Internet, WhatsApp, Facebook; you name it en het is tegenwoordig te vinden op ons supersonische mobieltje. En daar zijn we blij mee. Tenminste, daar lijkt het op - waarom zouden we anders 24/7 met dit apparaat bezig zijn?

Tijdens het spitsuur is het dan ook een geweld van mobiele telefoons in het openbaar vervoer. Twee stoelen voor me vertelt een mevrouw bijzonder luid over haar ‘fan-tas-tische’ avond, terwijl de man naast haar geïrriteerd zijn e-mails controleert. Op de stoel links van me speelt iemand een onverklaarbare versie van Sudoku en ik? Tja, ik kijk voor de verandering maar eens op Facebook. Want wie zegt dat er binnen een halfuur niet iets extreem spannends is gebeurd in mijn vage kennissenkring? Precies.


Klauwhand
De laatste tijd begint het vastgeplakt-aan-mijn-mobiel-leventje echter een beetje te irriteren. Wakker worden met je mailbox is geen briljante start van de dag, sms’jes ontvangen om 4 uur 's nachts ook niet. En wat te denken van de verveelmomenten die steeds vaker worden besteed met het nutteloos surfen op m’n mobieltje? Of erger (en gênanter): je op het toilet beseffen dat je zelfs dáár de inbox controleert. Kortom: Ik heb geen ‘muisarm’, maar een ‘klauwhand’ die 24/7 om mijn mobiel zit bevestigd. Scary.

Mijn vriendenkring heeft echter ook last van het ‘vastgeplakt-aan-mijn-mobiel’ syndroom. Zo worden borrelavondjes meerdere keren onderbroken met: “O, wacht. Mijn telefoon”, en zijn de laatste nieuwtjes vaak al via Facebook publiekelijk gemaakt. Een vriend wist echter al mijn mobielwaanzin te overtreffen door een serieus gesprek op de wc-pot te doen. Of hij doortrok voordat hij had opgehangen is mij niet bekend.


Een dag mobielloos
Afgelopen week maakte ik daarom een radicale beslissing: de stekker eruit. Oké, niet letterlijk. Ik besloot één dag mijn mobiel op stil te zetten. Ik nam hem niet mee naar werk en keek geen seconde naar het scherm van mijn dagelijkse verslaving. En dat was flink kut. Maar ‘o, zo lekker’. Eén dag lang was ik weer acht jaar en mobielloos. Ik hoefde geen likes te geven, liet mijn aanwezigheid niet registreren via WhatsApp – welke eikel heeft deze functie verzonnen? – en had geen enkele behoefte om van een paar waardeloze letters een bestaand woord te creëren. Het was een topdag.

Maar toen werd het weer ochtend, checkte ik mijn mailbox en las ik tijdens het uitlaten van m’n hond de laatste nieuwtjes op Facebook. De lunch op werk bestond uit een paar mobiele excuses voor het niet aanwezig zijn op WhatsApp en om drie uur had ik het perfecte truitje via een lugubere webshop gevonden.

Dus hierbij geef ik het toe. Ik ben Jerney van Poorten, een – niet zo – anonieme 24/7 mobiel verslaafde. Wil iemand zich bij mijn AVM – Anoniem Vastgeplakte Mobiel – club aansluiten?
 
Lees ook de vorige columns van Jerney!



Jerney van Poorten - een 25-jarige in ontkenning - heeft een ‘overdose’ aan fantasie, een boel sarcasme en een afkeer voor mensen die altijd drie zoenen moeten geven.

Wekelijks schrijft ze op haar blog http://schrijftaal.blogspot.com over alles wat in haar ogen bijzonder interessant is. Zoals George Clooney of ruziën in bed. De columns zijn niet politiek correct, maar gelukkig ook nooit politiek: "Want dat is voor oude mannetjes met hangbillen."