Psyche & spiritualiteit

De quarterlifecrisis: wat wil je nu met je leven?

Reageer0 0

Je bent midden twintig en je realiseert je ineens dat je nog helemaal niet bent waar je vroeger dacht dat je nu geweest zou zijn. Geen dikke carrière, geen man en je woont nog in een veredeld studentenhuis. En nu?

Als je je plots realiseert dat je leven toch iets anders loopt dan je van tevoren in je hoofd had, kan dit voor een somber gevoel, onrust of zelfs depressieve klachten zorgen. Ook de keuzes die je dient te maken als midtwintiger (wat voor baan, wat voor huis, wil ik met mijn vriend de rest van mijn leven delen?) kunnen ervoor zorgen dat je in een (kleine) crisis terechtkomt.


Vroeger dacht je misschien dat je rond je 23e alles op een rijtje zou hebben. Dat je de liefde van je leven zou tegenkomen en eind twintig getrouwd en zwanger van de eerste zou zijn. En nu blijkt dat die droomman nog niet eens in de buurt is en de zwangerschap helemáál nog een ver van je bed show is. Zo ook bij Sanne (27). "Vanaf mijn veertiende heb ik altijd relaties gehad, totdat mijn laatste verkering zo’n vier jaar geleden overging. Ik genoot volop van het singleleven en datete erop los – met altijd in mijn achterhoofd ‘ik kom heus wel iemand tegen’. Maar nu ben ik 27 en heb ik nog steeds geen leuke man ontmoet. En eerlijk gezegd begin ik ‘m behoorlijk te knijpen: ga ik nog wel iemand tegenkomen? Ik wil heel graag een groot gezin, dus het is enigszins tijdgebonden. Vragen van mijn omgeving als ‘Heb je al een vent aan de haak geslagen?’ en ‘Hoe kan een leuke meid als jij nou nog single zijn?’ helpen ook niet bepaald mee. Al mijn vriendinnen zijn gesetteld; sommigen zijn zelfs al zwanger. En ik zit in mijn eentje op de bank. Natuurlijk heb ik een heerlijk leven met fijne vrienden en familie en een goede baan, maar toch mis ik die speciale liefde in mijn leven. En dat kan me behoorlijk ongelukkig maken. Ik wil ook iemand om mee te knuffelen, leuke dingen mee te doen en mooie reizen mee te maken. Dus of ik helemaal happy ben? Nee, ik moet eerlijk toegeven van niet."


Ook kan het gebeuren dat je om je heen ziet dat je vriendinnen allemaal goede banen hebben en met een dikke leasebak onder hun kont de straat uitrijden. Ondertussen zit jij je nog veertig uur per week te vervelen bij een baantje dat je ooit als ‘tijdelijk’ beschouwde, totdat je echt zou weten wat je wil gaan doen. En een eigen huis? Met het salaris wat je nu verdient ben je blij dat je de huur van je veredelde studentenkamer elke maand kunt betalen. Iets waar Linda (26) zich heel erg in herkent. "Ik heb best een leuk leven. Een fijne familie, prima vrienden, een lief vriendje, een fijne kamer in hartje Utrecht en een baan als HR-medewerker bij een groot juridisch advieskantoor in Amsterdam-Zuid. Ik werk vier dagen, niet fulltime omdat ik nog een opleiding volg tot Tolk/Vertaler. Daarnaast zou ik dus nog heel graag een andere opleiding willen doen, het liefst iets met dieren. Of in elk geval, iets in de zorg. Het kan ook best verpleegkunde zijn, of voeding en gezondheid. Een paar maanden geleden was ik ervan overtuigd dat ik logopedie moest gaan studeren. Net daarvoor wilde ik voor doktersassistente gaan, maar daar ben ik ook weer van afgestapt."

