Mama / Kinderen
Kinderen

Aline: Ik heb spijt van het krijgen van kinderen

Reageer 0
Ooit was het Aline haar grootste droom: trouwen en heel veel kinderen krijgen. Nu, 22 jaar later, kan ze alleen maar terug kijken op een ‘vervelende tijd’. “Ik zou nooit meer kinderen nemen als ik het over kon doen.” 
 
“Ik was vroeger echt zo’n meisjesmeisje dat maar één droom had: trouwen en een gezin”, vertelt Aline (48). “Carrière maken? Ja, leuk! Maar niet voor mij weggelegd… Op nummer één stond bij mij gewoon een groot gezin. Na de trouwerij met mijn grote liefde was ik al snel zwanger. Wat was ik blij! Helaas was het geen fijne zwangerschap waarbij ik op een roze wolk kon zitten. Ik heb misschien van de negen maanden twee weken kunnen genieten. De overige weken was ik alleen maar ziek, zwak en misselijk.”
 
Postnatale depressie
Nadat Aline was bevallen van een zoon ging het alleen maar slechter met haar. “Ik kreeg last van een postnatale depressie. Ik kon mijn zoon niet eens aankijken, zonder depressieve gevoelens te hebben en te huilen. Ik vond het zo erg! Hoe kan een moeder nou niet van haar eigen kind houden? Ik dacht dat ik gek werd. Na een tijdje werd ik er - in mijn ogen net op tijd - voor behandeld. Met de juiste medicijnen en een wekelijkse meeting met een psycholoog ging het na een tijdje gelukkig beter. Ik werd een sterker persoon en kon weer een beetje van het leven genieten en zo ook van mijn zoontje. Het ging na een jaar zo goed dat mijn man en ik een tweede kindje aandurfden. Ik raakte al snel zwanger van nummer twee.”
 
 
Ook deze zwangerschap was niet fijn voor Aline. Het eerste halfjaar kon ze alleen maar overgeven. "Het was zelfs zo erg dat ik een aantal keren in het ziekenhuis belandde. Ook de laatste drie maanden kon ik niet genieten, toen moest ik bedrust houden wegens instabiele bekkens. Ik had nog zo gehoopt dat ik van deze zwangerschap wel kon gaan genieten, maar helaas… Deze was misschien nog wel erger dan de eerste zwangerschap. Bij mijn tweede zwangerschap zei ik dat dit de laatste zwangerschap ooit van mij zou zijn. Ik trok het gewoon echt niet. En ja hoor: ook na de bevalling van mijn tweede zoon kreeg ik weer een postnatale depressie… Zat het dan nooit mee?”
 
Vreemdgaan
De relatie tussen Aline en haar man werd er ook niet beter op. Hij ging in het begin elke week weleens naar de kroeg, onder het mom van ‘even uitblussen’. “Nou prima, maar al snel ging hij steeds vaker, zelfs doordeweeks. Maar ‘de kroeg’ bleek helemaal geen kroeg te zijn, maar een andere vrouw. Hier kwam ik pas na een lange periode achter. Toen het met mij slecht ging, hing hij hem er blijkbaar gewoon ergens anders in.”
 
Aline had haar man ermee geconfronteerd. Ook al zei hij dat hij ermee zou stoppen, toch durfde Aline het niet meer aan en wilde ze niet nog meer pijn krijgen. “Er zat niets anders op dan scheiden. Ik hield zielsveel van hem, maar ik kon hem gewoon echt niet meer vertrouwen. Achteraf was de scheiding een goede beslissing. Via via hoorde ik dat hij veel vaker was vreemdgegaan, ook al voor en tijdens mijn zwangerschappen.”
 

 
Alleenstaande moeder
Het leven als alleenstaande moeder viel Aline zwaar. “Ik zat slecht in mijn vel. Probeerde hard te werken en goed voor mijn kinderen te zorgen. M’n kinderen waren moeilijk en vaak onhandelbaar. De oudste heeft ADHD en de jongste is autistisch. Hierdoor wilden mijn ouders op een geven moment ook niet meer oppassen. Zij konden het op hun oude dag gewoonweg niet meer aan. Het enige wat ik toen kon doen was minder werken, zodat ik mijn kinderen zelf uit school kon halen. Een naschoolse opvang zat er door te weinig geld helaas ook niet in.” 
 
“M’n ex-man was - wanneer de kinderen 9 en 11 waren - helemaal uit hun leven verdwenen. Ik kreeg een brief van hem waarin hij vertelde dat hij naar het buitenland ging verhuizen om met zijn nieuwe liefde samen te wonen. Hierbij zou hij het contact verbreken. Ik vond het voor mijn kinderen heel erg. Ze gingen eens per maand een weekend naar hem toe en hadden het altijd erg naar hun zin. Ook ik vond het fijn, even lekker een weekendje op adem komen. Tijdschriftje erbij en lekker televisie kijken. Iets waar ik normaal nooit aan toe kwam. Mijn ex-man heeft mij nooit alimentatie gegeven. Dus financieel gezien veranderde er niets voor mij en de kids.”
 
 
Onhandelbaar
“De jaren die kwamen werden nog moeilijker. Toen mijn kinderen in de puberteit kwamen waren ze helemaal niet meer in de hand te houden. M’n oudste zoon werd voor de eerste keer op z’n 15e aangehouden voor diefstal. Je kunt wel voorstellen hoe erg - en vooral beschamend - het is om als moeder zijnde je kind op te halen bij het politiebureau. Ik heb mijn kinderen altijd geleerd om zich netjes te gedragen, en toch deden ze dit. Ik denk dat ze in de puberteit echt hun vader en daarbij een voorbeeldfiguur misten. Bij de oudste ging het al snel van kwaad tot erger; stelen, stoppen met school, uitgaan, drugs en nachtenlang wegblijven. Ik had hem echt niet meer in de hand. Ik had in die periode echt iemand nodig die mij bijstond. Helaas stond ik er alleen voor.”
 
“De jongste ging al snel het gedrag van zijn oudere broer kopiëren, dus binnen no time had ik niet één, maar twee onhandelbare kinderen. Nachtenlang lag ik wakker… Waar zouden ze nou weer uithangen? Een vriendin zei weleens: ‘Ik zou ze verbieden het huis uit te gaan.’ Zo makkelijk is dat nog niet bij twee jongens die een kop groter en veel breder dan jijzelf zijn. Ik was soms gewoon bang voor ze.”
 
 
Amper contact
“Regelmatig heb ik hulp bij verschillende instanties aangevraagd. Dan moesten wij als gezin op gesprek, maar altijd was er wel een zoon die er zijn aandacht niet bij had. Het boeide hen gewoon niet. Toen ze negentien en twintig waren zijn ze het huis uit gegaan. In het begin lieten ze nog weleens iets horen, of kwamen ze soms eten, maar tegenwoordig moet ik blij zijn als ik een kaartje ontvang voor mijn verjaardag. 
 
“Door psychologische hulp dit afgelopen jaar heb ik het een plekje kunnen geven dat mijn zoons bijna niet meer in mijn leven zijn. Ik vind dit ontzettend erg, en natuurlijk blijven ze altijd welkom. Laat ik duidelijk zijn. Ik hou ontzettend veel van mijn kinderen, maar zonder kinderen had ik een veel makkelijker leven gehad, dus ik denk vaak: had ik maar nooit kinderen gekregen… Ik ben benieuwd hoe ik mijn leven zonder kinderen had ingericht. Ik zou dan gaan reizen, carrière maken en veel meer van het leven genieten. Gelukkig is nu die tijd weer aangebroken: ik kan eindelijk – stap voor stap – elke dag weer een beetje meer van mijn leven genieten, zonder elke dag in stress of spanning te zitten waar mijn zoons nu weer uithangen. Zij hebben nou eenmaal zelf die keuze gemaakt…”

Lees ook onze andere real life verhalen.

Wil je ook je verhaal aan (de leZeressen van) Ze.nl vertellen? Stuur dan een mailtje naar vera@ze.nl o.v.v. real life verhaal.
Reageer 0

Reacties

Ze.nl reacties (0)
Er zijn 34 reacties

Om te kunnen reageren moet je eerst

  • Becky Kendrick

    Woorden zijn niet genoeg voor mij om Doctor Ororo vriendelijkheid uit te drukken, in mijn hele leven heb ik niet een man als Doctor Ororo dat een woord zegt gezien en het gebeurt net zoals het wordt gezegd. Mijn huwelijk was een urgly één en ik was niet comfortabel in omdat mijn man drankjes en verwijfd. Hij bleef drinken, roken en rokkenjager waarom ik was bezig met het zoeken naar oplossingen tot op een dag mijn vriend vertelde me over Doctor Ororo de ban. Ik gemaild Doctor Ororo en uitgelegd hoe urgly mijn huwelijk was en hij antwoordde en zei dat mijn huwelijk zal een van de beste ooit, omdat hij zijn ban zal gebruiken om mijn man stoppen met drinken, roken en rokkenjager zijn. Ik geloofde en vertrouwde Doctor Ororo woord en volgde al zijn instructie Gelukkig voor mij alles wat gebeurd is binnen 12 tot 16 uur net zoals hij zei. Mijn man werd de beste man die ik ooit wilde. Ik zal spreken over Doctor Ororo vriendelijkheid till i die. mijn nummer is + 1-607-533-2387. contact met hem om hulp via e-mail: doctorororospelltemple@outlook.com of website: http://doctorazuaworldofpowerfulspell.webs.com of whatsapp +2348068784784...!

  • Anoniem

    Ik wil nog even reageren op dit verhaal.. Ik denk dat een aantal mensen hieronder niet beseft hoe pittig het kan zijn om 2 kids met adhd en autisme groot te brengen, laat staan alleen. Bovendien was mevrouw de enige die geld in het laatje moest brengen én voor de kinderen zorgen, ze had niemand om op terug te vallen. Wat ik wil zeggen; richt je op het hier en nu en probeer de spijtgevoelens te laten vallen, maak er wat van nu het kan en laat ze weten dat ze altijd bij je terecht kunnen!

  • Pia

    Zo jammer dat mensen hieronder er hun eigen artikel van maken. Ook vind ik niet dat je überhaupt kritiek op iemands gevoelens kunt hebben, iedereen maakt alles anders mee.
    Ik snap ook niet hoe kinderen zomaar hun moeder achter kunnen laten. Ik heb zelf wel eens irritaties naar ouders en ben blij als ze een weekje of weekendje weg zijn, maar helemaal uit mijn leven verbannen? No way, ik kan daar niet eens aan denken.
    Zo jammer dit. Er zijn mensen met zoveel wensen en onmogelijke wensen, die uiteindelijk gewoon gelukkig eindigen met een gezin, maar zonder het uitkomen van de wensen. Dit was jouw enige wens en dat is gewoon niet uitgekomen. Ik heb zelf nog nergens verstand van als het om kinderen gaat, maar ik heb het zo erg met je te doen.
    Hopelijk vind je snel nog echt geluk.

  • Anoniem

    Ik vind het niet raar dat deze mevrouw er spijt van heeft. Natuurlijk kun je je kinderen niet uitkiezen maar ik vind dat haar (ex)man er voor haar had moeten zijn en voor de kinderen. Als hij hun financieel had gesteund en er niet vandoor was gegaan naar het buitenland dan had zij waarschijnlijk er meer voor haar kinderen kunnen zijn. En dat de kinderen geen contact meer met haar hebben begrijp ik. Ze hebben een moeilijke thuis situatie gehad en misschien zit ze van alles dwars, dit kan voor kinderen heel ingrijpend zijn. Je weet het niet. Ik vind het heel knap dat ze haar verhaal durft te delen. Sterkte!

  • Anne-Bob

    Jeee, wat een erg verhaal.
    Ook jammer dat er mensen zijn die het niet echt kunnen snappen.
    Aline zegt dat ze heel veel van haar kinderen houdt en is er altijd voor ze geweest totdat ze zelf weggingen. Als ze haar kinderen écht niet had gewild, dan was ze wel zelf weggaan en gestopt met voor ze te zorgen. Dit heeft ze niet gedaan, dus dat bewijst toch al haar verantwoordelijkheid die ze genomen heeft?!
    Velen weten hier blijkbaar ook niet hoe vervelend het is om 'lastige' kinderen te hebben. Natuurlijk is het je eigen kind, en is iedereen daar blij mee. Maar zeker als ze gaan puberen en zich afzetten tegen de ouders (dat heet niet voor niets zo) zijn er kinderen die van huis weglopen, niets van zich laten horen etcetera. Dat is hier dus ook gebeurd. Het is waarschijnlijk begonnen met soms niet een sms-je sturen met waar ze uithangen en daarna werd het steeds erger, zelfs met drugsgebruik. Het lijkt mij dat ze de eerste keren écht wel achter haar kinderen aan is geweest, ze gezocht heeft, eventueel vrienden gebeld als ze daar überhaupt al nummers van zou hebben! Maar op een gegeven moment geef je het ook op, omdat je weet dat het toch geen zin heeft. Je doet jezelf er nóg meer verdriet mee dan wanneer je thuis blijft zitten. En dan nog zit je je alleen maar af te vragen waar ze toch zullen zijn en wat ze doen, of ze wel veilig zijn.
    Ik vind het dus heel oneerlijk dat mensen zeggen dat ze het maar opgegeven heeft, niet genoeg voor haar kinderen heeft gedaan en geen verantwoordelijkheid heeft genomen.

    En nogmaals, het spijt hebben betekent inderdaad niet dat ze ze maar weg (of dood) wenst. Het is inderdaad een moment van 'als je terug kon gaan in de tijd dan...'
    Bovendien vind ik mensen ook altijd zo respectloos als het gaat over mensen die geen kinderen willen. Kinderen krijgen is een keus. Als je geen kinderen kan krijgen, is dat natuurlijk heel vervelend voor je, maar er zijn zoveel opties, ook adopteren ookal is hij/zij dan niet van jezelf.
    Ik wil zelf ook geen kinderen, en bijvoorbeeld om hieronder genoemde redenen: je weet nooit hoe je kind er uit komt. Als ik kon kiezen dat ik een lief, mooi en slim kind kreeg zou ik het waarschijnlijk nog niet doen. Je weet nooit wat er gebeurt. Kinderen kunnen het geweldigste zijn wat je overkomt, maar ze kunnen je ook een hoop verdriet brengen, er kan zo veel mis gaan, van lichamelijke tot mentale handicaps, om nog maar te zwijgen over kinderen die zichzelf op een gegeven moment het leven ontnemen. Dat zou ik nooit mee willen maken.
    En op zo'n mening krijg je dan ook altijd tegengas. Iedereen die het lullig vindt dat je zo denkt en respectloos tegenover de mensen die geen kinderen kunnen krijgen.
    Mocht ik onverwacht zwanger worden, dan pleeg ik een abortus. Het is dan namelijk niet alleen onverwacht, maar ook ongewild, dan kan het kind ook nooit de liefde krijgen die hij verdient en dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

  • xoxoOBEY

    Ik snap alle reacties hieronder wel. Natuurlijk is geen enkele zwangerschap hetzelfde en zoals meerdere zeiden je weet nooit wat voor kind je ter wereld brengt.

    Maar dat haalt niet weg dat het een keuze is die je hebt gemaakt. Een kind is geen spijkerbroek die je terug kan brengen omdat er een vlek op zit. Een keuze heeft risico's en gevolgen, al helemaal de keuze om kinderen te krijgen. Ik vind eerlijk gezegd dat Aline meer verantwoording moet/kan nemen in dit hele aspect. Als jij spijt hebt van je kinderen, hoe denk je dat je kinderen zich voelen. Kinderen voelen/merken dit soort dingen op en al helemaal als papa in een keer van het toneel verdwijnt. Een ouder die al niks met ze te maken wil hebben en nu heeft tweede spijt van ze. Het is niet positief voor ze geweest en dan gaan ze (onbewust) op een negatieve manier zich uiten.

    Het ene moment heeft ze spijt van haar kinderen, en dan het andere moment is het ''ik moet blij zijn als ik nog een kaart krijg?'' Op zo'n manier raak ik in de war, en heb ik zoiets van; wat is het nou? Wil je ze of niet? En het ''ze hebben zelf de keuze gemaakt''. Ik vind het allemaal maar makkelijk gezegd. Het zijn kinderen, en MET verstandelijke beperkingen. Hun keuzes zijn dan niet bepaald aan te rekenen denk ik.

    Het is zeer sneu dat haar grote droom in duigen is gevallen maar om nou te zeggen, ik heb spijt van het krijgen van kinderen? Nee, in een andere context had ik er meer begrip voor gehad, maar je hebt de keuze zelf gemaakt om ze te krijgen. Nu het niet is wat je ervan had (mogen) verwacht(en), is het in een keer spijt hebben. Ik heb er zeer zeker begrip voor maar snap het zelf niet. Misschien mist het verhaal teveel details want we lopen nu wel met z'n alle lege plekken op te vullen..

  • Anoniem

    Wat een verhaal! Het erge is dat zowel moeder als kinderen er weinig aan kunnen doen. Het is bij de geboorte van de kinderen al misgegaan. De kinderen hebben zich moeilijk of niet kunnen hechten aan moeder omdat ze emotioneel er niet voor hen kon zijn. Aline kon er op haar beurt niets aan doen dat ze depressief werd. Het gebrek aan hechting verklaard ook een gedeelte van het moeilijke gedrag van de jongens. Hopelijk wordt het contact tussen moeder en zoons in de toekomst beter.

  • InkyWinky

    Ik vind het dapper dat ze dit verhaal durft te delen omdat het spijt hebben van het krijgen van kinderen een enorm taboe is. Wie zijn wij om te oordelen en haar situatie af te wegen tegen die van ons? Omdat iemand anders geen kinderen kan krijgen, mag een ander niet zeggen dat ze er spijt van heeft? Kom op mensen... Een beetje wederzijds respect is ook wel op zijn plaats. Ik heb een kerngezonde dochter van 15 maanden en heb ook lang tegen een postnatale depressie gevochten en daarvoor al tegen 'normale' depressies. Ik zou dolgraag zeggen dat ik het moederschap één grote roze wolk vind maar dat is het gewoon niet en er zijn momenten dat je wenst dat je er niet aan begonnen was. Niet omdat je niet van je kindje houdt maar omdat je doodop bent en worstelt met emoties. Als ik daar iets over zeg, is de eerste reactie vaak: "Wees blij dat je een kind hebt... Weet je wel hoeveel vrouwen het zouden willen en niet kunnen?" Ja. Dat weet ik. Maar dat neemt niet weg dat ík het moederschap soms heel zwaar vind en het is ook niet zo dat ik niet dankbaar ben voor mijn dochter. Uit het verhaal van Aline maak ik vooral op dat ze heel hard geknokt heeft voor haarzelf en voor haar kinderen en dat ze er niet aan begonnen was als ze dit van tevoren had geweten. Is dat echt zo'n foute gedachte? Ik betwijfel het.

  • B

    Alle commentaren terzijde (jezus man, wat zijn die er veel! Had het bij tweederde opgegeven), ik vind het dapper van Aline dat ze uiteindelijk heeft gekozen door te gaan met haar leven (weleens alleen en meer aandacht/bekommeringen voor zichzelf). Zo te lezen was het een zware reis zonder enige hoop in aanzicht totdat je het gedrag van je man niet meer aannam. Ga zo door Aline. Ik hoop alleen dat je kinderen ooit eens zullen inzien hoeveel ze voor je betekenen en wat je allemaal hebt opgeofferd voor hun (als full-time mom met kinderen die extra help nodig hebben).

    @ Anoniem: het is niet dat ik je frustratie niet begrijp... Laat alleen ruimte voor een vrouw die een (zeer) moeilijke periode achter zich had. De belevingswereld van een depressie (vooral postnatale) vrouw zou niemand helemaal begrijpen zonder die zelf mee te hebben gemaakt.

    @ Ze.nl: Top dat jullie zo'n artikel hebben geplaatst!

  • Iris

    Wat een heftig verhaal. Wat een leven, Aline. Wat heb jij veel pech gehad. Ik heb respect voor je eerlijkheid en dat je jouw (soms niet makkelijke) jongens helemaal zelf hebt opgevoed, naar je beste kunnen, ondanks dat het heel zwaar was. Voor iemand zonder postnatale depressies is het al een hele klus om twee kinderen in haar eentje op te voeden, ook nog eens met ADHD en autisme!
    Iedere ouder denkt weleens; Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien zonder kinderen? Ook al hou je, zoals jij ook zegt, héél veel van ze. Daar hoef je je niet voor te schamen, zeker als je bekijkt hoe zwaar jij het met ze hebt gehad. Je hebt het goed gedaan en ik wens jou alle goeds toe en dus ook dat het contact met je zonen in de toekomst toch beter wordt. Maar ook: dat je nu ook tijd krijgt voor jezelf, zonder schuldgevoel.

  • Suus

    Zelf heb ik geen kinderen dus ik zou het niet weten maar ik denk dat er best meer mensen zijn die spijt hebben van het krijgen van kinderen. Of misschien net iets anders: die 2x hadden nagedacht als ze opnieuw voor de keus stonden. Ik vind dat de schrijfster van het artikel er het beste van heeft proberen te maken. De reactie van de man is nogal makkelijk: ervandoor gaan. Hoeveel mannen zijn er niet die hun vrouw/vriendin verlaten als ze zwanger blijkt, en hij geen zin daarin heeft. Die mannen hebben dan ook spijt van het krijgen van kinderen. Hoewel de meeste mensen dat niet goed zullen keuren, zijn de reacties daar een stuk minder heftig op dan op dit verhaal en dat snap ik niet. In tegenstelling tot mannen die de situatie ontvluchten heeft zij zich jarenlang ingezet om er wat van te maken. En nu ze achteraf denkt van sjoh, het was makkelijker geweest als ... dan is de wereld te klein. Dat snap ik echt niet.

  • Daniëlle

    Opvallend dat de kinder gerelateerde verhalen altijd heul veul reacties hebben.
    Ik denk (ondanks dat ik geen kinderen heb/wil)... als jij spijt hebt van het krijgen van kinderen er hoe dan ook psychisch niet inorde is.

    Vrouwen met een postnatale depressie kunnen wel degelijk een goede relatie met hun kinderen opbouwen. Ja, dat kost tijd en ja je mist de eerste levensmaanden van de kind.

    Dus zal de persoon in kwestie zich min of meer in een slachtofferrol neerzetten. Men weet immers niet beter. Het is psychisch.

    Daarbij wat Belize zegt deel ik ook:
    Het kan niet altijd volgens het ideale roze plaatje gaan.

  • mauuuuuudie

    Ik vind het een erg heftig verhaal! Als je twee keer een postnatale depressie hebt gehad en ook nog erachter komt dat je bedrogen bent door de man waarvan je houdt en die je ook nog eens alleen achterlaat kan ik me voorstellen dat je er depressief van wordt. Vaak onderschatten mensen een depressie, het is niet zo dat deze mensen niet wíllen maar ze kunnen ook vaak gewoon niet.

    Ik vind het van sommigen erg makkelijk om te zeggen dat het niet zo erg is als wat ze zelf hebben meegemaakt. Als jezelf iets meemaakt zoals een kind verliezen is dat uiteraard heel erg verschrikkelijk, dat wens je niemand toe. Maar dit wil nog niet zeggen dat dit geen vervelende rot situatie is, waarin Aline zich bevindt.

    En wie zegt dat deze moeder niet heeft gezocht naar haar zoons. Kom op het is maar één pagina over ongeveer haar hele leven. Het is erg makkelijk om hier over te oordelen terwijl we niet eens alles weten.

  • Belize

    Een aantal van de onderstaande reacties vind ik ronduit naar en laken aan begrip. De titel zegt het al: Aline: ?Ik heb spijt van het krijgen van kinderen? verwachtte sommigen van jullie nou echt dat het een positief-gestemd verhaal zou zijn met allerlei vrolijke anekdotes over haar geweldige kinderen?

    Vaak vergeten vrouwen in hun liefdevolle euforie dat het moederschap niet altijd lonend zal zijn. Lonend? Ja, (on)bewust verwacht je toch wat voor het moederschap terug krijgen: liefde, waardering van je man, blije kinderen, je verwacht dat het de ultieme droom is die uitkomt: een eigen gezin.

    Niemand verwacht een gehandicapt kind te krijgen of een kind met psychische problemen. Als jouw kind niet voldoet aan jouw verwachtingen kan het moeilijk zijn om daarmee om te gaan. Wie wilt er nou geen gezond, speels en schattig kind krijgen net als het buurmeisje van drie huizen verderop? Het lijkt mij wel het doel als je zwanger wordt.

    Ik heb dit onderwerp al vaak met mijn beste vriendin besproken. Wij twijfelen beiden aan het krijgen van kinderen, ondanks dat dit een hartewens is van ons omdat je immers niet weet wat voor kind je krijgt. Een kind is een mens, je beïnvloedt deels hoe het karakter van het kind zich ontwikkelt, maar het blijft een individu, het maakt eigen keuzes waarop jij geen invloed hebt. Je kan dus niet - hoe hard je het ook wenst - altijd het winnende lot hebben. Is een kind dat niet beantwoord aan jouw verwachtingen dan een kat in de zak? Nee, maar ik begrijp wel dat het soms zo kan voelen en ik heb er zeker begrip voor dat sommige moeders zonder kinderen makkelijker af waren geweest in het leven. Soms is dat gewoon zo, maar niemand durft het hardop te zeggen.

    @Dayywalker Ik heb begrip voor jouw verdriet, maar ik vind dat jij kant nog wal slaat door wat jij geschreven hebt over jouw overleden zoontje. Ik denk niet dat Aline haar kinderen dood wenst o.d. Jij insinueert dat zij ondankbaar is.

    Ik ben het wel eens met de anderen dat de postnatale depressie van Aline waarschijnlijk eraan heeft bijgedragen dat de dingen m.b.t. haar kinderen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan.

    Ik vind dit een goed artikel van Ze.nl. Het is goed dat ook dit taboe zo bespreekbaar wordt gemaakt.

    Op de site van Dailymail stond een tijd geleden een artikel: "The mother who says having these two children is the biggest regret of her life". Aan de reacties te lezen zijn er meerdere moeders die er spijt van hebben kinderen te hebben gekregen. Zo'n raar gevoel is het blijkbaar niet.

  • Els

    Wat een heftig verhaal. Ik vind het moedig dat je dit hebt willen delen, Aline.

  • Jilliebean

    Als je je gelukkig prijst met het feit dat je topkinderen hebt, is er niets aan de hand. Maar oh wee als je ooit het tegengestelde verkondigt. Dan krijg je reacties zoals een aantal hieronder. Veel mensen zeggen dat Aline zichzelf tot slachtoffer maakt. Maar je weet niet wat jij in die situatie zou doen. Ik kan me voorstellen dat je steeds meer in de put raakt en steeds minder de leuke kanten aan je kinderen of zelfs aan het leven ziet, als zoveel dingen niet lopen zoals je verwachtte. Voor sommige mensen is de postnatale depressie alleen al voldoende om spijt te hebben van het nemen van een kind. Dan hoop je toch terug te kunnen vallen steun van je man en liefde van je kinderen.

    Nu moet ik zeggen dat deze situatie voor die kinderen zeker ook niet gemakkelijk geweest zal zijn. Ook zij zijn slachtoffer van de situatie.

    @Ze: eindelijk weer een artikel met een echt taboe-brekend onderwerp. Complimenten!

  • oude man

    Nare zwangerschappen, postnatale depressies, ADHD, autisme, vreemdgaande man, diefstal, drugs, misschien een verjaardagskaart? Ik lees het verhaal van een vrouw die zichzelf vooral als slachtoffer ziet. Jammer dat je dit jezelf hebt laten overkomen. Ik hoop dat je ooit weer de winnaar zult ontdekken die in een ieder van ons schuilt...

  • fridafrida

    haha wat een reacties hieronder het lijkt wel of we weer 14 zijn en in de chatbox op jippii of msn zitten

  • Marielle

    Buiten de beledigingen ben ik het ergens wel eens met anoniem.
    Bij het lezen van het artikel krijg je inderdaad het gevoel dat de moeder in haar slachtofferrol zit, en de kinderen debet zijn aan haar ongelukkige leven. Daar waar haar kinderen, als inderdaad de diagnose ADHD en autisme is gesteld, juist wat extra aandacht nodig hadden, werden ze dus alleen maar als lastig beschouwt? Heel jammer dat het zo gegaan is met de kinderen, maar als ze zich niet gewenst voelen is het zo het gegaan is, wel te verwachten.
    Ik denk dat het een heel verstandige keuze is geweest psychologische hulp te zoeken. En dan lekker verder zonder kinderen.

  • Riki

    Ik vind het ook een beetje dubbel hoor, het lijkt er een beetje op alsof de schrijfster iedereen behalve haarzelf de schuld van haar ellende geeft (ze lijkt een beetje op mijn moeder) De kinderen zullen ook wel een reden hebben om weg te blijven bij hun moeder, omgaan met een depressieve moeder is verschrikkelijk voor een kind(praat uit ervaring) vooral het "spijt hebben van je kinderen" .... Ik krijg daar altijd een beetje kriebels van als vrouwen zoiets zeggen.. Misschien ben ik bevooroordeeld maar zo voelt t.

  • KimB1986

    Toen ik de titel las was het eerste wat ik dacht: 'wat een naar mens', dat ligt wel even genuanceerder.. Ik vind het een heel heftig verhaal, goed dat hier over geschreven wordt. Ik vind het heel erg voor je dat het allemaal zo is gelopen, daar stel je je in het begin inderdaad wel iets anders van voor, van een gezin. Ik hoop dat je kinderen ooit bijdraaien, dat ze zullen waarderen wat je allemaal voor ze hebt gedaan, ik wens je veel sterkte en succes Aline.

  • Daiss

    wat een heftig verhaal. ik heb er om heel eerlijk te zijn een gemengd gevoel over. aan de ene kant begrijp ik namelijk de negatieve reacties wel. Dit artikel kan overkomen als iemand die enkel klaagt en zeurt. Ook heb ik zelf (nog) geen kinderen, en kan ik me dan ook niet voorstellen wat het is om een postnatale depressie te hebben. Aan de andere kant lijkt het mij vreselijk wat zo'n depressie met het gezin kan doen! Ik lees een kettingreactie van gebeurtenissen die enkel erger worden.

    Ik vind het trouwens wel een goed onderwerp redactie! Treurig, maar wel taboedoorbrekend. Het is vreselijk dat vrouwen zo over hun kinderen kunnen denken, maar het is wel realistisch, en ik denk dat meer vrouwen die bijvoorbeeld ook een postnatale depressie hebben (gehad) ook zo kunnen denken.

    Ik vraag me alleen af wat ze zelf doet om haar relatie met haar zoons te verbeteren? ik lees enkel dat haar zoons het laten afweten. en elk verhaal heeft twee kanten, maar als moeder heb je wel een leidende rol, en ook de keus om je zoons zelf te benaderen? Ik wens Aline in ieder geval veel succes.

  • cristina74

    Ik begrijp dat dingen in het leven wellicht niet lopen zoals verwacht of gehoopt. Maar spijt hebben van je kinderen is wel het uiterste. Ik denk dat je spijt moet hebben dat je getrouwd bent geweest met wie je getrouwd bent geweest. Wellicht als je daar al een andere keuze had gemaakt, je leven heel anders was verlopen. Ieder mens is anders en staat anders in het leven, maar in grote lijnen is mijn leven hetzelfde als jouw leven .... geen leuke zwangerschap, partner (gelukkig niet getrouwd) die snoof en vreemdging, vijf maanden na geboorte dochter uit elkaar (godzijdank, beste beslissing ooit), alleenstaand. Fulltime werken om de boel rond te krijgen, vader out-of-the-picture en toch .... kan ik mij niet gelukker wensen ... wat is er mooier dan een kind van drie en half die wakker wordt en zegt dat ze een echte bofkont is omdat ze de leukste moeder op de wereld heeft! Daar kan geen middagje tv kijken of tijdschriftje lezen tegenop! (ook daar heb ik geen tijd voor!)

