Volg ons
Kinderwens

Bevallingsverhalen: Gadverdamme!

Reageer0 0

Zo rond etenstijd worden al mijn ingewanden wakker geschud. Dan begint het programma Bevallingsverhalen; die titel behoeft verder geen toelichting. Eén ding is zeker: je witte bonen in tomatensaus, laat je daarna liever staan.

Eerder schreef ik over mijn gebrek aan een kinderwens. Ik moet zeggen dat de introductie van het programma Bevalingsverhalen hier nog een schepje bovenop heeft gedaan. Immers: een baby wordt niet geboren voordat er zich satanistische praktijken onder de gordel hebben afgespeeld. De vrouwelijke vagina, sowieso al niet in de rij voor een schoonheidsprijs, scheurt volledig uit zijn voegen tot er slechts een grote vleeswond overblijft. En dat alles zodat er een klein, bebloed wezen uit tevoorschijn kan komen.

Helse pijn als missie
De makers van Bevallingsverhalen lijken er hun missie van gemaakt te hebben om deze schrijnende situatie zo visueel mogelijk in kaart te brengen. Allereerst lijkt hun voorkeur uit te gaan naar oncharmante, hoogzwangere Engelsen met acné. Het daarop volgende uur krijgt de kijker een letterlijk kijkje 'in de keuken', terwijl de kersverse mom-to-be haar longen eruit schreeuwt van de pijn.


Het wonder der natuur
Ik vraag het me af, wat toch de schoonheid zou moeten zijn van zo'n bevalling. Wat is er nu eigenlijk zo wonderlijk aan? Helse pijnen, diepe scheuren, bezwete rode hoofden en bevende mannen aan de zijlijn. Om uiteindelijk, want zo gaat dat in het programma, te zien hoe er een klein, glibberig mensje op moeders buik wordt neergepleurd. Met mijn mond open staar ik naar het ritueel en - Excuse my French - ik ruik de stank van zweet, slijm en erger alsof ik zelf in de ruimte sta.

Karma
Mede daarom zie ik het niet gebeuren dat ook ik ooit krijsend van ellende met mijn benen in de beugels lig, terwijl er zich drie gyneacologen om mijn kruis verzameld hebben. Maar je zult het net zien: juist ik, als schrijfster van deze ietwat brute column, zal er ooit aan moeten geloven. Met veel berouw zal ik dan terugdenken aan deze column, terwijl ik mijn totaalruptuur in een donutkussen heb verborgen.

Reageer0 0
Er zijn 5 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • KRN 01 november om 09:38 bewerkt delete

    inmiddels zijn er drie vriendinnen van mij bevallen en niet 1 heeft er na die tijd op de roze wolk gezeten of was gelijk alle pijn vergeten.. dat zijn naar mijn idee fabels waar je heel graag in wil geloven ;-)

  • meonly 01 november om 09:38 bewerkt delete

    Tja, bevallen doet pijn en het is vies. Daar heb je helemaal gelijk in! Maar zodra je dat kleine wezentje op je buik hebt liggen kan je dat allemaal niets meer schelen. Sommigen nemen zelfs nog een tweede of een derde...

  • Anoniem 01 november om 09:38 bewerkt delete

    Ik heb zelf nog geen kinderen, zou het zeker weten wel willen. Ik geloof niet dat de ''helse pijn'' die jij omschrijft nog van toepassing is zodra het kind eenmaal ter wereld is. Daarnaast bestaan er nu dingen als: Ruggenprik ( die je niet voelt omdat ze het tijdens een wee geven) klap met de b (haha) en narcose. Het hoeft ook niet allemaal meer op de ''natuurlijke'' manier het kan ook dmv een keizersnee nou dat is echt geen gapend gat meer van 20 cm zoals vroeger haha.

    Al-om-al vind ik dat progamma's als bevallingsverhalen mensen onnodig bang maken.

    Er wordt niet voor niets gezegd dat de pijngrens van een vrouw hoger ligt als dat van een man :p

    En daarnaast sommige mensen zijn gewoon gigantische aanstellers hahaha. Die schreeuwen het al uit van de pijn als ze geprikt zijn door een mug!

    Verder leuk geschreven al moet ik toch wel toegeven dat door jouw berichtje mijn maag een beetje op zijn kop is gaan staan hahaha goed voor de lijn zullen we maar zeggen :D!

  • Iris 01 november om 09:38 bewerkt delete

    Bevallen is het mooiste wat er is, Donna! Misschien zul je dat ooit nog ervaren.

    Als het niet zo slopend voor mijn lichaam was, en technisch gezien mogelijk, en ik daarna niet met 52 baby's opgescheept zou zitten, zou ik elke week wel een keer willen bevallen! De spanning, die oerkracht, de euforie na afloop! Ik heb nog nooit in mijn leven hardgelopen, maar ik stel me voor dat het zoiets moet zijn. Pijn tot op het bot, toch door willen gaan en achteraf nog blij zijn ook. :-)

    Maar ja, je moet het natuurlijk wel meemaken om het te begrijpen hè. ;-)

    BTW: Leuk geschreven!

  • alexanouk 01 november om 09:38 bewerkt delete

    Tja , het doet even pijn laat ik maar zeggen ;)
    Niet ieders pijngrens is natuurlijk even hoog en ja er zijn aanstaande moeders ( en vaders) die bij het eerste pijntje al enorme dramaqueens zijn,haha. Ik werk op de kraamafdeling van een ziekenhuis en daar maak je toch wat mee,haha

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen