug verborgen. "Voor jou", zegt ie en hij haalt een grote bos bloemen tevoorschijn. "... omdat ik van je hou!" Met grote ogen kijkt ‘ie mij aan. Oké, al was dit natuurlijk allesbehalve verrassend, schattig was het wel.

Ik pak de bos aan. "Mijn romanticus ben je", en ik geef hem een dikke zoen.

Hoeveel waarde hecht jij aan romantiek? En hoe romantisch is jouw partner?