  • Nathalie

    Zo heftig! Ik denk dat Aline een heel sterke vrouw is.

  • Nanda

    Anoniem is niet voor niets anoniem! Last van je maandag dip?

    Ik vind het onwijs dapper van Aline dat zij haar verhaal met ons op het internet wilt delen. Het laatste waar zij op zit te wachten is een snauwerige opmerking van een anoniem persoon.

    Daarbij niet echt fair voor Ze.nl dat je roept dat de redactie maar beter moet schrijven.

  • Sara

    Zoo wat een heftig verhaal. Wel een hoop bij elkaar, niet alleen een depressie maar ook nog "moeilijke" kinderen en zonder man! Goed dat je nu voor jezelf gaat kiezen en proberen ombalanog de dingen te doen die je wou. Gelukkig ben je pas 48, dus dat moet goed komen! Ik hoop dat je zoons zich realiseren -zodra ze uit de tiener/student/jongens fase komen- hoe zwaar jij het gehad hebt en dat je atijd je besthebt gedaan.

  • Anoniem

    Ach weer zo'n moeder in haar slachtoffer rol. Heb er precies ook zo'n een, ook gescheiden nadat mijn vader de kamertjes plat liep in Amsterdam. En ook wij waren zogenaamd 'onhandelbaar'....Helaas hebben ik en mijn broertje niet echt een 'stickertje' zoals ADHD Of Autisme om op te plakken, en zij kan zich dus ook nergens achter verschuilen. Kom maar eens uit die slachtoffer rol van je meid, en neem contact met je kinderen op. Dit verhaal is zo negatief geschreven, word er bijna misselijk van. Geen wonder dat je kinderen zo vroeg zijn vertrokken. Schijnbaar hebben ze altijd aangevoeld dat jij ze niet moest, en jij ze de schuld van alles hebt gegeven. Hoop dat je de rest van je jaren toekomt aan tijdschriftjes lezen, Ben benieuwd wie je rolstoel gaat drukken.

  • limchick

    @Anoniem ; als je alleen dat soort dingen te melden hebt hou dan gewoon je bek.

    gatverdamme man wat een verhaal. een aaneengesloten reeks met kutdingen en tegenvallers. ik hoop voor Aline dat het allemaal nog op zn pootjes terechtkomt. en sorry dat ik het zeg hoor maar wat respectloos van haar zoons dat ze niks meer van zich laten horen, bah! doe je zo je best voor je kinders en dan word je op die manier bedankt. dan vind ik het niet zo gek dat je dat soort gedachtes krijgt.

  • Dayywalker

    Ik vind dat je hoe dan ook niet zo kunt praten. Ik zou er een moord voor doen dat mijn zoontje autistisch zou zijn geboren helaas heeft Emre nooit de kans gehad het levenslicht te zien. Ik mis hem elke dag en als ik reclames zie van nutrilon kan ik alleen maar huilen. Dus ben blij dat jou kinderen op de wereld zijn. Ik hoop voor je dat je zoons het rechte pad opkomn.

  • Karin

    @Anoniem: Pardon? Weet je wel waar je het over hebt? Wij steken erg veel tijd en moeite in het vergaren van verhalen en het interviewen van vrouwen die iets heftigs hebben meegemaakt. Beetje respectloos naar Aline en de redactie toe om te zeggen dat het verzonnen is.

  • Anoniem

    Wow, dit is wel een heel erg slecht verzonnen verhaal.
    Volgende keer iets beter schrijven. ;)

    Of is het echt jullie doel om over de top verhalen met het een enkel doel van sensatie.

  • Chantal

    Wat een afschuwelijk verhaal! Dit is wel het laatste wat je verwacht als je jong bent, en ik kan me voorstellen dat je achteraf vaak aan die beslissing hebt getwijfeld.

    Het lijkt me ontzettend moeilijk om twee kinderen (zeker met ADHD en autisme) alleen op te voeden. Je doet zo je best al die jaren, en nu zie je ze vrijwel nooit meer. Dan is je ex-man ook nog een echte eikel geweest om je zo te behandelen en je te laten zitten (zonder alimentatie).

    Echt superknap dat je er toch zo positief in staat ondanks alles! Dan moet je wel een ontzettend sterk persoon zijn. Ik hoop dat je alles een plekje kan geven en kunt gaan genieten van je leven!

  • Knotjeee

    Pft, heftig en ook wel erg negatief artikel. Jammer dat er zo veel mis is gegaan en je niet van het hebben van kinderen heb kunnen genieten..

  • Cupcakes

    Jeetje wat erg zeg!! Ik vind het heel erg goed dat je probeert te genieten weer.

Annuleren
Gebruik een @ om iemand te noemen