"Het vervelende is dat ik nog niet eens op de helft ben van de studie die ik nu volg. En ik ben er al jaren 'mee bezig'. Nu, op mijn 26e ben ik er alweer twee keer mee gestopt om vervolgens toch weer te beginnen. Ik heb daarnaast veel verschillende banen gehad. Bij een verzekeringsmaatschappij als acceptant, een aantal secretariële functies, receptioniste, noem maar op. In totaal een stuk of zes. Allemaal best leuk, maar voor tijdelijk. Het is soms best confronterend om te zien hoe iedereen om mij heen bezig is met carrière maken, terwijl ik maar een beetje rondfladder in de hoop ergens ‘mijn ding’ te vinden. Maar ik weet het gewoon écht niet. En ik wil het zo graag weten. Ik wil ook een doel hebben, mijn talenten (welke?) ontwikkelen, iets bereiken. Of misschien wil ik dit ook wel helemaal niet. Word ik het liefst, als ik diep in mijn hartje kijk, gewoon moeder."

Heb jij last van de quarterlifecrisis?

Reageer0 0
Er zijn 15 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Mootjuh_16 01 november om 09:50 bewerkt delete

    Je kan niet alles hebben toch, wees blij dat je een leuke baan hebt maar geen vent, of juist een leuke man hebt maar een wat mindere baan. Maar om dit nou weer een crisis te noemen slaat nergens op. Wees blij met wat je hebt. Waarom moet er altijd mensen in een 'hokje' worden geplaatst, dan hebben mensen alleen maar een excuus voor hun probleem.

  • -:+:- 01 november om 09:46 bewerkt delete

    Owhjee nou ben ik bang dat ik in zo'n quarterlife crisis kom :\

  • Vera 01 november om 09:46 bewerkt delete

    Het is inderdaad erg herkenbaar. Ik ben net 26 en al een jaar afgestudeerd voor mijn rechtenstudie. Er is geen baan te vinden, ook niet wanneer ik solliciteer op 'lopende band' banen. Hierdoor weet ik niet meer waar ik in de toekomst sta. Ergens een uitdaging, maar ook beangstigend.

  • Anika 01 november om 09:44 bewerkt delete

    Haha... Hebben we naast de peuterpubertijd, de pubertijd, het dertigersdilemma, de midlifecrisis en de ouderendepressie nu ook al een ?quarterlifecrisis?? Of is het een sadomasochistisch gedachtegoed dat bij deze tijd past?

    Op je 30e geen vent? Beter gelukkig in je eentje dan ongelukkig met zijn tweeën. Er zijn meer levensdoelen op de wereld dan kinderen en je kunt ze beter al helemaal niet hebben met een kut-vent ;)

    Iedereen heeft crisissen op een eigen manier.
    Geluk begint met liefde voor jezelf.

  • Tine 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Heel erg herkenbaar idd. Ik ben 28 jaar, 2 universitaire studies achter de rug in verschillende landen,maar werk ondertussen al jaren part-time in een fabriek "tijdelijk" tot ik een echt baan vind. Ik weet wat ik wil, helaas is mijn specialisatie heel erg zeldzaam op de arbeidsmarkt waardoor het nog jaaaren kan duren voor ik een passende baan vind. Ondertussen blijf ik op studentenkamers wonen omdat ik niks beter kan betalen, gezellig tussen de 20jarige studenten :-s 4 jaar geleden maakte mijn vriend, waarvan ik altijd dacht dat hij de ware was, het uit voor een ander en sindsdien ben ik niemand meer tegengekomen waar ik echt gevoelens voor heb. Dus daar zit je dan, bijna 30, geen baan, geen huis, geen vriend en mijn volledige familie woont in het buitenland :-s

  • BrittxB 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Jeetje wat ontzettend herkenbaar allemaal!
    Ik ben nu 23, na 6 jaar hbo eindelijk bijna afgestudeerd en dat terwijl ik voor mijn gevoel al een half leven achter de rug heb. Vorig jaar een geweldig appartementje gekocht met mijn ex ondanks alle twijfels die ik had en ja hoor na een paar maanden toch maar de knoop doorgehakt en een eind aan de relatie gemaakt. Daar zit je dan (toen nog) 22 jaar, net begonnen aan het laatste jaar van je studie met een halve hypotheek op je naam en een schuld van een paar 1000 euro omdat ex-vriend lief je nog een trap na wilde geven.
    Daarbij komt dat de liefde van mijn leven en tevens mijn beste vriend inmiddels al 7 jaar doodongelukkig in een relatie zit maar daar geen eind aan wil maken omdat hij bang is zich opnieuw te binden.. ondanks dat ik voor hem 'de ware' schijn te zijn (zijn woorden),
    Gelukkig laat ik me niet snel klein krijgen maar frustrerend is het wel.. laten we het positief bekijken; gauw dat diploma op zak, goeie baan vinden, geen schulden en wellicht.. binnen nu en een paar jaar die ware liefde :)

  • ief 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Ik zit zelf nu midden in zo'n crisis...ben 25 jaar, afgestudeerd en heb al 2 jaar een goede baan met inderdaad zo'n leasebak onder me kont, niks te klagen dus. Maar een half jaar geleden getekend voor een nieuwbouwhuisje samen met mijn vriend van 34, die maar al te graag wil settelen (het huisje, boompje, beestje idee), maar nu slaat de twijfel bij mij toe...wil ik dit nu al wel? is dit mijn toekomst? het huis is nog niet gebouwd, er was een grote kans dat het ook helemaal niet door zou gaan door slechte verkoop, wat mij eerlijk gezegd wel wat ademruimte heeft gegeven...tot we vorige week gebeld werden door de makelaar dat ze groen licht hebben gekregen en het dus echt gaat gebeuren...maar wat nu!?

  • DesireeMelanie 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Ik vraag me altijd af of het bij iedereen wel echt is wat ze zelf willen, of dat het in sommige gevallen ook is wat er door de samenleving van je verwacht wordt.
    Zo heb ik altijd gedacht dat ik 2 kinderen wilde, lekker standaard. Tot er 3 jaar geleden ineens, tijdens het werk, een knop omging in mijn hoofd: Ik wil helemaal geen kinderen! Toen was ik al 25... Maar omdat dát eigenlijk niet geaccepteerd is in onze samenleving en er van je verwacht wordt dat je een man en kinderen wilt, heb ik ook heel lang gedacht dat dat is wat ik wilde... Daarna kwam het gevoel dat ik ook helemaal geen vriend wil, of het moet een lat-relatie zijn. Het lijkt me vreselijk om alles te moeten delen (huis, vrije tijd... ugh. Ik beslis liever zelf wat ik doe, zonder rekenschap af te leggen aan een partner...)
    De mensen in mijn omgeving weten het, maar tóch vragen ze keer op keer 'hoe gaat het met de liefde?', 'wil je écht geen vriend?','Als je zo'n lief klein baby'tje ziet, wil je er dan écht zelf geen één?' NEE! (lieve kleine baby's worden groot... jakkes ;-) )

    Trouwens, qua werk wist ik ook heel lang niet wat ik echt wilde... Tot ik 1,5 jaar geleden van mijn baas de opdracht kreeg om er tijdens de zomervakantie over na te denken (tja, hij wist toen waarschijnlijk al dat mijn contract niet verlengd zou worden). Ik ben een type die niet goed in dienst van iemand kan werken. Ik ben veel te eigengereid om te doen wat een ander zegt dat ik moet doen (ook iets wat maar moeilijk geaccepteerd wordt door anderen, trouwens...), dus dan is eigenlijk de enige optie om voor jezelf te beginnen. Maar wat dan? En hoe pak je dat aan? Wil ik niet liever een veilig maar saai bestaan in een 9 tot 5 baan? Tot een kennis mij vroeg foto's te nemen tijdens de opening van zijn winkel. En toen klikte dat ook op zijn plaats.

    Mijn punt na dit hele relaas: Ga eens bij jezelf te rade wat je écht wilt en waarom je dat wilt. En ga dan kijken hoe je dat gaat aanpakken. En het belangrijkste: trek je niets aan van je omgeving! Zij kunnen niet zien wat jij van binnen voelt, maar als ze om je geven zullen ze je keuzes respecteren.

  • jantje 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Whaa heel herkenbaar!! Na een relatie van 5jr heb ik het moeten uitmaken omdat het niet meer werkte en was na een lage tijd weer single op mijn 22ste en juist toen ging iedereen samenwonen, trouwen en zelfs kinderen... en begon zelf weer te studeren (tussen studenten van 16jr) en in een studentenflat wonen.. voelt of ik een reuze stap achteruit heb gezet

  • CurlyGirly 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Het verhaal van Sanne herken ik erg goed.
    Ben zelf 24, eind december alweer 25.
    Ik had van te voren ook gedacht samen te wonen, te trouwen en en na mijn 25ste aan een gezin te beginnen.
    Gewoon lekker huisje, boompje, beestje.
    Maar waar zit ik nu?
    Wel een huisje en genoeg beestjes en vanaf mijn flat ook genoeg boompjes te zien.
    Maar geen vent.
    Op mijn 22ste had ik nog een relatie met een jongen waarmee ik dacht oud te worden.
    Maar dit ging over, ook dankzij de claimerigheid van zijn moeder.
    Ze was precies de stief/schoonmoeders uit sprookjes.

    En verder net als Linda een beetje, weet ik ook nog steeds niet echt wat ik wil worden.
    Dieren zijn mijn passies, en dat heb ik ontdekt sinds ik psychisch heel diep heb gezeten.

  • meonly 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Gelukkig niet herkenbaar voor mij, maar ik kan het me goed voorstellen. Ik weet niet waar ik was geweest als ik die man van mij niet was tegengekomen...

  • smilingface 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Ik ben heel erg bang eigenlijk om in dezelfde situatie van Sanne te komen. Ben nu 18, maar goed tijd vliegt. Wat als ik over 10 jaar nog niet de man heb gevonden waarmee ik wil trouwen of mee ben getrouwd. En iedereen om me heen krijgt kinderen?
    Maar goed zo moet er natuurlijk niet gedacht worden. Maar het zet me toch wel aan het denken weer.

  • Alet 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Ik ben nu 23, net een baan gevonden (voor 9 maanden) maar wel 150km van mijn ouderlijk huis. Omdat het maar tijdelijk is ben ik dus opzoek naar een kamer. Terug naar het studentenwonen terwijl ik geen student meer ben. Ondertussen zit vriendlief voor zijn werk op zee.

    Een paar van mijn vriendinnen zijn ondertussen getrouwd of hebben trouwplannen, een paar hebben al kinderen. Vriend en ik zijn nog geen jaar samen dus zo ver hebben wij nog niet in de toekomst gekeken.

    Ach wie weet wonen we over 1,5 jaar wel samen. Ergens waar ik dan werk. Ofzo.

    (Moet wel zeggen dat ik één van mijn grote dromen, een tijd lang op reis, wel al kan afvinken. Maarja, reizen smaakt naar meer...)

  • joyceleigh 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Jah heel herkenbaar. Ik twijfel vooral kids werken, ik studeer ook nog. Pff haha

  • Dasha 01 november om 09:42 bewerkt delete

    Zo herkenbaar.. Maar ja, iedereen heeft zijn "ding" waar ie niet meer gelukkig is.. Die vriendinnen die man en kinderen hebben, willen weer eens kijken hoe het is om lekker vrijgezel te zijn en ff niet iedere nacht opstaan voor de baby, maar lekker ouderwets uitslapen tot 11 uur..
    Ik denk, dat wij vrouwen nooit echt gelukkig zullen zijn.. ;-))

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen