Mama / Zwanger

LeZeres

Theresa Carola Duits - de Fretes Theresa Carola Duits - de Fretes Twinmom
3
  • 1whatsapps
  • 1mails
  • 1reacties
  • 0favorieten
  • 0volgers
Zwanger

Wat je te wachten kan staan: zwangerschap

Reageer 0

Deel 1

Voor: alle ‘mama’s to be’ die willen weten wat ze te wachten kan staan of het ook even niet meer weten.

Voor: alle ‘papa’s te be’ die willen weten wat hun vrouw te wachten kan staan.

Voor: iedereen die geïnteresseerd is.

Waarom: Omdat ik me nu kwaad kan maken aan mensen die een zwangerschap, bij voorbaat al, onderschatten zonder ook maar iets te weten en omdat ik het van me af moest schrijven.

Want dat je tijdens een zwangerschap, last kan hebben van vervelende kwaaltjes, dat wist ik. Maar dat de hormonen zo ver konden gaan, dat had ook ik niet verwacht.

 

Ik was zo’n 14 weken zwanger, het moment dat ik me echt even geen raad meer wist. Ik had er nog geen seconde van kunnen genieten. Het stadium “de eerste 12 weken zijn het ergst” en de onwijs lange lijst met “tips” tegen de misselijkheid en duizeligheid, was ik gepasseerd, wat kon ik nog?

Het feit dat ik al weken geen controle meer had over mijn eigen lichaam, frustreerde me. De “pijn is fijn” mentaliteit, ging me even niet op. Normaal gesproken was ik, heel eigenwijs, naar het werk gegaan. “Ik kan me nu toch niet ineens ziekmelden! Nee joh, ik ga gewoon, dit dagje red ik nog wel. Hierna ben ik 2 dagen vrij en ik pak dan mijn rust wel.” En als het dan een dag zou worden van 12 uur, had ik dat toch wel getrokken. Het ging er bij mij dan ook niet in, dat ik in 1 van de eerste weken van mijn zwangerschap, naar huis werd gestuurd om mijn rust te pakken. (nee, ik kon het niet voor me houden, een aantal collega’s wisten al vroeg dat ik zwanger was.) Laat staan dat ik had moeten accepteren, dat ik al zo’n 2 maanden in de ziektewet zat.

Mijn lichaam was aan het schommelen; het ene moment voelde ik me goed genoeg om mee te gaan met boodschapjes doen en het andere moment ging ik nog net niet tegen de vlakte bij de kassa. Dat waren de momenten dat ik me besefte, dat ik de controle echt uit handen moest geven. Mijn lichaam was op dat moment immers niet alleen van mezelf, maar ook die van mijn 2 baby’s.

Gelukkig is mijn vriend er al die keren voor me geweest. Hoeveel tissues hij wel niet uit zijn broekzak heeft moeten toveren voor mijn tranen? Als “work-aholic”, is weken lang thuis zitten geen pretje. De muren kwamen op me af en de enige aanspraak die ik had, was mijn vriend. En hoe gezellig, leuk en lief hij ook is; ik miste de bezigheid, lol met collega’s, de aanspraak. En ook voelde ik me ondanks zijn aanwezigheid en steun, zo erg alleen, omdat ondanks dat ik wel uit kon leggen hoe ik me voelde, ik wist dat toch niemand me 100% zou begrijpen en je daardoor ook nog eens te horen krijgt, dat mensen vinden dat je je aanstelt, of het raar vinden dat je wel visite over de vloer kan hebben, maar bv niet kon komen werken. Het frustreerde me, en of het nou door de hormonen kwam, of omdat ik zelf van nature al een emotioneel wrak ben, dat maakt niet uit, het frustreerde me. Want hoe kon je, zonder ook maar te vragen naar mijn situatie, zo oordelen en zulke uitspraken doen? Want zoals ik hier boven al beschreef: mijn lichaam schommelde.

De hormonen zaten me dwars. De geuren van wasverzachter, deodorant, aftershave (van mijn vriend), onze hond, knoflook, koffie, etc, kon ik niet verdragen. Eten? Dat lukte niet en wat ik at, dat kwam er vaak weer uit. Weken lang leven op 1 beschuitje per dag, alleen omdat ik wist dat het gewoon echt moest, maar met heel veel tegenzin, at ik het op. En ik weet niet hoeveel exact, want de weegschaal is nooit mijn beste vriend geweest. Maar voor het eerst in mijn leven, vond ik het niet leuk om te horen dat ik afgevallen was. (Die kilo’s zitten er overigens weer dubbel en dwars aan hoor ;) )

Vragen zoals: ‘is dit het allemaal waard?’ ‘kan ik dit wel aan?’ ‘wil ik het allemaal nog wel’? gingen door mijn hoofd. Allemaal vragen waar je achteraf spijt van hebt, dat deze vragen überhaupt in me op zijn gekomen. Gelukkig kan ik nu zeggen: "ja, ja dit was het allemaal waard" 

Gelukkig verdwenen deze klachten tussen de 15e en 20e week van mijn zwangerschap, maar als je denkt dat je dan het ergste hebt gehad, dan heb je het mis. Want klachten als: bekkeninstabiliteit, carpaal tunnel syndroom, jeuk, bandenpijn, slapeloosheid etc etc, kunnen je ook nog te wachten staan. 

--> blog 2

 

Reageer 0
Schrijf als eerste een reactie:

Om te kunnen reageren moet je eerst

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen