Ik heb bijna twee afgeronde HBO-studies. Ik ben in m’n eentje naar de andere kant van de wereld gereisd en m’n ouders en vroegere leraren hebben er alles aan gedaan om me het één en ander bij te brengen. Maar dit is jammerlijk mislukt.
 
Ik zou met bijna twee HBO-studies op zak mezelf best een intelligente dame mogen noemen, en ik durf ook best te zeggen dat ik niet dom ben. En dankzij mijn smartass vriend weet ik nu ook eindelijk wat meer van politiek af en van de wereld. Maar als ik hem niet had ontmoet had ik nu nog steeds niet verder gekeken dan m’n eigen prinsessenwereldje. Ik ben namelijk oppervlakkig.
 

 
Waar andere meiden van mijn opleiding(en) precies weten wat er overal in de wereld gebeurt, houd ik maar wijselijk m’n mond als het over de problemen in het Midden-Oosten gaat of de nucleaire activiteiten in Iran. Als m’n vriend weer begint over de politieke situatie in Afghanistan, probeer ik intelligent naar hem te kijken door één wenkbrauw op te trekken en af en toe wat ‘uhuh’s, ‘ohjaaa’s en ‘inderdaad’s eruit te gooien, maar de helft van de tijd denk ik: ‘Kerel, kunnen we het niet over het turbulente liefdesleven van Sonja Silva hebben?’ Waar oud-klasgenoten het liefst voor de Volkskrant willen schrijven, schrijf ik het liefst over nagellak. Nja, bij wijze van spreken dan hè. (Over nagellak schrijven vind ik namelijk best stom.)

Oorzaak
Hoe dit komt? Ik ben gewoon een beetje oppervlakkig. Stiekem. Als ik een krant voor m’n neus heb, blader ik als eerste naar de showbizzpagina. Ik bedoel: het feit dat Geer maandag een pechdag had, is als je het mij vraagt scoop-waardig. Als mijn vriend op zaterdagavond Discovery op tv aan heeft staan, zap ik snel naar een of ander tokkie reallife programma met plastic tieten en veel gevloek. (Alhoewel, Jersey Shore gaat te ver mensen. Dat kijk ik zelfs niet.) Ik bedoel: op zaterdag moet je toch iets gezelligs kijken? En niet iets over kernbommen?
 

Ik kan er niks aan doen (alhoewel?), maar als ik zie dat er in de bios een chickflick draait over twee mensen die verliefd op elkaar zijn - maar oh jee, zullen ze uiteindelijk bij elkaar komen? - dan weet ik niet hoe snel ik een kaartje moet kopen. Draait er daarentegen een film met een ijzersterke verhaallijn waarbij je op moet letten om ‘m te snappen, dan loop ik liever door. Daarnaast kom ik er schaamteloos voor uit dat mijn favoriete tv-programma’s tot de categorie Echte Meisjes Op Zoek Naar Zichzelf, Barbie’s Bruiloft en In Love with Sterretje behoren.

Vooruitgang
Echt, ik probeer mezelf te verbeteren. Ik kijk steeds vaker films met goede verhaallijnen enzo. Alhoewel ik nog steeds van mening ben dat chickflicks ook hele sterke verhaallijnen kunnen bevatten. (Maar dat terzijde.) En ik kijk steeds vaker Pauw en Witteman zonder binnen vijf minuten in slaap te vallen. Maar het valt niet mee hoor, om me te gedragen naar mijn IQ. Heus. Het valt niet mee.

Hoe oppervlakkig ben jij?